Γιατί με κοιτάνε έτσι;

LΚαλησπέρα Πιτσιρίκο. Το 2008 απολύθηκα από τον Ε.Σ. και ήμουν πλέον έτοιμος να εισαχθώ για τα καλά στην ελληνική πραγματικότητα. Δεν διέφερα και πολύ από τον μέσο νεοέλληνα της τότε περιόδου· ακόμα και τώρα σήμερα που σου γράφω προσπαθώ να πετάξω από πάνω μου αυτή τη ρετσινιά της νοοτροπίας του νεοέλληνα. Δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία ούτε έχω ασχοληθεί σοβαρά με τις υπόλοιπες 8 καλές τέχνες. Εδώ δεν ξέρω καν με σιγουριά ποιες είναι οι άλλες 8.

Τότε ήταν που έπιασα δουλεία στο Πλαίσιο θυμάμαι, στο μπουντρούμι του “δε μολ”. Μιζέρια. Αλλά στα παπάρια μου. Είχα μπάφους, κορίτσι και σουβλάκια. Ζωάρα. Α και μπάλα. Παναθηναϊκός εγώ, οπότε διπλή η μιζέρια. Τουλάχιστον γαμάγαμε στο μπάσκετ.

Είδα που λες τότε το πρώτο Zeitgeist. Δεν είναι ότι δεν είχα κάνει παρόμοιες σκέψεις στο παρελθόν ή ότι δεν είχα καταλάβει κάπως τι συμβαίνει γύρω μου. Απλώς σαν σχεδόν τυπικός νεοέλληνας δεν με ένοιαζε και πάρα πολύ. Τουλάχιστον όχι αρκετά για να κάνω κάτι.

Άσε που είχα τα δικά μου προβλήματα να ασχοληθώ που, αντί να μικραίνουν (γιατί πλέον είχα ένα εισόδημα), μεγάλωναν.

Δεν ξέρω τι παίχτηκε μέσα μου αλλά ποτέ δεν ξέχασα τι είδα σε αυτό το ντοκιμαντέρ και πόσο πολύ μου άρεσε αυτή η ιδέα της προόδου και της ευημερίας και αυτή η σταδιακή μεταφορά της ανθρωπότητας από τα σκατά στα σύννεφα.

Το ότι αποδεδειγμένα υπάρχουν τα εργαλεία και η τεχνογνωσία για να ξεκινήσει κάτι τέτοιο μόνο μεγάλωνε την ιδέα στο μυαλό μου.

Κάποια στιγμή λοιπόν άρχισα να κοινωνώ αυτήν την ιδέα, οπότε παρουσιαζόταν η ευκαιρία σε διάφορες συζητήσεις τύπου γκρίνιας για την τότε κατάσταση σε φίλους μου, σε συγγενείς και γνωστούς πίσω στην Αθήνα.

Το τι γέλιο έριχναν όλοι με αυτά που τους έλεγα δεν περιγράφεται. Ακόμα και οι γονείς μου λέγανε ότι δεν πάω καλά. Κανένας τους δεν ήθελε καν να μπει στο τριπάκι να φανταστεί ένα κόσμο χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά, χωρίς μιζέρια.

Μου έκανε τρομερή εντύπωση και ήταν και το πρώτο λιθαράκι στην μετέπειτα απόφαση μου να την κάνω από την Ελλάδα. Δεν καταλάβαινα γιατί με κοιτάνε έτσι κάθε φορά που εξηγούσα αυτό που είχα δει.

Περάσανε τα χρόνια, τώρα είμαι στο Λονδίνο. ΖΩ και “δουλεύω” εδώ (πράγμα αντίθετο από τις ιδέες που πλέον κουβαλάω μέσα μου).

Δεν την ξέχασα ποτέ αυτή την ιδέα της ουτοπίας. Κάνω λοιπόν και εδώ το ίδιο ακριβώς πράγμα. Σαν πείραμα.

Και εδώ γελάνε οι φίλοι μου. Και ας μην είναι Έλληνες. Και ας είναι από παντού. Άσπροι, μαύροι κίτρινοι, δεν έχει σημασία. Φτωχοί και πλούσιοι.

Ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα, όμως. Μετά από 6 χρόνια. Μετά από μια περίοδο που τίποτα δεν άλλαξε προς το καλύτερο για κανένα λαό και για καμία κοινωνία. Αυτό με ταρακούνησε για τα καλά.

