Στανική δημοκρατία

Πιτσιρίκο γεια σου
Μετά την τελευταία μου υπεράσπιση του Αλέξη του Τσίπρα είχα σπαστεί αρκετά.
Αυτό επειδή από τη μία δεν έχω καμία διάθεση να πάω οπουδήποτε αλλού από τη πατρίδα μου και να την αφήσω να την χαίρεται κανένας φούστης ολιγάρχης για όλα τα λεφτά του κόσμου.

Από την άλλη, βλέπω ότι ο κυρίαρχος λαός θα κάνει οτιδήποτε ώστε να μην χρειαστεί να ασκεί τη κυριαρχία του. Θα αναζητεί σωτήρα από τον Ανδρέα, στον Αλέξη και ακόμα και στον Λεβέντη.

Αφού σωτήρες πάντα θα υπάρχουν, δεν μπορείς και να το αλλάξεις. Ακόμα και στα μούτρα στο είπε νομίζω μία φίλη/ος, ότι είσαι ο καλύτερος καναπές. Ψυχανάλυσης εννοούσε, δεν ξέρω, εγώ κατάλαβα καναπές χαλάρωσης και εκτόνωσης.

Η όλη κουβέντα έχει πάει δυστυχώς στο γήπεδο των τεχνοκρατών και των λογιστών, το αν είναι καλύτερο οι τράπεζες να είναι έτσι ή γιουβέτσι, αν ο ΦΠΑ να είναι τόσος ή αλλιώτικος, να αναπτυχθεί ο τάδε ή ο δείνα τομέας της οικονομίας, πράγματα τα οποία δεν είναι πολιτική.

Πολιτική είναι το να βρίσκουν οι πολίτες όλοι μαζί τη καλύτερη λύση στα προβλήματα τους, εξετάζοντας συλλογικά τα δεδομένα με διάλογο σαν μέθοδο εξέτασης και αμεσοδημοκρατία σαν μέθοδο επιλογής.

Πώς όμως να γίνει αυτό όταν προτιμούν απλά μια κάλπη όπου θα εκλέξουν τον σωτήρα, ή ούτε καν αυτό, αφού δυσανασχετούν και όταν τους βάζεις στη διαδικασία να επιλέξουν “πρόωρα”;

Και οι επιλογές είναι από τη φύση τους πλασματικές γιατί αφορούν λύσεις οικονομικές και τεχνικές που κανείς δεν μπορεί να κρίνει ως προς την αποτελεσματικότητα τους από πριν καθώς κανείς δεν έχει τα πραγματικά δεδομένα μπροστά του και τις τεχνικές γνώσεις.

Επειδή λοιπόν αυτό που με χαρακτηρίζει είναι το problem solving ελληνιστί -και πολύ καλό μάλιστα αν μπορώ να περιαυτολογήσω- προσπάθησα να βρω μια λύση.

Πώς έλυσαν το αντίστοιχο πρόβλημα όμως οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, που είχαν ακριβώς τον ίδιο σταρχιδισμό με μας;

Στανικώς. Με τον στανιό συμμετοχή στα κοινά. Δεν υπήρχαν εκλογές.

Οι μόνες περιπτώσεις εκλογών ήταν όταν χρειάζονταν για κάτι πολύ συγκεκριμένο, π.χ μία εκστρατεία ή την ανοικοδόμηση ενός δημόσιου κτιρίου, να βρουν κάποιον με πολύ συγκεκριμένες τεχνικές γνώσεις και να του φορτώσουν την ευθύνη.

Όλα τα υπόλοιπα γίνονταν με κλήρωση. Τα δικαστήρια, οι δημοτικές επιλογές, οι κρατικές επιλογές, ότι θα λέγαμε σήμερα σαν δημόσιες διοικητικές υπηρεσίες, τα πάντα όλα.

Η γραφειοκρατία ήταν η λύση των αυτοκρατοριών, όχι της δημοκρατίας, οι ισχυρές γραφειοκρατίες ξεκίνησαν στην Ανατολή των Φαραώ, των σατραπών και πέρασαν από τη Ρώμη των αυτοκρατόρων στη Δυτική Ευρώπη.

Όχι, ευχαριστώ, δεν θα πάρω, ποτέ να μην “γίνουμε κράτος”.

Αυτό ζητά ο Έλληνας, να έχει τους άλλους να αποφασίζουν και να τον αφήνουν ήσυχο στο ταβλάκι και στο φραπέ παλιά, στο τάμπλετ και στο φρέντο του τώρα.

Γιατί είναι η συμμετοχή στα καθημερινά το όπλο της δημοκρατίας;

Επειδή, αν μπεις στη διαδικασία να συμμετάσχεις, θέλοντας και μη, για να μη γίνεις ρεζίλι, θα κοιτάξεις κάτι να μάθεις για την υπόθεση που θα αποφασίσεις.

Θα ξέρεις αυτόν που έρχεται και θα λέει ότι αδικήθηκε ή θα κατηγορείται ότι αδίκησε, γείτονας σου θα είναι.

Και θα είναι βέβαια πάρα πολλοί αυτοί που θα πρέπει να λαδωθούν οπότε το λάδωμα θα είναι ασύμφορο.

Άσε που στην κοινωνία που θέλεις να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα κανένας δεν θα ανέχεται να λαδωθούν μόνο οι δύο-τρεις και να μην τα πάρει και αυτός.

Στη “δημοκρατία” μας, όμως, τα μόνα συστήματα που έχουν μείνει να λειτουργούν με κλήρο είναι οι ένορκοι στα δικαστήρια, οι εφορευτικές επιτροπές και κατά μία έννοια ο στρατός.

Και ο Έλληνας φυσικά θα βάλει λυτούς και δεμένους για να γλυτώσει και από τα τρία.

