Ό,τι χάσεις σε ευρώ θα το κερδίσεις σε ψυχές

​Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
O παραπάνω πίνακας δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ελεύθερη ερμηνεία.
Η οικονομική καταστροφή της Ελλάδας είναι ανάλογη με εκείνη που υπέστησαν άλλες χώρες (αλλά και εμείς ξανά) κατά τους δυο Παγκόσμιους Πολέμους.

Ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός: η χώρα ισοπεδώθηκε όντας μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης (μέσα στο ευρώ).

Υπάρχει κάποιος που το αμφισβητεί αυτό;

Δεν θέλω να μπω σε νέο κύκλο θεωριών και θα το αφήσω εδώ.

Εξάλλου εκ του αποτελέσματος κρίνονται όλα.

Και το αποτέλεσμα τα λέει όλα και ακόμα περισσότερα, το ευρώ στην Ελλάδα απέτυχε.

Το ευρώ μάλιστα απέτυχε και σε άλλες χώρες -άρα δεν φταίει αποκλειστικά η Ελλάδα-, οπότε είναι ότι καλύτερο αν έχεις και παθογένειες, σε ανεβάζει επίπεδο.

Οι Άγγλοι κάτι ξέρανε που το αποφεύγανε.

Όταν, λοιπόν, ακούω ανθρώπους να σου λένε “πες μας τι προτείνεις”, εξοργίζομαι.

Τίποτα δεν προτείνω.

Απολύτως τίποτα.

Θέλω να συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο, μέχρι να μην μπορούμε να σταθούμε όρθιοι από την πείνα.

Δεν έχουν καταλάβει αρκετοί άνθρωποι τη σημερινή κατάσταση της χώρας.

Νομίζουν πως ζουν σε μια χώρα που βρίσκεται στο κατώφλι της χρεοκοπίας.

Δεν λένε να συνειδητοποιήσουν πως ζουν σε μια χρεοκοπημένη -εδώ και πέντε χρόνια- χώρα.

Είχα γράψει πριν λίγες μέρες, πως τα ψέμματα τελείωσαν.

Καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια ή να μην το κάνουμε, δεν υπάρχει τρίτος δρόμος.

Ναι, τα ψέμματα, όποια και αν ήταν αυτά, τελείωσαν, η κρίση περνάει σε άλλο στάδιο τώρα που δεν θα αφήσει πολλά περιθώρια για ελεύθερες ερμηνείες.

Σας ξαναπαραπέμπω στον αρχικό πίνακα.

Προσέξτε πάλι ανάμεσα σε ποιες χώρες και περιόδους βρισκόμαστε.

Μελετήστε ή σκεφτείτε τι γεγονότα επακολούθησαν για κάθε μια από αυτές τις χώρες.

Μην μου πει κανείς, πως άλλες οι εποχές, σαφέστατα είναι άλλες.

Αυτές οι οικονομικές καταστροφές συνέβησαν σε χώρες που βρισκόντουσαν σε πόλεμο.

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται (επισήμως) σε κάποιο πόλεμο.

Βρίσκεται, όμως, σε μια κατάσταση διαρκούς οικονομικής ασφυξίας, πολύ πριν κλείσουν οι τράπεζες και το “ανακαλύψουν” τα ΜΜΕ.

Προκειμένου να αποπληρωθούν τα επαίσχυντα χρέη της Ελλάδας, οι δανειστές απομυζούν όσα περισσότερα μπορούν από την όποια οικονομική δραστηριότητα της χώρας.

Καταστρέφουν τον παραγωγικό ιστό έως ότου καταστεί άχρηστος.

Τσεπώνουν, δηλαδή, ότι μπορούν από το κουφάρι, σαν τα όρνεα.

Δεν είναι τυχαίο ότι πάνω από το 90% των χρημάτων που έχουν δοθεί στην Ελλάδα, έχουν καταλήξει πίσω στις τσέπες τους.

Κόβονται κοινωνικά προγράμματα, έργα υποδομών, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, κρατικές παροχές, μισθολόγια κ.α., προκειμένου να καταλήξουν στην “αποπληρωμή” του χρέους.

Στην πραγματικότητα, το χρέος δεν θα αποπληρωθεί, είναι απίστευτα κερδοφόρο για αυτούς να μην αποπληρωθεί.

Συνέχεια ανεβαίνει και θα συνεχίσει να ανεβαίνει.

