Χρόνια σου πολλά μεγάλε Γεώργιε Παπανδρέου

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Όπως γράφεις και στο κείμενο σου, σαν σήμερα πριν από 5 χρόνια, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο εγγονός της γνωστής λαϊκής οικογένειας, ενημέρωνε τον ελληνικό λαό για την πρόθεση του να ζητήσει έκτακτη βοήθεια από το ΔΝΤ. Αυτό το έπραξε από το Καστελόριζο, έτσι ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στα ελληνικά σύνορα. Μάλλον μας υπερτίμησε.

Βέβαια, και αυτό το γράφεις στο κείμενο σου, εκδηλώθηκαν αντιδράσεις. Πάρα πολλές και μαζικές για τα σημερινά δεδομένα και το επίπεδο της πολιτικής αντίληψης του μέσου πολίτη αυτής της χώρας.

Και ίσως φαντάζει λογικό που δεν αναδείχθηκε κάποιο ουσιαστικό κίνημα αυτά τα χρόνια. Όταν το μυαλό είναι στο ρελαντί επί δεκαετίες, ε μάλλον είναι λίγο ακατόρθωτο να γκαζώσει προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.

Έχω δει κατά καιρούς κείμενα όπου κάποιος φίλος ή φίλη κάνει μια αποτίμηση ενός διαστήματος, και φυσικά πάμπολλα για αυτό το διάστημα των 5 χρόνων.

Στην αρχή αυτό είχα στο μυαλό μου, αλλά προτιμώ να μην ακολουθήσω ένα συγκεκριμένο πλαίσιο και αντιθέτως να κάνω αυτό που κάνω ως συνήθως.

Δηλαδή, να ξεκινήσω για την δικιά μου Ιθάκη και να καταλήξω οπουδήποτε αλλού εκτός από αυτήν.

Άσε που τις τελευταίες ημέρες έχω βαρεθεί να πέφτω πάνω σε άρθρα για τους καλούς μαθητές του ΔΝΤ, κυρίως αναφέρονται στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία.

Όποιος χρησιμοποιεί το μυαλό του γι’ αυτό που το προόριζε η φύση, ξέρει πως αυτά τα άρθρα είναι ηλιθιότερα και από τη δημοσιογραφία του Πορτοσάλτε, και ξέρει πως απευθύνονται σε ηλίθιους.

Παρ’ όλα αυτά, με εκνευρίζουν γιατί, ενώ διαβάζω χιλιάδες άρθρα στο ίδιο μοτίβο για “το καλό μας ΔΝΤ”, κυριολεκτικά είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού τα άρθρα που θα πουν τι πραγματικά συνέβη σε αυτές τις χώρες από την επίσκεψη αυτού του “θεσμού”.

Παραδείγματος χάριν, στην Ιρλανδία το χρέος έχει τετραπλασιαστεί. Το καλό παιδί του ΔΝΤ είδε ένα τεράστιο κομμάτι των νέων να φεύγει προς άλλες πολιτείες, χωρίς όμως η ανεργία να σημειώνει μείωση.

Ο πάλαι πότε Κέλτικος Τίγρης, το ιρλανδικό θαύμα, κατέληξε στην εντατική και συνεχίζει την κατηφόρα του παρά την “έξοδο” του από το μνημόνιο.

Στην πραγματικότητα, οι… “μεταρρυθμιστές” μιλάνε για κάλυψη όλων των 330,000 θέσεων εργασίας που χάθηκαν τα χρόνια της κρίσης, καλώς εχόντων των πραγμάτων γύρω στο 2020. Με το χέρι στην καρδιά πάντα.

Πουθενά δεν βρήκα μια ουσιαστική απάντηση για το πώς θα βρεθούν αυτές οι 330,000 θέσεις, πάρα μόνο ένα γενικό και αόριστο “μέσα από την ολοκλήρωση των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων στην ιρλανδική οικονομία”. Φέξε μου και γλίστρησα, δηλαδή.

Στην δε Πορτογαλία, το χρέος απογειώθηκε από το 90% στο 124%, παρά την μείωση του δημόσιου ελλείμματος στο μισό. Και είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί πλεόνασμα αντίστοιχο του Αντωνάκη, η πορτογαλική οικονομία είναι εξίσου διαλυμένη και ας μην το λένε οι παπαγάλοι.

Τώρα η Πορτογαλία “τρέχει” με όρους οικονομικής ανάπτυξης, συμμετέχει στις αγορές και αν σε 10 χρόνια από τώρα, το λεγόμενο πορτογαλικό θαύμα, αποδειχθεί άλλη μια φούσκα, θα πέφτουν πάλι όλοι από τα σύννεφα.

Εξάλλου το 124% ακούγεται πιο ωραίο από το 180%, παρ’ όλα αυτά αποσιωπούν το ιδιωτικό χρέος της χώρας.

Το χρέος των νοικοκυριών στην Πορτογαλία υπολογίζεται στο αστρονομικό 260% του ΑΕΠ, την στιγμή που το συνολικό χρέος της Ελλάδας (δημόσιο και ιδιωτικό) μετά βίας το ξεπερνάει, όντας στο 280% του ΑΕΠ.

