Γαλήνη

HΣτις αρχές Ιουλίου, ήμουν στο σπίτι μιας φίλης μου και πίναμε καφέ. Συζητούσαμε για τα προσωπικά μας θέματα, μου είπε πως όλα πάνε καλά, της είπα πως είμαι καλύτερα από ποτέ άλλοτε, και γελούσαμε. Ξαφνικά, η φίλη μου ξεσπάει σε κλάματα και εγώ μένω άναυδος.

Ποτέ δεν ξέρω τι να κάνω, όταν κλαίει μια γυναίκα. Και έχει συμβεί κάμποσες φορές αυτό μπροστά μου. Αποσυντονίζομαι εντελώς.

Κι εγώ κλαίω -αν και όχι πολύ συχνά τώρα τελευταία- αλλά οι περισσότερες γυναίκες τα μπήγουν όπου να ‘ναι, με χαρακτηριστική ευκολία. Εγώ προτιμάω να μη με βλέπουν όταν κλαίω. Βρίσκω ένα απόμερο σημείο και κλαίω με την ησυχία μου.

Είναι αδύναμα πλάσματα οι γυναίκες και χρειάζονται προστασία. Αυτά έγραφε ο Καζαντζάκης και τον έλεγαν μισογύνη. Όχι, οι γυναίκες είναι παντοδύναμες.

Τέλος πάντων, η φίλη μου μου είπε γιατί ξέσπασε σε κλάματα, την αγκάλιασα, της έκανα μια πλήρη ανάλυση της κατάστασης, της εξήγησα πως αυτό που την στενοχωρεί δεν άξιζε τον κόπο -όντως, δεν τον άξιζε- και συνεχίσαμε με γέλια, ενώ, όταν ήταν πια εντελώς ήρεμη, κάναμε έρωτα στο πάτωμα για να δούμε πώς είναι. Ωραία ήταν.

Κάποια στιγμή, ενώ καπνίζαμε το ναργιλέ, η φίλη μου με ρώτησε πώς γίνεται και δεν νευριάζω ποτέ.
Αλήθεια, πώς γίνεται και δεν νευριάζω ποτέ;

Τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι -νευρίαζα και πολύ μάλιστα-, αλλά τα τελευταία χρόνια έχω γίνει Βούδας.

Όταν πριν από 3-4 χρόνια μια άλλη φίλη μου κατάφερε να με κάνει έξω φρενών -το έχουν οι γυναίκες αυτό-, της είπα, αργότερα που ηρέμησα, πως την παραδέχομαι και της δίνω συγχαρητήρια γιατί κατάφερε να με εκνευρίσει, έστω και για λίγο.

Σταμάτησα να εκνευρίζομαι, σταδιακά, από τότε που ξεκίνησα να γράφω.

Προσπαθώντας να ανακαλύψω το λόγο που συνέβαινε αυτό, σκέφτηκα πως, από τότε που ξεκίνησα να γράφω και να ζω από το γράψιμο, συναναστρεφόμουν πια μόνο τους ανθρώπους που αγαπούσα.

Στις προηγούμενες δουλειές που έκανα, συνάντησα εξαιρετικούς ανθρώπους αλλά ήμουν υποχρεωμένος να τρώω στη μάπα και τον κάθε καθυστερημένο.

Όταν ξεκίνησα να γράφω, είχα την πολυτέλεια να βλέπω μόνο αυτούς που επιθυμώ εγώ.

Εντάξει, γνώρισα και μερικούς θλιβερούς ανθρώπους στη μικρή διαδρομή μου στα ΜΜΕ, αλλά δεν υπήρχε λόγος να τους συναναστρέφομαι. Τους γνώρισα και αντίο.

Νομίζω πως αυτό μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση σε ανθρώπους που γνώρισα στα ΜΜΕ είναι αυτοί που βρίζουν και κατηγορούν ο ένας τον άλλον πίσω από την πλάτη του -και όλοι μαζί το αφεντικό τους- αλλά μετά γλείφονται μεταξύ τους και γλείφουν όλοι μαζί το αφεντικό.

Αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να κάνω με τίποτα. Δεν μπορώ να το κάνω. Μου προκαλεί αηδία. Και οίκτο για αυτούς που το κάνουν.

Γελώ πάρα πολύ όταν βλέπω ανθρώπους που τους άκουσα με τα ίδια μου τα αυτιά να κατασυκοφαντούν κάποιον, να λένε τώρα τι καλός και σπουδαίος που είναι, ενώ δεν μου μένει άντερο από τα γέλια, όταν βλέπω Λαυρέντηδες να μιλάνε για ανθρωπισμό.

Βέβαια, γνώρισα και εξαιρετικούς ανθρώπους στα ΜΜΕ, και το περίεργο είναι πως κάποιους από αυτούς δεν τους είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση πριν τους γνωρίσω, ενώ, κάποιοι άνθρωποι που μου φαίνονταν αστέρια από μακριά, αποδείχτηκαν φοβερά καθαρματάκια.

Τέλος πάντων, το συμπέρασμά μου είναι πως, αν θέλεις να είσαι ευτυχισμένος, το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνεις είναι να τιμήσεις τους ανθρώπους που αγαπάς.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν εκτιμούν τους δικούς τους ανθρώπους. Τους θεωρούν δεδομένους. Και τους χάνουν.

Η ζωή σου αλλάζει εντελώς, όταν έχεις το προνόμιο να συναναστρέφεσαι μόνο τους ανθρώπους που εσύ επιθυμείς.

Σε πλημμυρίζει η γαλήνη.

Όποιος μπορεί, ας το δοκιμάσει.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.