Αντί εμού, η απέχθεια

Όχι φίλε Πιτσιρίκο! Όχι, όχι εκατό φορές! ΟΧΙ! Εγώ προσωπικά, αντίθετα με σένα που έγραψες “είμαι σε φάση να μας αγαπήσω ξανά” στην απάντησή σου στο post του αναγνώστη “Η σοφία του Νεοέλληνα”, είμαι στη φάση της τρομερής οργής Μιας οργής καταπιεσμένης που σιγόκαιγε μέσα στην ψυχή μου επί τέσσερα ολόκληρα χρόνια.

Τέσσερα χρόνια που η σχεδόν ιώβεια υπομονή μου, αυτή η ήσυχη κόρη της ελπίδας που, όμως, αν κρατήσει για πολύ καιρό, γίνεται και εγγονή της βλακείας, λειτουργώντας λόγω του χαρακτήρα μου πυροσβεστικά, την εμπόδιζε να φουντώσει. και να γίνει πυρκαγιά.

“Άσε να δούμε” έλεγα. “Δεν μπορεί θα υπάρξουν και βουλευτές που δεν θα ψηφίσουν τέτοια ανοσιουργήματα εναντίον της πατρίδας και του λαού, κάποιοι θα βρουν το θάρρος από τη συμπολίτευση να πουν όχι. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ,δεν μπορεί, θα δείξει τη δυσαρέσκειά του,για το κουρέλιασμα του Συντάγματος και το ξεπούλημα της Ελλάδας αποπέμποντας κάποιο από τα χουντικής πρακτικής και ξενόδουλης σύλληψης Προεδρικά Διατάγματα, πυροδοτώντας εξελίξεις”.

Κι όταν αυτά δεν γίνονταν, ακούμπαγα την ελπίδα μου σ’ εμάς το λαό που επειδή ανήκω και εγώ στον κατά Σαμαρά “κοσμάκη”, μας αγαπούσα και μας συμπονούσα για όσα βάσανα έχουμε περάσει .

Ο λαός τούτο το φθινόπωρο θα ξεσηκωθεί σκεφτόμουν, και μετά, όταν πέρναγε το φθινόπωρο, μες στο κρύο του χειμώνα με ζέσταινε η προσμονή πως, να όπου να ‘ναι: “Τούτη την Άνοιξη (ραγιάδες,ραγιάδες) σίγουρα θα ξεσηκωθούμε” (Τα Καλοκαίρια δεν τα υπολόγιζα γιατί παραδοσιακά ανήκουν στα “μπάνια του λαού”).

Τίποτα, τζίφος κι εκεί…

Τέσσερα φθινόπωρα περάσανε κι άλλες τόσες ανοίξεις και εκτός από τις αναιμικές συγκεντρώσεις της κάθε συντεχνίας χωριστά που απεργούσε μόνο για την πάρτη της και που διοργάνωναν τα δουλικά της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ για ξεκάρφωμα, μόνο κάποιοι λίγοι ψυχωμενοι κάτοικοι στην Κερατέα και στις Σκουριές μαζί με τα γυναικόπαιδά τους κι ύστερα οι ηρωϊκές καθαρίστριες σηκώσανε δυναμικά κεφάλι ενάντια στη βία της εξουσίας και δεν φοβήθηκαν ούτε τις ποινικές διώξεις με τις χαλκευμένες κατηγορίες ούτε τους αφιονισμένους Ματατζήδες που βάραγαν με λύσσα Γενίτσαρου στο ψαχνό μια χούφτα φτωχές Ελληνίδες στην ηλικία των μανάδων τους.

Στο τέλος, πικραμένη κι απογοητευμένη από τη διάψευση των προσδοκιών μου, ακούμπησα τις χλωμές ετοιμοθάνατες ελπίδες μου στο στερνό καταφύγιο των πολιτών, όπως ποιητικά συνηθίζεται να λέγεται, τη Δικαιοσύνη.

Μια ασυνήθιστη κινητικότητα στη Δικαιοσύνη με έκδοση ενταλμάτων σύλληψης ηχηρών ονομάτων το εξάμηνο που προηγήθηκε των Ευρωεκλογών μ’έκανε να ελπίσω ότι τουλάχιστον θα αρχίσει να αποδίδεται δικαιοσύνη για το έγκλημα της λεηλασίας ενός ολόκληρου λαού από τους,εγκληματίες με τα λευκά κολάρα.