Και για να μπορέσει η Πορτογαλία να το διαχειριστεί, πρέπει να τρέχει με ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης τουλάχιστον 3,5%, δηλαδή πιο πιθανό είναι να δούμε την πρώτη πορτογαλική αποστολή στο διάστημα.

Είναι αντιληπτό ακόμα και για ένα μικρό παιδί, πως η Πορτογαλία έχει χρεοκοπήσει.

Βασικά, δεν πρέπει να υπάρχει κράτος που να μην έχει χρεοκοπήσει. Αν δει κάποιος το χρέος του Λουξεμβούργου του κυρίου Γιούνκερ ή της Ολλανδίας του Ντάισελμπλουμ… Ε τι άλλο να πω, ας δει και το χρέος της “ανώτερης” ηθικά Γερμανίας για να στρώσει.

Δεν οδεύει πουθενά η παγκόσμια οικονομία και αυτό είναι κάτι που δεν θα το δούμε σε κανένα απ’ όλα αυτά τα χιλιάδες ρεπορτάζ με τους πομπώδεις τίτλους του στυλ “να πώς πέτυχε η Ισπανία”.

Αλλά δεν θα λύσουμε εμείς τα οργανωτικά προβλήματα του καπιταλισμού. Εμείς θεωρώ πως θα έπρεπε να συζητούσαμε για την μετα-καπιταλιστική εποχή, αλλά αυτά μας φαίνονται παλιομοδίτικα και ξεπερασμένα, οπότε ας φάμε την πεμπτουσία του καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού (χρέος, κέρδος, φασισμός, ανεργία, λιτότητα), να την εμπεδώσουμε καλά καλά και να στανιάρουμε.

Μην ξεφεύγω όμως, ανήμερα της επετείου της …διάσωσης της χώρας.

Ήταν έβγαινε ο Γιωργάκης με θέα τη θάλασσα πριν 5 χρόνια, επισημοποιούσε αυτό που κάποιοι ξέραμε από καιρό. Αυτό που μας έκανε να γελάμε όταν βλέπαμε τον Σταύρο να γλείφει τους παπαδήμους και τα οικονομικά τους θαύματα.

Οι υπόλοιποι θα το μάθετε 5 χρόνια μετά, το πολύ μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, έτσι τουλάχιστον διαβλέπω.

Η χώρα έχει χρεοκοπήσει και απλά καθυστερούσαν την επισημοποίηση της. Βλέπετε είναι πιο έξυπνοι από μας και γνώριζαν ότι θα ήταν αποδοτικότερα τα μέτρα και οι πολιτικές, αν έπειθαν τους πολίτες πως έτσι αποτρέπεται η χρεοκοπία.

Δυστυχώς, αργήσαμε πάρα πολύ να κάνουμε κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ. Δεν μπορώ να μην το λέω, αυτό βλέπω εγώ. Θέλετε να αναφέρω επιγραμματικά τι έγινε αυτά τα σχεδόν 3 χρόνια; Λοιπόν:

> το χρέος πήγε από το 156% στο 180%
> η οικονομία συρρικνώθηκε και άλλο
> η ανεργία ανέβηκε στο 27% από 24%, χονδρικά
> καταργήθηκαν 100 τμήματα ΑΕΙ-ΤΕΙ, έκλεισαν νοσοκομεία και σχολεία
> δόθηκαν άλλα 50 δις στις τράπεζες
> έβαλαν νέους, πρόσθετους φόρους τουλάχιστον 15 δις
> ψήφισαν νέες φοροαπαλλαγές για τους εφοπλιστές
> πέθαιναν άνθρωποι από μαγκάλια (ανάμεσα τους παιδιά)
> μπήκαμε σε καθεστώς συνεχόμενης εποπτείας μέχρι το 2040
> διαγράφηκαν τα χρέη του Μεγάρου Μουσικής αλλά απογειώθηκαν εκείνα των νοικοκυριών
> ξεπουλήθηκε το Ελληνικό στη Lamda του Λάτση για 900 εκ ευρώ
> Μπαλτάκος gate, Χαϊκάλης gate, Mall gate (το Mall νομιμοποιήθηκε έναντι συμβολικού αντιτίμου 10.000 ευρώ που ουδείς ξέρει αν απαλλάχθηκε ακόμα και από αυτό)
> χαρίστηκαν 350 εκ ευρώ στους εργολάβους από το υπουργείο υποδομών

Και πόσα ακόμα που σου έρχεται να κάνεις εμετό.

Άφησα επίτηδες εκτός διάφορα κοινωνικά δρώμενα αυτών των 3 χρόνων, δηλαδή δολοφονία Φύσσα, Μανωλάδα και άλλα. Δεν αντέχω να τα γράψω όλα, όποιον δεν ξέρει τι έζησε, τότε μάλλον κολυμπούσε στα success story και στα δελτία ειδήσεων των χρεοκοπημένων καναλιών.

