«Πρέβεζα» – Χριστούγεννα του 2014

Μ ΚΦίλε Πιτσιρίκο, μακριά καθώς βρίσκομαι, περιδιαβαίνω το internet και διαβάζω σχόλια για τα διάφορα και τα αδιάφορα.

Τώρα την μέρα αυτή δεν υπάρχει ελπίδα μέσα μου.

Κοιτάζω την χώρα μου και ένα ποίημα μονάχα του Καρυωτάκη, η Πρέβεζα, που τραγουδήθηκε χρόνια πριν από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου -και γι αυτό έγινε γνωστό-, έρχεται στο μυαλό μου.

«Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμύδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.
Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.
Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίση μια «ελλειπή» μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.
Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ’ ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.
Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
«Υπάρχω;» λες, κ’ ύστερα «δεν υπάρχεις!»
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ισως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.
Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία»

Γράφτηκε τον Ιούλη του 1928 ή μήπως λίγες ώρες νωρίτερα;

(Αγαπητέ Ηλία, είναι πολύ ελπιδοφόρο ότι η Ελλάδα δεν έχει ελπίδα. Άρα, τώρα μπορεί να γίνει το θαύμα. Μπορεί να το κάνουμε εμείς. Τον νιώθω τον Καρυωτάκη -σκέψου σε ποια εποχή έζησε, τι συνέβαινε τότε στη χώρα μας και τι προσωπικά προβλήματα είχε- αλλά, όταν στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο οι λοιποί έφηβοι συμμαθητές μου ηδονίζονταν με τον «καταραμένο» Καρυωτάκη, εγώ διάβαζα Μποστ. Και προσπαθούσα να καταλάβω πώς αυτός ο βλοσυρός κύριος που έμενε στη γειτονιά μας είχε τόσο παιγνιώδη διάθεση στα γραπτά του. Βέβαια, και ο Καρυωτάκης είχε παιγνιώδη διάθεση, αφού θα διασκέδαζε στην κηδεία. Ασφυκτική η κατάσταση στην Ελλάδα αλλά μήπως όλος ο πλανήτης δεν είναι στην ίδια κατάσταση; Αλλά έρχεται το καλοκαίρι, η εποχή των φτωχών, και θα την βρούμε πάλι την άκρη. Με τους φίλους μας μόνο, αλλά τι να κάνουμε, δεν είμαστε και θεοί. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.