Che fece . . . il gran rifiuto
Γεια σου πιτσιρίκο,
ήρθε λοιπόν η ώρα για “…το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι …”.
Ίσως όχι και τόσο “μεγάλο Ναι” ή “μεγάλο Όχι”.
Αφού το “Ναι” είναι η “βολική” εξαργύρωση της ελευθερίας για λίγη προσωρινή ασφάλεια.
Και το “Όχι” μια εύκολη -και αποτελεσματική – άρνηση προς τους τρομαγμένους “ηγετίσκους”, έμμισθους “ευαγγελιστές” της τραπεζοκρατίας.
Το “Ναι” δεν θα αλλάξει τίποτα.
Το “Όχι” θα πανικοβάλει την μονεταριστική μοναρχία η οποία θα αναγκαστεί να επιλέξει τη λύση με τις λιγότερες ζημίες:
ονομαστικό περιορισμό του ελληνικού χρέους και φυσικά παραμονή στο ευρώ!
Αλήθεια, υπάρχει κάποιος ηγέτης για να αναλάβει την ευθύνη της (τελικά βιώσιμης) επιστροφής της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα; Προφανώς όχι! Εξάλλου πληρώνονται σε ευρώ και αγωνιούν για την “ισχύ” του, που τόσο θα κλονιστεί!
Αγαπητέ πιτσιρίκο, ήρθε η ώρα των αποφάσεων για τον ιστορικό λαό των Ελλήνων.
Με την παράδοση του “Μολών λαβέ”, του “Ελευθερία ή θάνατος”.
Και η απόφαση αυτή δεν είναι το “Ναι” ή το “Όχι”.
Αφορά την αξιοπρέπεια του Ελληνικού Ιδεαλισμού απέναντι στο φιλοδώρημα του χυδαίου μονεταρισμού!
Η Δημοκρατία απέναντι στην τραπεζοκρατία.
Η Φιλοσοφία απέναντι στο παζάρι.
Δεν είμαι σίγουρος ότι οι νεο-Έλληνες έχουν επίγνωση της παράδοσής τους.
Αυτή που ο Καβάφης, στο ποίημά του “Στα 200 π.X.” υμνεί μοναδικά ως “ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας.”
“…Με τες εκτεταμένες επικράτειες,
με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών.
Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά
ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς.
Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!”
Πράγματι!
Για “ισολογισμούς” να μιλούμε τώρα!
Σε χαιρετώ,
Federico
Υ.Γ.1. Το επόμενο ποίημα του Καβάφη, “Che fece …. il gran rifiuto» είναι επίκαιρο καθώς καταγράφει τις σκέψεις του ποιητή σχετικά με τη δύναμη που έχουν κάποιοι να πραγματοποιούν τη “μεγάλη άρνηση”
Che fece . . . il gran rifiuto
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.
Υ.Γ.2. Ο πίνακας που επισυνάπτω είναι “Η επιλογή του Ηρακλή” του Ιταλού ζωγράφου Annibale Carracci. Ολοκληρώθηκε το 1596 και απεικονίζει τη διλημματική στιγμή του ήρωα ανάμεσα στην Αρετή και την Ηδονή.
Υ.Γ.3. Οι ηγετίσκοι της Ευρωπαϊκής μοναρχίας, ξεκίνησαν το “χαρτοπόλεμο” του capital control. Είναι προφανές ότι αγνοούν την Ιστορία. Δοκιμάζουν τις ανοχές ενός λαού που συχνά χρησιμοποιεί πραγματικά όπλα . . .
(Αγαπητέ Federico, οι Έλληνες έχουμε την ευκαιρία να γράψουμε Ιστορία. Ελπίζω να την αρπάξουμε. Σε κάθε περίπτωση, θα μάθουμε επιτέλους ποιοι είμαστε. Πάντως, η δική μου ζωή ξεκίνησε όταν άρχισα να λέω όχι. Κάποιοι δεν το λένε ποτέ. Μου αρέσει που είσαι Ελληνοϊσπανός αλλά σε πιάσανε τα πατριωτικά σου με την Ελλάδα. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.