Περίμενα οι άνθρωποι εδώ ναι είναι πιο ανοιχτόμυαλοι και ίσως λιγότερο ταγμένοι στο πώς θα βγουν τα χρήματα. Περίμενα μια άλλη νοοτροπία.

Πόσο αφελής. Τα δια σκάρτα μυαλά τα ίδια εγωιστικά κίνητρα τα ίδια σκατά. Η ίδια ιστορία.

Είμαι τριάντα σχεδόν και μου λένε να μεγαλώσω και ότι αυτό που περιγράφω και προσδοκώ είναι μια τεχνοκρατική ουτοπία και πως εξ ορισμού η λέξη ουτοπία είναι ένας χαρακτηρισμός για κάθε ιδέα, ιδίως ιδεολογία, η οποία θεωρείται ότι είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί.

Τώρα καταλαβαίνω και εγώ ότι για να φτάσουμε στην ουτοπία μάλλον πρέπει να ζήσουμε την δυστοπία. Οπότε παραδίνομαι, και παραμένω σχεδόν τυπικός νεοέλληνας μετανάστης.

Τουλάχιστον τώρα μπορώ να ζήσω. Να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Να ταξιδέψω, να μορφωθώ και εντέλει να γίνω και μπαμπάς. Πλάκα θα έχει. Ανυπομονώ. Να είσαι καλά Πιτσιρίκε. Σε ευχαριστώ για το χρόνο σου.

Στράτος Μ.

Υ.Γ. Εχτές το βράδυ είδα μια ταινία. The Sunset Limited λέγεται και είναι μόλις μιάμιση ώρα. Ενδιαφέρουσα. Σήμερα είχα ρεπό και πήγα στο πάρκο (από όπου και η φώτο) με την καλή μου στρώσαμε το σεντόνι μας αράξαμε και κολατσίσαμε εκεί. Ήπιαμε ένα τσιγάρο και όταν γυρίσαμε στο σπίτι μας κάναμε έρωτα. Έπειτα εκείνη πήγε για δουλειά και εγώ έκατσα να σε διαβάσω μετά από μια εβδομάδα μακριά από το πι σι. Δεν έχω χρόνο και δύναμη να σε διαβάζω κάθε μέρα. Άσε που στεναχωριέμαι κιόλας με αυτά που μαθαίνω για την Ελλάδα. Έπειτα ένιωσα την ανάγκη να σου γράψω και τώρα πάω να κοιμηθώ γιατί στις 4 το ξημέρωμα ξυπνάω. Χαμογελαστός θα την πέσω. Χαμογελαστός θα ξυπνήσω. Δυο χρόνια σερί μακριά από την Ελλάδα. Μου λείπει ναι αλλά προφανώς όχι αρκετά. Σε ένα τοίχο είχα δει γραμμένο κάπου κάποτε στην Αθήνα “πατρίδα μας η γη”. Τώρα βγάζει νόημα.

(Αγαπητέ Στράτο, αυτά που γράφεις μου φαίνονται πιο ενδιαφέροντα από αυτά που διαβάζω στα ενημερωτικά σάιτ. Τώρα, το ότι πήγες στο Λονδίνο και περίμενες οι άνθρωποι να σκέφτονται διαφορετικά δεν στέκει. Η Βρετανία είναι η πατρίδα του καπιταλισμού. Μη σε νοιάζει τι λένε και τι σκέφτονται οι άλλοι, ούτε το πώς σε κοιτάζουν. Αυτοί έχουν τη δική τους ζωή να ζήσουν κι εσύ έχεις να ζήσεις τη δική σου ζωή. Μη στενοχωριέσαι για την Ελλάδα. Μια χαρά είναι τα πράγματα εδώ. Σε 15 νησιά έχω πάει φέτος, όλοι χαρούμενοι είναι. Έχει ωραίο καιρό, ζεστές θάλασσες, χρυσές αμμουδιές, καυτά κορίτσια, οπότε δεν χρειαζόμαστε μπάφους. Μπάφος είναι η Ελλάδα από μόνη της. Να προσέχεις εκεί στο Λονδίνο. Τους Έλληνες. Με το καλό να έρθει το μωρό. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.