Είναι μη βιώσιμο, επαχθές και για τον πούτσο.

Και όταν θα φτάσει η κατάσταση στο απροχώρητο, θα έρθουν στην πόρτα μας με το τελικό πρόγραμμα.

Το οποίο θα περιλαμβάνει την εκχώρηση του εναπομείνοντα δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου, συνοδευτικά με κόλλυβα, να τηρούμε την παράδοση.

Αυτό δεν μας το λένε από τώρα, αντιθέτως μας εμπαίζουν με ψεύτικες υποσχέσεις περί μεταρρυθμίσεων και ανάκαμψης.

Γιατί όμως να μας το πουν, ότι είμαστε χαμένοι από χέρι;

Δεν το ξέρουμε μετά από τόσα χρόνια;

Αυτή κάνουν τη δουλειά τους και προασπίζουν τα συμφέροντα τους.

Γιατί τα μάτια τους είναι στραμμένα πάντα στα “προνόμια” των πολιτών;

Γιατί έθαβε λίστες για τα 600 δισ. στην Ελβετία η Λαγκάρντ;

Γιατί δεν έρχονται σοβαροί επενδυτές;

Γιατί γίνεται μόνιμα συζήτηση όσον αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις;

Άγνοια η ρίζα και το στέμμα του κάθε κακού, έλεγε ο Σωκράτης.

Εκεί με απογοήτευσε οικτρά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν έκανε τίποτα για να προετοιμάσει τον κόσμο, ούτε φαίνεται πως θα κάνει.

Και είχε τη δυνατότητα να το κάνει, κάτι που με εξοργίζει.

Πέταξε στα σκουπίδια δυο τεράστιες ευκαιρίες, μια μετά τις εκλογές και μια μετά το δημοψήφισμα.

Όχι τόσο γιατί θα ήταν πρώτη φορά αριστερό να αντισταθείς στις επιταγές τους, αλλά γιατί θα ήταν απελευθερωτικό.

Αντιθέτως, προτιμάει να τρέφει τις διαχρονικές αυταπάτες της ελληνικής κοινωνίας, αν και εκείνη φαίνεται να δείχνει σημάδια αφύπνισης (κρίνοντας απ’ το δημοψήφισμα), απλά είναι νωρίς να το πούμε αυτό.

Θέλω να πιστεύω ότι οι πολίτες είναι πιο μπροστά απ’ ότι εκτιμούσαμε τόσο καιρό παρατηρώντας μια πολύχρονη σιωπή.

Έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω.

Τα συνηθίζει κάτι τέτοιο ο κόσμος, να μιλάει όταν δεν το περιμένεις.

Δεν το περίμενες, Αλέξη, σε καταλαβαίνω κάπου-κάπου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τελικά στέκεται λίγος.

Άλλο ένα περαστικό κόμμα.

Μέσα σε μια βδομάδα τον προσπέρασε η ιστορία.

Την έχουν πατήσει πολλοί έτσι.

Αλλά εμείς δεν είμαστε περαστικοί ξέρετε.

Και ενώ οι αγορές χέστηκαν για την Ελλάδα και τους κατοίκους της, εμείς δεν έχουμε την ίδια πολυτέλεια.

Είτε είμαστε στην Βεργίνα είτε στην Εσπερία είτε στην Γερμανία είτε στο Βλαδιβοστόκ, ένα κομμάτι μας είναι πάντα εδώ.

Ως πότε οι ελληνικές κυβερνήσεις θα στέλνουν στην εξορία τα καλύτερα παιδιά;

Τους πας μέτρα 13 δισ. και ζητούν περισσότερο αίμα, τα σκυλόψαρα μπροστά τους είναι γατάκια.

Οι απειλές του Σόιμπλε και το ύφος του, δεν είναι καθόλου τυχαία, μάθετε να βλέπετε τις εκφράσεις πίσω από τις λέξεις.

Οι αγορές σου λένε να πας να γαμηθείς και εσύ τι κάνεις, τους παρακαλάς;

Αν έχεις ίχνος αξιοπρέπειας, σηκώνεσαι, φεύγεις, βαράς ένα Grexit και όποιον πάρει ο χάρος.

Ό,τι χάσεις σε ευρώ, θα το κερδίσεις σε ψυχές.