Δυστυχώς το στερνό μας καταφύγιο αποδείχτηκε ότι ήταν απλά και μόνο “Το τελευταίο τους χαρτί”, όπως σοφά είχες επισημάνει στο ομώνυμο άρθρο σου. Χαρτί σημαδεμένο σ΄ενα παιχνίδι πουλημένο…

Και να, φίλε Πιτσιρίκο, ποια από όλες τις αθλιότητες της Κυβέρνησης ήταν που λειτούργησε καταλυτικά τις τελευταίες μέρες κι η οργή ξεχύθηκε ακράτητη σαν ποτάμι καυτής λάβας από μέσα μου, παρασέρνοντας στο διάβα της και τα όποια απομεινάρια κατανόησης, συμπόνιας και αγάπης υπήρχαν για το λαό μας:

Ένας λαός που στέλνει στη Βουλή τύπους σαν τον Ταμήλο, που προκειμένου να υπερασπιστεί το ξεπούλημα του πλούτου της πατρίδας μας στα ντόπια ή διεθνή κοράκια, του λέει στα μούτρα του, ξεδιάντροπα και κυνικά, πως το ηλεκτρικό ρεύμα δεν είναι κοινωνικό αγαθό απαραίτητο κι ότι μπορεί να ζει με τις λάμπες πετρελαίου.

Κι αυτός ο λαός τον ανέχεται. Και δεν ξεσηκώνεται να απαιτήσει να ξεκουμπιστεί. Κι ένας Ταμήλος πολιτισμικά βάρβαρος που αυτός ο μαλάκας λαός τον πληρώνει για να τον στείλει μαζί με τους ομοίους του, πίσω στις σπηλιές, στις στάνες ή στις φαβέλες. Συνδυασμός που σκοτώνει κάθε ελπίδα ανάστασης αυτής της νεκρής χώρας.

Θα σταματήσω εδώ και θα προσπαθήσω να συγκρατηθώ και να μην μετατραπεί η οργή μου σε μίσος. Εξάλλου, σαν γυναίκα,μου ταιριάζει πιο πολύ κάτι ισχυρότερο: Η απέχθεια και η βαθιά περιφρόνηση για την κατάντια μας.

Μαριάννα

Υ.Γ. Σε θαυμάζω πραγματικά για την ψυχραιμία σου και την βαθιά γνώση και κατανόηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς .Ομως δεν μπορώ τουλάχιστον σ΄αυτή τη φάση, να αφεθώ στην λυτρωτική δύναμη της αγάπης και της κατανόησης.

(Αγαπητή Μαριάννα, μετά τις τρεις εκλογικές αναμετρήσεις -μετά την χρεοκοπία της χώρας-, αποδείχτηκαν πολλά πράγματα για τους σύγχρονους Έλληνες και την ελληνική κοινωνία. Μετά από αυτές τις εκλογικές αναμετρήσεις, εμένα μου τελείωσε η οργή και το έχω ρίξει στην πλάκα. Γιατί για πλάκα μόνο είναι. Δεν έχω καμία βαθιά γνώση και κατανόηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Αλλά είμαι επικούρειος και πιστεύω στη φιλία. Σύμφωνα με τον Επίκουρο, το σημαντικότερο αγαθό για μια ευτυχισμένη ζωή είναι οι φίλοι. Οπότε, έχω εστιάσει στους φίλους μου και όχι στο “λαό” και τους εκπροσώπους-σωτήρες του. Σε αντίθεση με τον “λαό”, οι φίλοι μου δεν με απογοητεύουν. Μόνο με γοητεύουν. Δεν υπάρχει λαός – “λαός” στα αρχαία ελληνικά σημαίνει “μάζα”-, υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν πολίτες. Και δεν είναι όλοι ίδιοι. Ευτυχώς. Στους φίλους μας λοιπόν. Γιατί έχουμε και μια ζωή να ζήσουμε. Δεν είναι θέμα ελιτισμού ή ιδιωτείας, είναι, απλώς, θέμα χρόνου και ρεαλισμού. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.