Θέλουμε την οργή
Αγαπητέ πιτσιρίκο,
εσύ και οι αναγνώστες κυριολεκτικά τα έχετε πει όλα τις τελευταίες μέρες, πριν και μετά το δημοψήφισμα.
Έχω διαβάσει στο blog σου απόψεις και αναλύσεις που μ’ έκαναν και έκλαψα, γέλασα, ανατρίχιασα από συγκίνηση και ένιωσα ελπίδα από την ταύτιση (ειδικά ο κομπανιέρο Άρης είναι αυτός που με εκφράζει και συγκινεί περισσότερο – να ‘σαι καλά Άρη!).
Όλες οι απόψεις αυτές είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό, αυτό που τόνισε κι ο Άρης Χατζηστεφάνου: ήταν τα λόγια “ενός λαού που δεν υποτάσσεται”.
Τα αντανακλαστικά και η αντίστασή του κόσμου τους τελευταίους μήνες είναι το μόνο αισιόδοξο και ελπιδοφόρο πράγμα που μας απέμεινε απ’ όλο αυτό το πανηγύρι.
Με αυτά θα πρέπει να προχωρήσουμε τώρα και μάλιστα όσο είναι ακόμα “ζεστό” μέσα μας το “ΟΧΙ” και το αίσθημα της αδικίας.
Γιατί, όταν θ’ αρχίσουν να εφαρμόζονται τα μέτρα, τότε η ανάγκη, το άγχος και ο φόβος θα οδηγήσουν πολύ κόσμο πάλι στη νάρκωση και την κατάθλιψη.
Ενώ το πρόγραμμα δε θα βγαίνει όπως σωστά λες, θα είναι πολλοί αυτοί που θα προτιμήσουν να εκμεταλλευτούν τους συνανθρώπους τους, παρά να χρωστάνε στο κράτος και τις τράπεζες.
Είναι πολλοί αυτοί που θα βάλουν “μπροστά” το σπίτι τους, τα παιδιά τους, τους κόπους μιας ζωής για να δικαιολογήσουν τα χαράτσια που θα πληρώσουν “απ’ αυτά που δεν έχουν”…
Ειδικά αυτοί που βάζουν τα παιδιά μπροστά είναι και οι πιο αξιολύπητοι απ’ όλους· αντί να αγωνιστούν για να μπορέσουν τα παιδιά τους μια μέρα να σηκώσουν κεφάλι, αντί να τα διδάξουν τι θα πει αξιοπρέπεια και αυτοδιάθεση, τα μαθαίνουν πώς σώζεις το τομάρι σου και πώς ζεις μέσα στην υποτέλεια γκρινιάζοντας. Έλεος πια!)
Η ανοχή στον Τσίπρα και τα λοιπά ανδρείκελα του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν το νέο μνημόνιο, μόνο ακόμα μεγαλύτερη “μετάλλαξή” τους μπορεί να φέρει (το μετάλλαξη σε εισαγωγικά, γιατί, ούτως ή άλλως, τόσα χρόνια δεν εμφανίστηκαν και ποτέ ριζοσπάστες στην πράξη, η πιο ριζοσπαστική τους πράξη ήταν το συνταγματικά προβλεπόμενο δημοψήφισμα, το οποίο και φρόντισαν να ξεφτιλίσουν τελικά).
Όσοι τους βρίσκουν ακόμα ελαφρυντικά -και δυστυχώς δεν είναι λίγοι- γίνονται συνένοχοι στο ξεπούλημα της χώρας και τη συνεχιζόμενη εξαθλίωση του κόσμου.
Αρκετά μιλήσαμε όμως όλοι μας. Από εδώ και μπρος, πρέπει η πίεσή μας προς την κυβέρνηση να είναι ασφυκτική: με διεκδίκηση εκλογών -όχι βέβαια γιατί οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν κάτι, απλά για να τους χτυπήσουμε και με τα δικά τους όπλα- με στάσεις πληρωμών, απεργίες διαρκείας -γραφικό και ανέκδοτο ακούγεται αυτό, αλλά τέλος πάντων- διαδηλώσεις, κι ό,τι άλλο μπορούμε να κάνουμε για να μη διευκολύνουμε τα σχέδιά τους.
Αλλά για να γίνει αυτό δε φτάνει μόνο η απογοήτευση, θέλουμε και την οργή!
Φιλικά
klou
Υ.Γ.1: Το θέμα είναι πώς θα οργανωθούμε; Τελευταία εκφράζεις μια σιγουριά ότι όπου να ‘ναι έρχεται η καταδίκη τους από τον κόσμο και θέλω πραγματικά όσο τίποτα να βγεις αληθινός. Απλά φοβάμαι ότι θα κάνει τη δουλειά του και πάλι “το δόγμα του σοκ”!