Εξάλλου αυτό που τρομάζει τον κόσμο όσον αφορά το Grexit είναι πως οι περισσότεροι νομίζουν πως μέσα στο ευρώ τα επόμενα πέντε χρόνια θα είναι όπως τα προηγούμενα πέντε.

Θα πέφτουν δηλαδή γύρω τους κορμιά και εκείνοι θα την περνάνε σχετικά καλά.

Οπότε τους φαίνονται “εύκολα”.

Αμ δε.

‘Οσο καταρρέει η οικονομία μιας χώρας, η αποσάθρωση επιταχύνεται.

Θα ζούμε ολοένα και χειρότερες καταστάσεις μέσα στο ευρώ.

Δεν το λέω αυτά για να τρομοκρατήσω ούτε για να καταστροφολογήσω, μα πιστεύει κανείς πως θα δούμε καλύτερες μέρες με αυτές τις νεοφιλελεύθερες συνταγές;

Το Grexit δεν μπορεί να έρθει ως μια αφηρημένη έννοια ή ως εναλλακτικό πακέτο, χορηγία των αγορών.

Πρέπει να αποτελέσει το παράγωγο εξελίξεων και κοινωνικών διαδικασιών.

Οι προτάσεις συνήθως είναι προϊόν συζητήσεων και δεν είναι ουρανοκατέβατες, ατομικές σκέψεις.

Σίγουρα μιλάμε για εθνικοποίηση τραπεζών, στροφή σε τομείς της οικονομίας που δεν θα επηρεαστούν από την άμεση διακοπή της εξωτερικής “ρευστότητας”, δήμευση όλης της περιουσίας που αποκόμισε η ολιγαρχία στις πλάτες του ελληνικού λαού, στάση πληρωμής άρα διαγραφή του χρέους και άλλα πολλά που πρέπει να τεθούν υπό συζήτηση.

Ξανά, μανά, τι ρόλο επιτελέσατε σε αυτό κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ;

ΟΚ, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να βρει λύσεις σε όλα μονάχος του ή που να τα ξέρει όλα.

Σιγά μην περίμενα από τον ΣΥΡΙΖΑ να τα φέρει όλα, αλλά ούτε τα ελάχιστα και προαπαιτούμενα δεν κάνατε σύντροφοι.

Ζήσατε το ψέμα σας περισσότερο απ΄αυτούς που σας πίστεψαν.

Εξ’ ου και η ανάγκη να συμμετέχουμε οι πολίτες στην πολιτική καθημερινά, σε κινηματικές δράσεις και σε διαρκείς συζητήσεις.

Χωρίς συμμετοχή μην περιμένετε να αλλάξει κάτι.

Και αναρωτηθείτε καλά τι σημαίνει ένα τρίτο μνημόνιο.

Με μέτρα 13 δισ. ή 130 δισ., για να ικανοποιήσουμε τις αχόρταγες αγορές.

Απλά, δείτε τις συνέπειες των τελευταίων μέτρων και αναλογιστείτε πως τα νέα μέτρα δεν θα αντικαταστήσουν τα υπάρχοντα αλλά θα μπουν ΚΑΠΑΚΙ πάνω σε αυτά.

Περιμένετε κάτι διαφορετικό από την περαιτέρω ισοπέδωση της χώρας;

Αν πάλι σας φαίνομαι… Κασσάνδρα, γράψτε τα αυτά στον κάβαλο και καθίστε να δείτε μέχρι πού θα πάει η βαλίτσα.

Το έχετε αυτό το δικαίωμα.

Πάντως βλέπω τρομερή απογοήτευση σε ανθρώπους που εκτιμώ, εδώ μέσα, έξω, γύρω μου.

Νοιώθουν μόνοι τους, ειδικά όταν τους χλευάζουν, επειδή δεν πουλάνε ελπίδα ή επειδή δεν παραδέχονται την “ανωτερότητα” του ευρώ.

Το δημοψήφισμα τους έδωσε αέρα, αλλά φρόντισαν οι κυβερνώντες να τους το κόψουν την επομένη.

Έχουν και τα δίκια τους, ρε πούστη μου, όσοι τα έχουν πάρει στο κρανίο με την πρώτη φορά αριστερή κωλοτούμπα.

Κουράζονται οι άνθρωποι, όπως έχει πει κατά καιρούς ο πιτσιρίκος.

Ειδικά εκείνοι που ορθώνουν πολιτικό ανάστημα αντί να περιμένουν να φέρει ο πελαργός την αλλαγή.