Κρίμα, σταθήκαμε πολύ κατώτεροι των περιστάσεων και μάλλον κουράσαμε και τον ΣΥΡΙΖΑ αυτά τα 3 χρόνια.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τις τύχες μας αν το πάρουμε απόφαση, παρ’ όλα αυτά θα τραβάμε τα μαλλιά μας σε κάμποσα χρόνια, όταν θα έχουμε καταλάβει τι θα γινόταν το 2012, αν σηκώναμε το λάβαρο της αξιοπρέπειας.

Αντ’ αυτού, περιμένουμε για άλλη μια φορά να γίνουν όλα από μόνα τους, χωρίς μάλιστα να αλλάξουμε ούτε μια μοίρα την πορεία μας, κοινώς ούτε κουβέντα για αυτοκριτική.

Τέλος πάντων, ό,τι έγινε έγινε. Και για να μην ξεχνιόμαστε, όσον αφορά αυτά που προκαλέσαμε στους εαυτούς μας όταν ψηφίζαμε σταθερότητα.

Δώσαμε φιλί ζωής στον Βενιζέλο, τον άνθρωπο που υπέγραψε το χαρτί για την ανέγερση του Mall, που σκαρφίστηκε τον νόμο περί μη ευθύνης υπουργών, που σπατάλησε 750.000 ευρώ για γραφείο, που έχει βάλει την υπογραφή του σε χιλιάδες ασύμφορες (για το δημόσιο) συμβάσεις.

Αυτόν τον άνθρωπο τον στήριξε ο ελληνικός λαός με νύχια και με δόντια στα πιο κρίσιμα χρόνια της σύγχρονης ιστορίας μας.

Αλλά είπαμε, εμείς δεν φταίμε, ποτέ.

Και θα πάνε όλα καλά μέσω της νέας αυτής ανάθεσης, όπως έγινε με όλες τις άλλες αναθέσεις. Μην γίνομαι κακός όμως. Αχ κατακαημένο Λέτσοβο τι σου έμελλε να πάθεις.

Όσον αφορά την δικαιοσύνη, πολύ καλά κάνεις και δεν σταματάς να το λες σύντροφε Πιτσιρίκο.

Οι μόνοι διέξοδοι για την κοινωνία, κατ’ εμέ, είναι η Δικαιοσύνη και η Παιδεία, δυο πολύ βασικά συστατικά της Δημοκρατίας, τα οποία προϋποθέτουν να βάζεις την αξιοπρέπεια πάνω από όλα.

Ποια επανάσταση και πράσινα άλογα, χωρίς σταγόνα δημοκρατίας ή αξιοπρέπειας;

Ωραίες οι φιλοσοφικές συζητήσεις γύρω από την ιδεατή επανάσταση που θα τα σαρώσει όλα, αλλά τρέφουν κυρίως τις αυταπάτες μας.

Μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα και αυτό φαίνεται καθημερινά.

Φυσικά, κάνω ότι περνάει από το χέρι μου με το να συμμετέχω σε συλλογικές δράσεις, αλλά, όταν βλέπεις ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού να συνεχίζει να σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο που μας έφερε εδώ, ε εντάξει, έχει και η υπομονή τα όρια της.

Πρέπει να βάλουμε καλά στο μυαλό μας ότι δεν πάμε πουθενά χωρίς κίνημα, και είναι τεράστιας σημασίας να επιδιώξει ο καθένας από μας κάτι ανάλογο.

Και η απογοήτευση είναι κακός σύμβουλος, εγώ τουλάχιστον δεν έχω σκοπό να τα παρατήσω και να αποσυρθώ στη γωνιά μου, δεν μου το επιτρέπει η συνείδηση μου.

Και ας έγιναν όλα ανάποδα αυτά τα πέντε χρόνια, και ας φάγαμε τα μούτρα μας όσοι πιστεύαμε σε κάτι διαφορετικό από την πεπατημένη.

Και επειδή είμαι και λίγο ερωτιάρης, όπως όλοι εμείς οι αριστεροί, φιλάκια στην Κρις. Αντε και στην κομπανιέρα Θου για να μην ζηλεύει. Και τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς μου στον φίλο από τη Λάρισα.

Και παραλίγο να το ξεχάσω. Τις ευχές μου στον τιτάνα της πολιτικής, στον αντιεξουσιαστή που συνέτριψε την παγκόσμια ελίτ, στον άνθρωπο που μας έκανε Δανία του Νότου ή Ουγκάντα του Βορρά, τις ευχές μου για την ονομαστική του εορτή.

Χρόνια σου πολλά μεγάλε Γεώργιε Παπανδρέου.

Δικαίωσες πάνω απ’ όλα τους ψηφοφόρους σου. Οι οποίοι δικαίωσαν εμάς, λίγα χρόνια μετά, ψηφίζοντας Αντώνη Σαμαρά.

Πάλι γίνομαι κακός, θα προσέχω την επόμενη φορά.

Με εκτίμηση

Άρης

(Αγαπητέ Άρη, τα έγραψες πολύ όμορφα. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.