Αυτό το καλοκαίρι

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, εισάκουσα την επιθυμία σας και είπα να βγω από το καβούκι μου και να σας γράψω μια ιστορία μου.

Αυτό το καλοκαίρι εγώ δε θα πάω διακοπές. Όχι ότι δεν είμαι ήδη σε νησί. Μόνο που η Νήσος στην οποία βρίσκομαι είναι Μεγάλη, βρέχει και κάνει το κρύο του.

Θα μείνω εδώ για ένα ακόμη καλοκαίρι να τελειώσω τη συγγραφή του δι(κτ)δακτορικού μου, μπας και καταφέρω να σταυρώσω μια δουλειά ακαδημαϊκή, που λένε.

Γιατί από τη μικρή μου εμπειρία, μόνο σε αυτόν τον τομέα μπορώ ακόμα να συνδυάσω πεδίο εργασίας που με ενδιαφέρει, ελεύθερο ωράριο και εναλλαγή ανθρώπων.

Βέβαια, όπως σε όλες τις δουλειές, πρέπει να πείσεις τον υποψήφιο εργοδότη σου ότι αξίζεις να σε προσλάβει.

Γι’ αυτό και μπορεί να καταλήξω στο Πανεπιστήμιο του Τουλιπ να μελετάω φουντούνια (για να καταλάβετε και την ηλικία μου).

Ζητήσατε όμως «έρωτα ή κάτι καλό»: έχω κι απ’ αυτό.

Χτες μόλις ερωτεύτηκα έναν πολύ ξεχωριστό άνθρωπο που με εμπνέει να κυνηγήσω τα όνειρά μου, όπως λένε τα περιοδικά, κάποιον που θα χαίρομαι να ξυπνάω δίπλα του.

Βέβαια, αυτό συνέβη αμέσως αφότου χώρισα με τον επί δεκαετίας σύντροφό μου.

Στην αρχή είχαμε αμφιβολίες για την ορθότητα της απόφασής μας. Λέγαμε: τόση ιστορία έχουμε, τόσο ποιοτικό χρόνο οθόνης υπολογιστή περνάμε μαζί κάθε μέρα, τόσες βόλτες στα τρία σουπερμάρκετ της πόλης έχουμε πάει, και τόσες φορές δακρύσαμε από ευτυχία πάνω από την εξαίρετη επιλογή κρέατος που κάναμε.

Τσάμπα να τα σπαταλήσουμε όλα αυτά και μαζί να χάσουμε το ραντεβού με τον πελαργό, μπας και ικανοποιήσουμε τα πεθερικά, τους παντρεμένους συνομήλικούς μας και γενικά όλη την κοινωνία με το πρωτόγνωρο κατόρθωμά μας.

Αλλά, παρόλο το σύμπαν που συνωμοτούσε ξετσίπωτα πίσω από την πλάτη μας τόσο καιρό, την κάναμε την αποκοτιά και τα τινάξαμε όλα στον αέρα.

Το ομολογώ, όμως, ότι είπα αμέσως μέσα μου:

«Καιρός ήταν πια, για να καταφέρουμε εγώ και ο ξεχωριστός μου άνθρωπος να είμαστε μαζί».

Για πάντα.

Σήμερα το πρωί τον κοίταξα καλά καλά τον άνθρωπό μου, γιατί σαν πολύ εύκολα μου φάνηκαν όλα αυτά. Καταλαβαίνετε, υποψιάστηκα.

Τον έστησα εκεί απέναντί μου και άρχισα την ανάκριση. Τι φαγητό του αρέσει, το αγαπημένο του χρώμα, αν ψηφίζει (το τι δεν έχει πλέον σημασία), που βλέπει τον εαυτό του μετά από πέντε χρόνια, και όλες τις ουσιαστικές ερωτήσεις που μπορείς να κάνεις για να δεις αν ταιριάζετε βρε αδελφέ!

Εκεί λίγο με ξένισε γιατί, ε, λοιπόν, ο άνθρωπος μου τα απάντησε όλα άψογα! Τέλεια σύγκλιση, μας αρέσουν ακριβώς τα ίδια πράγματα.

Μετά τον έπιασα από τους ώμους τον άνθρωπό μου κι άρχισα να τον παρατηρώ φυσιογνωμικά, μην κι έχει κανένα τερατογόνο ελάττωμα. Εκεί κόντεψε να μου έρθει νταμπλάς! Ίδια μεγάλα μελιά μάτια, ίδιο χαμόγελο, ίδια ελιά στον αφαλό (η γοητεία σου που μου έλεγε κι η μάνα μου).

Ότι θα τα πήγαινα τόσο καλά με τον εαυτό μου ποτέ δεν το περίμενα. Αλλά μου το είχαν πει όλοι, συγγενείς και φίλοι: η μοναξιά δεν αντέχεται, παρέα να ‘ναι κι ό,τι να ’ναι…

Πάλι καλά που με βρήκα.

Καλές βουτιές να έχουμε.

(Αγαπητή φίλη, όπως έγραψε ο μέγας Άκης Πάνου “Απ’ τους πολλούς μου φίλους κι απ’ όλους τους δικούς μου, όπως ο εαυτός μου δεν μ’ αγαπάει κανείς. Είμαστε ένα πράγμα, μια σκέψη και μια ζήση, και δεν θα μ’ αγαπήσει όπως αυτός κανείς. Ο πιο καλός μου φίλος κι ο πιο κακός εχθρός μου είναι ο εαυτός μου”. Σας αγαπάω. Καλές βουτιές.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.