Περί αλόγων

Horse 1Τις προάλλες είχαμε πάει με την Δ. μια βόλτα στο λόφο του Φιλοπάππου, για να δούμε την θάλασσα και τον ορίζοντα. Εκεί πετύχαμε δυο άλογα που βοσκούσαν, οπότε αφήσαμε την θάλασσα και κοιτούσαμε τα άλογα.

Το ένα άλογο είναι το άσπρο άλογο που φαίνεται στην φωτογραφία, ενώ ένα άλλο καστανοκόκκινο άλογο ήταν πιο μακριά, και ίσα που διακρίνεται αριστερά στη φωτογραφία.

Λέγαμε διάφορα με την Δ., η οποία είναι άνεργη και ψάχνει για δουλειά αλλά δεν βρίσκει.

Η συζήτηση που κάναμε θύμιζε πολύ τον «Φύλακα στη σίκαλη», αφού λέγαμε ότι να ‘ναι.

Παράλληλα, περιεργαζόμασταν το άσπρο άλογο. Λέγαμε για την χαίτη του, την ουρά του, το πουλί του, για όλα.

Κάποια στιγμή, η Δ. μου λέει «Εκεί πιο πέρα, είναι δυο τα καστανοκόκκινα άλογα;»

«Όχι, ρε συ» της λέω, «ένα είναι».

«Πω, πω» μου λέει η Δ., «αυτό το άλογο είναι τεράστιο, φαίνεται διπλάσιο από το μεγάλο άσπρο άλογο, αν και είναι πιο μακριά».

«Ναι» λέω εγώ, «και να φανταστείς ότι είναι και σκούρο, που κόβει όσο να ‘ναι».

Καλά, κοντέψαμε να λιποθυμήσουμε από τα γέλια.

Αυτή η ατάκα μου θύμισε μια άλλη ατάκα πριν από πολλά καλοκαίρια στη Νάξο.

Είμαστε με την Β. στον Άγιο Προκόπιο -τότε δεν γινόταν ακόμα λαϊκό πανηγύρι στον Προκόπη- και λιαζόμαστε στην ακροθαλασσιά.

Κάποια στιγμή, εμφανίζεται ένα ζευγάρι τουριστών.

Είναι και οι δυο πάρα πολύ αδύνατοι και κάτασπροι. Έχουν αυτό το άσπρο δέρμα που νομίζεις πως από μέσα δεν έχουν αίμα. Είναι σαν μπακαλιάροι.

Αφού κάνω τα σχετικά σχόλια για το πώς θα χτυπάνε το κόκαλά τους όταν κάνουν σεξ, γυρνάω στην Β, και της λέω:

«Αυτός είναι τόσο άσπρος που το τσουτσούνι του θα είναι σαν κιμωλία».

Η επόμενη σκηνή είναι με την Β. να έχει χώσει το κεφάλι της μέσα στην άμμο.

Να, αυτά σκέφτομαι Μεγάλη Πέμπτη.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.