Ντόμινο

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Σήμερα, αύριο, σύντομα, θα παρθεί μια απόφαση για το ελληνικό χρέος, αλλά θέλω να πιστεύω πως οι πολίτες έχουμε πάρει την απόφαση μας και ελπίζω ότι κάπου περιέχει τη λέξη αξιοπρέπεια.

Θα ήθελα λοιπόν να εκφράσω τη δυσαρέσκεια μου για τη στάση κάποιων αριστερών και αναρχικών.

Περίμενα περισσότερα από κάποιον που ξέρει τι είναι ο καπιταλισμός.

Διάολε, περίμενα έστω να δείξουν μια κάποια κατανόηση στην ανάγκη του κόσμου και ας έχει φλομώσει στις αυταπάτες. Η ανάγκη είτε μας αρέσει είτε όχι, ξεπερνάει κάθε λογική.

Δυστυχώς, η συμπεριφορά τους είναι αυτή της απατημένης γκόμενας. Μακάρι να παλεύαμε αυτές τις μέρες για να ρίξουμε τον καπιταλισμό αλλά με την πλάτη στον τοίχο δεν μπορείς.

Ο Μαρξ είχε πει κάποτε πως πρέπει πρώτα να γεμίσεις το στομάχι σου για να γράψεις ιστορία.

Τι δεν καταλαβαίνουμε; Κατάφερες ως επαναστατικός χώρος να εμπνεύσεις τον λαό; Από τη στιγμή που δεν το κατάφερες τότε τι ακριβώς περιμένεις;

Ο κόσμος αυτή τη στιγμή θέλει να γεμίσει το στομάχι του. Ας αγωνιστούμε ενάντια στην πείνα, που κοντεύει να κατακτήσει τη χώρα, και θα δούμε εν καιρώ τι ιστορία θα γράψουμε.

Θα βριστούμε αργότερα για το χάλι, τις ευθύνες μας και τις διαδηλώσεις που θυμίζουν περισσότερο βόλτα στο πάρκο παρά οργισμένη διαμαρτυρία με αιτήματα.

Πάντως θέλω να πιστεύω πως οι ερχόμενες εξελίξεις θα μας προσπεράσουν. Ανεξαρτήτως των αποφάσεων στα eurogroup και τις ευρωαλάνες, εκτιμώ πως οι λαοί δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη. Και ας είχαν χεσμένη τόσα χρόνια την αξιοπρέπεια τους και ας μην ήξεραν τι σημαίνει ελευθερία.

Νομίζω πως η Ευρώπη αλλάζει. Ίσως όχι με τον τρόπο που θέλουμε όμως αλλάζει. Και νομίζω πως τα επόμενα χρόνια θα τρίβουμε τα μάτια μας.

Ο Μαρξ είχε πει και κάτι άλλο που μου αρέσει πολύ και με βοηθάει να κοιμάμαι τα βράδια: ο καπιταλισμός εκπαιδεύει τους νεκροθάφτες του. Αρκετά με τον Μαρξ, όμως. Τα μούσια δεν είναι πια στη μόδα. Και ο κόσμος αντιδρά με διαφορετικούς τρόπους, όταν αντιδρά τουλάχιστον.

Αυτομάτως, μας βαραίνει μια ευθύνη. Θα κάτσουμε στην γωνία να κουνάμε το δάχτυλο ή θα συμμετάσχουμε σε ένα μωσαϊκό αντιλήψεων που θα διαμορφώσει ένα κοινό μέλλον;

Σε κάθε περίπτωση, και εφόσον βγάζουν νόημα αυτά που έγραψα, απαλλαχθήκαμε από τον ακροδεξιό θίασο του Σαμαρά. Είναι πολύ σημαντικό όταν μια κοινωνία πατάει πόδι στο φόβο.

Αγαπητοί μου φίλοι, μια κοινωνία που έπαψε να φοβάται, είναι μια κοινωνία που στο μέλλον θα αγωνιστεί έμπρακτα για ένα καλύτερο αύριο. Απίστευτη η γκρίνια μας.

Παρότι, λοιπόν, δεν περιμένω πολλά από το ΣΥΡΙΖΑ, νομίζω πως κατάφερε κάτι που δεν το περίμενα:

Ξύπνησε την ελληνική κοινωνία. Είναι κρίμα να την βάλουμε πάλι για ύπνο. Τι καθόμαστε και περιμένουμε; Να βγει ο Λένιν στο Σύνταγμα;

Τώρα είναι η ώρα να αγωνιστούμε. Αλλιώς, σκασμός, μπάφο στα Εξάρχεια και ξύλο με τα ΜΑΤ στη Μπουμπουλίνας, μη χαλάμε και το πρόγραμμα.

Οφείλουμε να δώσουμε όλοι το παρόν, όπως κάναμε το 2011 και ας μην συμφωνούσαμε σε όλα.

Αυτά τα λέω χωρίς δόση μίσους αλλά με έντονη πικρία για αυτά που ακούω από άτομα του αναρχικού χώρου και από διάφορους αριστερούς.

Όποιος το πάρει προσωπικά να πάρει φορά και να κουτουλήσει το κεφάλι του στον τοίχο.

Δεν θα φέρεις τον κόσμο στις συνελεύσεις, στις επιτροπές και στις απεργίες, αν μονίμως του γυρνάς την πλάτη.

Τεράστιο λάθος να θες όλα να γίνονται με τον τρόπο σου. Για ποια άμεση δημοκρατία μιλάμε όταν δεν αφήνουμε τον κόσμο να εκφραστεί ελεύθερα; Για ποιο ΕΑΜ χωρίς ενότητα; Εντάξει το πήγα λίγο μακριά.

Τέλος πάντων. Τώρα δεν είναι η ώρα που ρίχνουμε τον καπιταλισμό, δεν υπάρχουν ούτε οι ελάχιστες προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο.

Τώρα είναι η ώρα που αποφασίζουμε αν θα πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας ή αν θα κοιτάξουμε για άλλη μια φορά τους τραπεζικούς μας λογαριασμούς.

Είναι η ώρα που πρέπει να βγάλουμε τη ζωή μας από τη ζυγαριά των αγορών, προτάσσοντας την αξιοπρέπεια μας.

Μην γελιόμαστε, οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν κάποτε για τα δικαιώματα τους, δεν ήταν καλύτεροι από μας, απλούστατα τόλμησαν.

Όσο για εκείνους που νομίζουν ότι η ευτυχία τους εξαρτάται από τη δυστυχία των άλλων, ένα έχω να τους πω:

Η δυστυχία είναι σαν το ντόμινο, θα έρθει και η σειρά τους. Είτε είναι νεοφιλελέδες, Γερμανοί ή… νοικοκυραίοι.

Σε κάθε περίπτωση, εγώ δεν πρόκειται να απογοητευτώ. Όπως θα υπάρχει ζωή μετά το ευρώ, έτσι θα υπάρχει ζωή και μετά τις όποιες αποφάσεις αυτών των ημερών. Μέχρι το θάνατο υπάρχει μόνο ζωή, που εγώ σκοπεύω να την ζήσω ως άνθρωπος.

Ο αγώνας εξάλλου συνεχίζεται…

Με εκτίμηση

Άρης

(Αγαπητέ Άρη, ο αγώνας συνεχίζεται, η ζωή είναι ωραία και όλα θα πάνε καλά. Ωραία τα έγραψες. Μακριά από κολλημένους από οποιαδήποτε πλευρά κι αν προέρχονται. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.