Θέμα ζωής και θανάτου

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
βλέπω μια απεγνωσμένη προσπάθεια συμπολιτών μου να με ξυπνήσουν. Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς ένας καταιγισμός κειμένων και φωνών να με συγκινήσουν, να με εξοργίσουν, να με αφυπνίσουν. Κι όταν αρνούμαι να ξυπνήσω στην ώρα που έχει ορίσει το δικό τους ξυπνητήρι, να εύχονται τον χαμό μου, σαν τιμωρία που αμφισβήτησα τα λόγια τους.

Οι πιο μάχιμοι του λόγου και της γραφής, αυτοί που κεκαλυμμένα έχουν αυτοχρησθεί επαναστάτες προσπαθούν να με ζορίσουν να καταπιώ τις ιδέες τους, τις απόψεις τους. Καμουφλάρουν την πίεση που μου ασκούν, με τον μανδύα της αγωνίας για το μέλλον μου. Κι άμα διαφωνήσω τότε επιστρατεύουν τις μεγάλες κουβέντες:

“Άμα δεν σου αρέσει, μην τα διαβάζεις”, “θα μου απαγορεύσεις να γράφω ελεύθερα αυτά που σκέφτομαι;”.

Και λίγο πολύ οι μάχιμοι της ελευθερίας του λόγου καταλήγουν να μάχονται και την ελευθερία και τον λόγο κάθε φορά που θα βρεθεί ένας να φέρει μια αντίρρηση (όσο ευγενική και κόσμια να είναι, δεν παίζει ρόλο).

Ανάμεσα σε αυτούς μπαίνουν σφήνα και οι γητευτές της συγκίνησης. Αυτοί που απεγνωσμένα προσπαθούν να εμπνευσθούν από ένα δράμα για να εμπνεύσουν τους συμπολίτες τους.

Θα πιαστούν από οποιαδήποτε ιστορία βρεθεί στο διάβα τους, αρκεί να περιέχει λίγο θάνατο, λίγο βιασμό, λίγη κτηνωδία και να φτιάξουν το τέλειο συγκινησιακό κοκτέιλ. Και όσο γράφουν, θα τους συνεπαίρνει το δράμα και θα προσθέτουν και δικά τους, στα όρια της φαντασίας και του πραγματικού, στοιχεία.

Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι κάτι δεν πάει καλά. Η ευκολία του να γράφουν “δεν με ενδιαφέρει και δεν θέλω να μάθω τι γινόταν” στην ίδια πρόταση που αναφέρει τις λέξεις “παιδιά”, “γυναίκες”, “φόνοι”, “βιασμοί” σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι ότι ο συγγραφέας δεν νιώθει τι γράφει.

Και το πιο τρομακτικό είναι πως ο ίδιος αφορίζει τους Έλληνες και σιχαίνεται τη “φάρα” του λες και το “δεν με ενδιαφέρει τι γινόταν και δεν ήθελα να μάθω” είναι αποδεκτό στη σφαίρα των αξιακών κριτηρίων που ορίζουν την ανθρωπιά και και την καλοσύνη.

Υπάρχει κόσμος εθισμένος στο δράμα. Κόσμος που ψυχαναγκαστικά αυθυποβάλλεται στη συγκίνηση, χωρίς να νιώθει τα κείμενα που διαβάζει.

Αρκεί να βάλεις δυο λέξεις μαζί -παιδί και βιασμός- και το like σου το πήρες. Και μέσα σε δευτερόλεπτα έχουν σβηστεί από τα μυαλά τους οι δεκάδες άλλες προτάσεις που “μαρτυρούν” ότι κάτι δεν πάει καλά σε αυτό το κείμενο.

Και να σου η έκπληξη ότι ο άνθρωπος δεν είναι ένα αθώο ον. Και να σου οι αφορισμοί για το ποιόν ενός ολόκληρου λαού.

Και ξεχνάς εν μια νυκτί όλα αυτά τα υπαρκτά περιστατικά που αποδεικνύουν ότι τα κτήνη είναι μειοψηφία σε όποια γωνιά του πλανήτη κι αν κοιτάξεις.

Ξεχνάς πως στη Μυτιλήνη οι Έλληνες συμπολίτες σου ακόμα σώζουν τις εκατοντάδες ψυχές που ξεβράζονται από τα σαπιοκάραβα των λαθρεμπόρων.

Ξεχνάς πως στις γειτονιές Έλληνες βοηθούν άπορους συνανθρώπους τους (και αλλοδαπούς και συμπατριώτες τους) με συσσίτια και με όποιον άλλον τρόπο μπορούν.

Αυτούς βρίζεις και σιχτιρίζεις κάθε φορά που χρησιμοποιείς τη φράση “σιχάθηκα τους Έλληνες”.

Και απογοητεύομαι μαζί σου που τους εξισώνεις με κτήνη, δολοφόνους και απατεώνες.

Απογοητεύομαι που γράφεις για να συγκινήσεις και όχι να εμπνεύσεις. Αλλά πιο πολύ απογοητεύομαι που διαβάζεις το δράμα για να μετρήσεις πόση ανθρωπιά διαθέτεις σήμερα.

Ας μην ξεχνάμε ότι τα κτήνη δεν είναι πλειοψηφία, γιατί, αν ήταν, τώρα δεν θα υπήρχε το ανθρώπινο είδος.