Να οργανωθούμε λοιπόν! Αλλά πού, πότε, πώς και γιατί όχι ακόμα; Γιατί όχι από χθες; Λοιπόν τι κάνουμε εδώ και πότε θα αλλάξει ο κόσμος;
Υ.Γ.2: Προσωπικά εδώ και χρόνια είμαι υπέρ της ρήξης με όλο το τσίρκο της Ευρώπης και τις λίγες φορές που ψήφισα το έριξα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ -ως μοναδική αριστερή επιλογή, όχι γιατί είμαι ΑΝΤΑΡΣΥΑ- εκτός από το 2012 και τώρα που ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ, για όλους τους λόγους που ανέφερες τόσες φορές στα κείμενα σου.
Όμως εδώ, αν μου επιτρέπεις, θα ήθελα να κάνω μια καλοπροαίρετη κριτική:
ενώ έχεις αναλύσει τόσες φορές εσύ ο ίδιος γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν η μόνη ρεαλιστική επιλογή (αφού η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν μπαίνει στη Βουλή) το 2012 και το 2015 (από ανάγκη τότε πια, συμφωνώ), παρόλα αυτά σε κείμενό σου – αν θυμάμαι καλά – έχεις χαρακτηρίσει χάπατα όσους ψήφισαν αυτή τη φορά το σύριζα (το ίδιο που κάνει και το ΚΚΕ).
Να σου πω ότι όπως εγώ έτσι και πολλοί άλλοι θα θέλαμε να είχαμε ψηφίσει ΑΝΤΑΡΣΥΑ τον Ιανουάριο, αλλά, αν σκεφτόμασταν όλοι έτσι (να μη μας εξαπατήσουν, να μη φέρουμε την ευθύνη της επιλογής, να διατηρήσουμε την ιδεολογική μας καθαρότητα), τότε θα είχαμε ακόμα τα λαμόγια της δεξιάς και τον τζάμπα μάγκα. Όπως αποδείχτηκε και τώρα στα ίδια χάλια είμαστε, αλλά δε θα το γνωρίζαμε αυτό, ούτε το “ΟΧΙ” του κόσμου θα γνωρίζαμε αν δεν αποφασίζαμε κάποιοι να λερώσουμε τα χέρια μας.
Αυτά, με όλη την καλή διάθεση και τη συμπάθεια που σου τρέφω.
(Αγαπητή φίλη, οι πολίτες θα κάνουν αυτό που θέλουν να κάνουν. Μετά από πέντε χρόνια χρεοκοπία και τρία Μνημόνια -το τρίτο του ΣΥΡΙΖΑ-, αλίμονο αν περιμένεις από κάποιον άλλον να σου πει τι θα κάνεις. Όσο για την κριτική σας προς εμένα -αφού σας θυμίσω πως είμαι μόνο ένας μπλόγκερ και όχι κομματικό, κρατικό ή κυβερνητικό στέλεχος-, θεωρώ καλό ότι έγινε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Έπρεπε να γίνει αυτό. Τώρα τελείωσαν οι ψευδαισθήσεις. Την άποψή μου, την είχα γράψει από τον Ιούνιο του 2012: “Για την ακρίβεια, το καλύτερο για τη χώρα θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να μην τα καταφέρει. Σε αυτήν την περίπτωση, οι Έλληνες θα αναγκαστούν να γίνουν συνειδητοί πολίτες και να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους αντί να παρακολουθούν κόμματα και πολιτικούς να δρουν ανεξέλεγκτα και αυτοί να αρκούνται στα βρισίδια, τις μούντζες και τις κατάρες.”. Όσο για τα “χάπατα” που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρομαι και στους φίλους μου. Μετά από το Μνημόνιο του Τσίπρα, χάπατα αισθάνονται. Έχετε καμιά αντίρρηση; Φυσικά και κάνατε καλά που ψηφίσατε ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν γινόταν κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, πώς θα επιβεβαιωνόμουν εγώ; Εντάξει, σας πειράζω. Μην τρελαίνεστε, στους ίδιους δρόμους περπατάμε και θα περπατήσουμε ξανά. Αυτά τα γράφω γιατί μεγάλο μέρος των αναγνωστών του μπλογκ είστε συριζαίοι, και δεν θέλω να σας πικράνω. Γιατί είστε γλυκούληδες, ρε γαμώτο. Και τώρα είστε και πικραμένοι που ο γκόμενος αποδείχτηκε απατεώνας. Την πατάτε εσείς τα κορίτσια με τα γλυκά αγόρια. Και μυαλό δεν βάζετε. Χάπατα, χάπατα. Να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.