Η συνέπεια είναι να μην υπάρχει δικαιοσύνη, να μπαίνουν σταυροί σε ψηφοδέλτια και να χάνονται ή να ακυρώνονται ολόκληρα ψηφοδέλτια, και να έχεις ένα μισθοφορικό στρατό όπου κυριαρχεί η ρεμούλα και το κυνήγι της ιεραρχίας και που, κάποια στιγμή, θα στρέψει και το όπλο εναντίον σου.

Η λύση λοιπόν που προτείνω είναι η στανική (όχι σταλινική) δημοκρατία.

Δημοκρατία με το στανιό.

Και έχουμε τη τέλεια ευκαιρία να την επιβάλλουμε στα χάπατα προτού καλά καλά το καταλάβουν. Επειδή πλέον μας κυβερνούν δια αντιπροσώπων οι τεχνοκράτες και οι λογιστές από τις Βρυξέλλες.

Παράδειγμα:για τι πράγμα παραπονιούνται οι εταιρείες όσο αφορά τη δικαιοσύνη; Ότι οι υποθέσεις τους δεν εκδικάζονται γρήγορα.

Πολύ ωραία. Καταργούμε λοιπόν ειρηνοδίκες – πλημμελειοδίκες, τους μεταθέτουμε όλους στο σώμα δικαστών, και τους αντικαθιστούμε με 100 ενόρκους με κλήρωση για κάθε περίπτωση ειρηνοδικείου/πλημμελήματος για αρχή.

Οπότε, ω πολυχρονεμένοι μας τεχνοκράτες, δείτε πως επιταχύνουμε τις διαδικασίες, πως γλιτώνουμε λεφτά.

Ξεκινάμε από χαμηλά και μετά ανεβαίνουμε και πιο πάνω στη διαδικασία.

Άλλο παράδειγμα. Θέλουν λέει οι δημοτικοί σύμβουλοι, δήμαρχοι, παρατρεχάμενοι να πληρώνονται σαν βουλευτές για το φοβερό έργο που παράγουν, ενώ οι πεφωτισμένοι μας τεχνοκράτες ξέρουν ότι κλέβουν ασύστολα με κάθε ευκαιρία.

Τέλεια. Καταργούνται όλα τα δημοτικά συμβούλια από κάτω προς τα πάνω αρχίζοντας με τα διαμερισματικά. Ανά τρίμηνο, θα κληρώνονται 300 πολίτες σε κάθε διαμέρισμα που θα ασχολούνται με τα του διαμερίσματος τους.

Οικονομία, λατρεμένοι μας αρχιλογιστές, πάταξη της διαφθοράς. Πώς να το αρνηθούν αυτό1 Το τέλειο καρότο.

Και πως να ξεγλιστρήσουν τα χάπατα; Οι εντολές έρχονται από αλλού, δεν τους ρωτάει κανείς για να ψηφίσουν.

Προσέξτε, οι αναλογίες δεν είναι τυχαίες. Δεν θέλουμε το μικρότερο δυνατό αριθμό ατόμων που μπορούν να φέρουν εις πέρας τη δουλειά.

Θέλουμε το μεγαλύτερο αριθμό ατόμων που μπορούν να αντέξουν οι αίθουσες.

Δεν θα έχουμε πλέον κοινό π.χ στα δικαστήρια. Τις καρέκλες θα τις γεμίζουν οι ένορκοι.

Οι αίθουσες των δήμων θα είναι τίγκα στους δημότες/συμβούλους, θα φέρνουν και καρέκλα από το σπίτι τους.

Και δεν θα υπάρχει κανένας δυνατός και αδύνατος τρόπος να μην πας. Είσαι άρρωστος; Σταρχίδια μας. Θα πας. Είσαι εφοπλιστής; Σταρχίδια μας, θα πας. Είσαι τυφλός; Σταρχίδια μας, θα πας. Είσαι παράλυτος; Σταρχίδια μας, θα σε πάμε εμείς.

Ο στόχος είναι ανά δύο-τρεις μήνες βαριά, ο κάθε πολίτης να έχει βρεθεί σε μία θέση ευθύνης για τη δημοκρατία που τόσο βαθιά μισεί.

Και να βρεθεί με τόσους πολλούς άλλους από τους συμπολίτες του (που επίσης μισεί) που να πρέπει αναγκαστικά, αν θέλει να τελειώσει και να πάει σπίτι του, να συνεννοηθεί μαζί τους.

Νούμερο ένα, ορίζεται με κλήρωση πρόεδρος της διαδικασίας, νούμερο δύο, παρουσιάζεται το πρόβλημα από τους διαδίκους, νούμερο τρία ερωτήσεις, νούμερο τέσσερα απόφαση, νούμερο πέντε, κλήρωση για τους άτυχους που θα τη καθαρογράψουν.

Τότε και μόνο τότε ξεμπερδεύετε. Και προσέξτε, μην κάνετε λαλακίες, γιατί θα έρθετε και εσείς σε αυτή τη θέση.

Και μία, δύο, δεκαδύο, θα αναγκαστείτε να μάθετε και δυο πράγματα.

Ευχαριστώ για την ανάγνωση

Γιώργος

(Αγαπητέ Γιώργο, για να κάνουμε αυτά που λες, χρειαζόμαστε μια δημοκρατία πρώτα. Εμείς ψηφίζουμε Όχι στο δημοψήφισμα τη μία Κυριακή και την άλλη Κυριακή έχουμε Ναι σε όλα αυτά που εμείς ψηφίσαμε Όχι. Η αρχαία Αθήνα ήταν κάπως ανεξάρτητη. Εδώ έχουμε παραδώσει τη χώρα μας -και με συμβόλαια-, θα μας αφήσουν να κάνουμε κλήρωση; Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.