“Πάντα έτσι ήταν, μην τρελαίνεσαι”

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Ο πατέρας μου είναι ένας σοφός άνθρωπος, πολυδιαβάσμενος επίσης, αν και δεν έχει ανοίξει βιβλίο εδώ και 20 χρόνια. Είναι αντιδραστικός σε ό,τι δεν θέλει να δεχθεί και έχει κάνει το σύνολο των κακών επιλογών που έπαιρνε ο Έλληνας από την αντιπολίτευση και μετά.

Βέβαια, ο Έλληνας όλο σκατά ταϊζόταν απλά, ο πατέρας τότε ευτύχησε να ψηφίζει!

Μου είχε πει κάτι, χρόνια πριν, που τώρα πια το ασπάζομαι κι εγώ. “Πάντα έτσι ήταν, μην τρελαίνεσαι”.

Βέβαια το πηγαίνει και παρακάτω λέγοντας μου “και πάλι καλά να λες που δεν μας βομβαρδίζουν”.

Το ότι το έχει εγκαταλείψει είναι δεδομένο. Κρίμα, γιατί δεν πιστεύω ότι η ηλικία σε επηρεάζει και σε κατασταλάζει. Όμως το “πάντα έτσι ήταν” είναι αξέχαστο.

Σκέψου μια ακόμα πιο στυγνή δικτατορία. καθεστώτα τύπου Χιλής και Αργεντινής. Πόσοι από “εμάς” θα αλλάζαμε ρότα μετά από απειλές, βασανιστήρια, σκοτωμούς;

Θα λέγαμε αυτά που λέμε μεταξύ μας, αυτά που γράφουμε τώρα; Ή θα έμενε ένα μικρότερο ποσοστό, το πιο σκληροπυρηνικό, που θα αναμετριόταν μόνο του;

Αυτό νομίζω εννοεί ο δικός μου με τους βομβαρδισμούς.

Η πιθανότητα αυτού, όμως, είναι ικανή να μας τρομοκρατήσει προκαταβολικά; Δεν νομίζω. Δεν ξέρω επίσης. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον ένα δημοψήφισμα τώρα του Ελληνικού λαού.

Δώρο.

Ψυχογράφημα, που το οικονομικό του περιεχόμενο θα ήταν ήσσονος σημασίας.

Και μετά από εμάς, σε όλους τους λαούς, έναν-έναν. Δεν μπορεί, κάποια στιγμή – όσο ζούμε, και αν όχι, δε γαμιέται- θα αλλάξει. Θα αλλάξει η μαλακία που μας δέρνει με το μόνιμο ενδιαφέρον στα λεφτά. Και στην εξουσία. Για αυτούς που έχουν τα λεφτά. Δεν τα χρειαζόμαστε και αυτοί που τα έχουν περνάνε χειρότερα από όλους.

Δηλαδή πόσο μαλάκας μπορεί να είσαι όταν είσαι εκατομμυριούχος και βγάζεις λεφτά μέχρι τα γεράματα; Κάποιος που δεν το έκανε και έχω να το λέω, είναι ο Λαλιώτης. Δεν πατάω άλλα κουμπιά για τον κύριο βέβαια.

Δεν χρειαζόμαστε λεφτά. Αγάπη θέλουμε και αλληλεγγύη. Να ευδοκιμήσουμε, να κοιτάξουμε τον ουρανό, και όχι τη γη, για την ενέργεια μας. Γαμώ τη μάνα του. Πόσο καιρό θα ζούμε μέσα στην μαλακία;

Με τις καλύτερες ευχές για αυτούς που περνάνε ζόρικα. Εύχομαι να βρίσκουν την αλληλεγγύη που χρειάζονται, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν δικαιούνται πολλά περισσότερα.

Γιώργος

(Αγαπητέ Γιώργο, ζούμε σε μια χώρα, όπου -αν έχεις τον θεό σου- υπήρχαν πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Όχι πολιτικών φρονημάτων, κοινωνικών φρονημάτων· για να πιάνουν και τους άλλους εκτός από τους κομμουνιστές. Και όλοι αυτοί δεν έβρισκαν δουλειά πουθενά. Χώρια τα κυνηγητά, τα βασανιστήρια και οι εξορίες. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να σε εξοντώσουν. Ο καλύτερος είναι να μην μπορείς να βρεις δουλειά πουθενά. Αλλά και σήμερα υπάρχουν πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Άλλου τύπου. Ξέρεις πόσους ανθρώπους έχω γνωρίσει που λένε άλλα δημόσια από αυτά που πιστεύουν; Άπειρους. Φοβούνται μήπως χάσουν την δουλειά τους. Για να αναφέρω ένα προσωπικό παράδειγμα, ποιος θα με πάρει εμένα για δουλειά αν δεν τον προσκυνήσω κι αν δεν αλλάξω “κάπως” τις απόψεις μου; Κανείς. Ευτυχώς που υπάρχει το Διαδίκτυο. Διαφορετικά, εγώ -και χιλιάδες σαν εμένα- δεν θα υπήρχαμε πουθενά. Μην αναρωτιέσαι πόσοι θα αλλάζαμε απόψεις αν μας βασάνιζαν. Δεν αντέχουν όλοι οι άνθρωποι τα βασανιστήρια σαν τον Περικλή Κοροβέση και κάποιους άλλους. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως αλλάζεις απόψεις. Αυτό σημαίνει πως δεν αντέχεις τα φριχτά βασανιστήρια. Και πως δεν θέλεις να κάνουν τα ίδια στα άλλα μέλη της οικογένειάς σου, όπως απειλούσαν πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους. Πάντως, πρέπει να μιλάμε ελεύθερα, για να απομακρύνουμε το ενδεχόμενο να υπάρξουν ξανά τέτοιες απαίσιες εποχές. Ο φόβος φέρνει φόβο. Και σιωπή. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.