Καλή μας αρχή
Καλησπέρα Πιτσιρίκο,
Σε διαβάζω χρόνια μα πρώτη φορά παίρνω το θάρρος να σου γράψω.
Το βράδυ που είδα στην τηλεόραση τον Τσίπρα, πετάχτηκα πάνω γεμάτος άγχος και ένταση. Έκανα να κοιμηθώ 4-5 ώρες.
Αποφάσισα να μη παρακολουθήσω καθόλου τηλεόραση (ήξερα τι πόλεμος θα ακολουθούσε τις επόμενες μέρες) και επέλεξα να περάσουμε μια βδομάδα αγκαλιά με το κορίτσι μου, ήρεμα, ξέγνοιαστα με μόνο στόχο να φτάσουμε την Κυριακή ανεπηρέαστοι από οποιαδήποτε προπαγάνδα. Έχουμε βλέπεις την «πολυτέλεια», όντας άνεργοι.
Η πολυπόθητη Κυριακή έφτασε, το αποτέλεσμα μας δικαίωσε και σήμερα ξύπνησα σαν να ξυπνούσα μετά από χρόνια, ελαφρύς.
Σήμερα έκατσα και διάβασα μαζεμένα όλα τα άρθρα σου από την προηγούμενη Παρασκευή μέχρι σήμερα. Δεν στο κρύβω πως με πήραν τα ζουμιά με όλη αυτή την επιθυμία και το πάθος από τους αναγνώστες σου. Πολύ τους ευχαριστώ και αυτούς κι εσένα.
Δυο πραγματάκια μόνο θέλω να σου πω.
Εσύ δεν τους λυπάσαι αυτούς του ψήφισαν «ΝΑΙ» αλλά εγώ πραγματικά τους λυπάμαι.
Είδα φίλους να τρέμουν για το αν θα βγούμε από το Ευρώ, να κράζουν πως δεν έχουν λεφτά να κινηθούν και παράλληλα να πίνουν στην καθισιά όσα κοκτέιλ μπορούσαν να τους βγάλουν ημερησίως οι κάρτες τους από τα ΑΤΜ (πόσο παράλογο).
Είδα γνωστούς να παίρνουν εσπευσμένα το αεροπλάνο για να έρθουν να ψηφίσουν ΝΑΙ επειδή οι μπαμπάδες τους και οι μαμάδες τους το ζήτησαν αν και αυτοί «δεν συμφωνούνε και τόσο…»· μα πόσο ξεφτίλα πια να σου λένε οι άλλοι τι να ψηφίσεις κοτζάμ μαντράχαλος).
Είδα κολλητούς να δηλώνουν πως δεν θα πάνε να ψηφίσουν χρησιμοποιώντας τις δικαιολογίες που τους πρόσφερε απλόχερα ο κάθε φιλελέ περί μη ισχύος του ερωτήματος του δημοψηφίσματος, και διατεινόμενοι πως φοβούνται για τη δουλίτσα τους (μα πόσο αστείο αυτό).
Είδα ανθρώπους που τους είχα για ιδεαλιστές και αλληλέγγυους να προτιμάνε την υποδούλωση ή την ουδετερότητα από τον σύγκρουση και μου ήρθε να τους φτύσω στα μούτρα παρόλο που τους λέω (ακόμα;) φίλους μου.
Με λίγα λόγια είδα πολλούς χεσμένους. Ευτυχώς είδα και πολλούς από την άλλη μεριά μα δε θα σου πω γι’ αυτούς, φαντάζομαι τους ξέρεις καλύτερα από μένα ίσως.
Ναι, τους λυπάμαι τους πρώτους γιατί πιστεύω πως κάτι τέτοιοι άνθρωποι δεν ζουν πραγματικά και δεν θα ζήσουνε ποτέ.
Άνθρωποι που μεγάλωσαν με λεφτά, για τα λεφτά. Άνθρωποι που ποτέ δεν κοίταξαν κάτι παρά μόνο τον κώλο τους.
Τους λυπάμαι μα πιο πολύ λυπάμαι εμένα που ξόδεψα χρόνο και φαιά ουσία να πείσω κάποιους από αυτούς πως δεν πρέπει να είναι αυτό που τους μεγάλωσαν να είναι, παρτάκηδες, μήπως και με βοηθήσουν να αλλάξουμε κάτι από αυτό τον κόσμο προς το καλύτερο.
Εμένα λυπάμαι που δεν κατάλαβα πόσο χάσιμο χρόνου είναι να παλεύεις να ξυπνήσεις τους βολεμένους και τους φοβητσιάρηδες. “Oh, fuck ’em” που λεν και οι Αμερικάνοι.
Αλλά με χαίρομαι κιόλας γιατί τώρα τους ξέρω καλύτερα και γιατί όλο αυτό το χρόνο και την ενέργεια μπορώ να τα διαθέσω και πάλι για κάτι ανώτερο, κάτι για όλους μας, ακόμα και γι’ αυτούς που, όταν τους χρειαστήκαμε, φοβήθηκαν.
Ελπίζω πάντως πως κάποτε θα καταλάβουν και αυτοί..
Όπως και να έχει, σήμερα πετάω και κλαίω από χαρά μετά από πολύ καιρό.
Και είμαι έτοιμος να στρωθώ και πάλι «στη δουλειά»
Καλή μας αρχή.
Μ.
Υ.Γ. Δε ξέρω να γράφω όμορφα, απλώς ήθελα να σου στείλω τις σκέψεις μου. Και πάλι ευχαριστώ.
(Αγαπητέ φίλε, τους παρτάκηδες δεν τους λυπάμαι. Ευτυχώς που έγινε το δημοψήφισμα, για να ξεκαθαρίσει ακόμα περισσότερο το τοπίο. Είναι άδικο για τους ωραίους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας να πετάμε τον χρόνο μας σε ανθρώπους που δεν το αξίζουν. Αυτό που μου αρέσει είναι που οι παρτάκηδες σου σηκώνουν και το δάχτυλο που δεν είσαι σαν αυτούς. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν καμία αίσθηση της γελοιότητάς τους. Εγώ σας ευχαριστώ. Όμορφα γράφετε. Να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.