Απλά πιστεύεις στο κακό γιατί είναι πιο ευκολάκι. Γιατί το καλό θέλει πολλή δουλειά. Και αν δεν δουλεύεις εσύ γιατί δεν ήθελες, δεν ήξερες, δεν ρώταγες ή φοβάσαι, υπάρχουν πολλοί γύρω μας που δεν έχουν τέτοια κολλήματα.

Αλλά ποτέ μα ποτέ, μην περάσει από το μυαλό σου ότι εγώ και εσύ είμαστε τα ίδια επειδή απλά έτυχε να γεννηθούμε στην ίδια χώρα.

Ας σκεφτόμαστε τι έχουμε κάνει εμείς πριν αναθεματίσουμε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Υπάρχουν οι ηλικιωμένες θεοσεβούμενες που τρομάζουν τα παιδιά τους με Αλβανούς βιαστές, υπάρχουν όμως και ηλικιωμένες που δίνουν ρούχα, τρόφιμα ακόμα και λεφτά σε άπορους Αλβανούς, Σύριους, Πακιστανούς. Η ύπαρξη του ενός δεν αναιρεί την ύπαρξη του άλλου.

Υπάρχει ο στρατιωτικός που φωνάζει θάνατος στους Αλβανούς, υπάρχει και ο στρατιωτικός που σώζει την έγκυο μετανάστρια από πνιγμό. Για κάθε ένα παράδειγμα βρωμιάς που κάποιος θα χρησιμοποιεί για να θρέφει το τέρας της μαζοποίησης, θα υπάρχει πάντα ένα παράδειγμα ανθρωπιάς για να του κλέβει τη μπουκιά.

Υ.Γ.1 Πάντα πίστευα ότι η δραματοποίηση και ο αφορισμός είναι ο μανδύας του αμέτοχου. Μόλις γύρισα από ένα νησί που δέχεται καθημερινά δεκάδες μετανάστες. Και θα ξαναπάω σε λίγες μέρες γιατί τα πακέτα βοήθειας από ολόκληρη τη χώρα προς αυτούς τους ανθρώπους, δεν τελειώνουν. Και είναι μεγάλη η χαρά για όλους μας που δεν τελειώνουν. Εκείνες τις ώρες δεν υπάρχει καμία δραματοποίηση και κανένας αφορισμός. Δεν προσπαθεί κανείς να με πείσει με δραματικά λόγια να τον βοηθήσω ή να τον λυπηθώ. Δεν προσπαθεί κανείς να με αφυπνίσει να σώσω τον κόσμο. Εκείνες τις ώρες υπάρχει έργο.

Υ.Γ.2 Αγαπητέ πιτσιρίκο, το κείμενο δεν στο έγραψα με γνώμονα τη δημοσίευση για αυτό και δεν έχω βάλει και τίτλο (δεν είμαι και τόσο εξοικειωμένη με τα social media και δεν έχω και καμιά προσδοκία να αφυπνίσω κανέναν μέσω ίντερνετ, οπότε δεν θα σου ζητήσω να το δημοσιεύσεις, παρά μόνο εάν κρίνεις ότι είναι ζήτημα ζωής και θανάτου να δημοσιευθεί χαχαχα ). Είναι απλές σκέψεις με αφορμή τα κείμενα για τα ΣΤΕΚ και κυρίως μια φράση σου: δεν υπάρχουν καλοί και κακοί λαοί.

(Αγαπητή φίλη, πουλάει η μελούρα. Είναι πολύ μελό η Ελλάδα. Δεν είναι καθόλου τυχαία η “επιτυχία” ακόμα και σήμερα των ταινιών του “παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου”, που οι περισσότερες είναι για τα μπάζα. Από τη μια ο απάνθρωπος κυνισμός των νεοφιλελεύθερων και από την άλλη η μελούρα μεγάλου μέρους της Αριστεράς. Πάντως, έχουν πλάκα και οι δυο πλευρές. Δημοσιεύω το κείμενό σας, γιατί είναι θέμα ζωής και θανάτου. Και σας καλώ να επαναστατήσετε τώρα. Εγώ δεν μπορώ να επαναστατήσω τώρα -γιατί έχω κάποια ραντεβού να κάνω- αλλά εσείς να επαναστατήσετε. Η μαύρη αλήθεια είναι πως αυτοί που προσφέρουν και κάνουν δουλειά δεν κάνουν θόρυβο, ενώ οι έμποροι της συγκίνησης είναι πρώτη μούρη παντού. Άνθρωποι που πουλάνε και την μάνα τους, για να οικονομήσουν. Αλλά αυτούς σέβονται οι περισσότεροι Έλληνες. Τις πρώτες μούρες. Σαν κι αυτούς θέλουν να γίνουν. Έτσι νομίζω τουλάχιστον. Επίσης, να πω πως θεωρώ πως οι άνθρωποι -κι εγώ μέσα- είμαστε η κατάρα και καταστροφή του πλανήτη. Α, και κάποια κείμενα που λαμβάνω ξεπερνάνε κάθε φαντασία. Δεν τα δημοσιεύω όλα. Αλλά καμιά φορά, ανεβάζω κάποιο κείμενο από αυτά, για να βλέπουν και οι αναγνώστες πόσο ανθυγιεινό είναι να είσαι μπλόγκερ. Φυσικά, δεν εννοώ το κείμενό σας. Καταλαβαίνετε εσείς. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.