Μπαίνουμε στο έκτο καταστροφικό έτος για τη χώρα και ακόμα συζητάμε τα ίδια πράγματα.

Δεν μπορώ να ζητήσω στον Γιώργο από τη Γερμανία να ξαναγράψει, είναι δικιά του απόφαση.

Ούτε να αλλάξω γνώμη στον Πιτσιρίκο, αν το λέει σοβαρά.

Μπορώ μόνο να πάρω τις δικές μου αποφάσεις, καθώς εκείνες τις διακοπές όλο τις αναβάλλω.

Ζήτησα λοιπόν άδεια, μου δόθηκε και έχω σκοπό να κάνω βουτιές, πολλές βουτιές.

Αφού πάω πρώτα την Κυριακή στην συγκέντρωση στο Σύνταγμα, έχει δεν έχει κόσμο.

Μετά θα αναχωρήσω για τη Σάμο, όπου θα προσπαθήσω να καταπιώ το νέο μνημόνιο.

Και μετά θα επιστρέψω να δώσω τον αγώνα μου στους δρόμους, στις γειτονιές, σε δράσεις.

Όπως έκανα μέχρι σήμερα και όπως θα κάνω μέχρι να μου τη δώσει.

Εξάλλου, ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ.

Πάντως θα αργήσουμε να τα ξαναπούμε, ευτυχώς μας κρατάει συντροφιά ο Ηλίας.

Πιστεύω ότι θα ξαναγράψω κάποια στιγμή μετά το καλοκαίρι, αλλά τώρα επείγει να γεμίσω τις μπαταρίες μου, άνθρωπος είμαι κι εγώ.

Θα σας διαβάζω κι εγώ όμως, προσωπικά θα ήθελα να δω και άλλους φίλους/ες να εκφράζουν τις σκέψεις τους, αλλά αυτό εξαρτάται και από τον πιτσιρίκο, όλα από εκείνον περνούν όσον αφορά το μπλογκ.

Καταπληκτικό κιόλας, που ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να μας ξενερώσει δυο φορές σε 5 μήνες.

Και τις δυο μας πόνεσε γερά, ίσως και εμείς θέλαμε να είναι κάτι που δεν είναι.

Τρίτη ευκαιρία δεν θα έχει από μένα, αρκετά ασχολήθηκα.

Τώρα να δω πως θα ξεμπλέξει από το λάκκο με τα λιοντάρια που πήγε και έπεσε.

Μυστικό για διπλωμάτες: Όταν ψηφίζεις μέτρα 13 δισ. με 251 ψήφους, τους ανοίγεις την όρεξη. Τώρα θα σου ζητήσουν το φεγγάρι με τα άστρα. Καλά να πάθετε, γιατί μυαλό δεν βάλατε.

Όπως λέει ο Ηλίας, είστε τυχεροί γιατί θα σας πνίξει το τσουνάμι που έρχεται από την Κίνα, την χώρα όπου παράγεται το 1/7 του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Δεν το βλέπετε ακόμα, ε;

Υπομονή, 忍耐.

Α, και ραντεβού στα γουναράδικα.

(Συγγνώμη για τα πολλά και μεγάλα κείμενα και ευχαριστώ για την πάντα φιλόξενη διαδικτυακή κατοικία σου σύντροφε.)

Με εκτίμηση,

Άρης

ΥΓ: Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόση δα μικρή.
Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ’ άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει.
Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε .

(Αγαπητέ Άρη, μην ανησυχείς. Η πραγματικότητα θα κάνεις τους πάντες να καταλάβουν. Με το ζόρι, βέβαια. Ωραίες οι αυταπάτες, αρκεί να ξέρεις πως αυταπατάσαι. Είπαμε, θα μιλήσει η Αγία Ανάγκη. Πάντως, κάποιοι Έλληνες κατάφεραν να ξεπεράσουν την χρεοκοπία, τα Μνημόνια και το ευρώ. Όπως ένας γνωστός μου, την περασμένη εβδομάδα. Πέθανε. Κι επειδή θα μας πηγαίνουν τέσσερις και η χώρα θα χρωστάει πάνω από ένα τρισεκατομμύριο -σε ευρώ πάντα- ας ζήσουμε. Όπως μπορούμε. Να περάσεις όμορφα στις διακοπές σου, Άρη. Εγώ σε ευχαριστώ.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.