Για το «παλιό» και το «νέο»

Φίλε Πιτσιρίκο, νομίζω ότι δεν χρειάζεται ξανά να αναφερθούν τα επιχειρήματα που έχουν να κάνουν με τον θεσμικό ραγιαδισμό, την προδοσία, και την ανεπάρκεια των πολιτικών σχηματισμών που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο επιδιώκουν την «εκπροσώπηση» του Ελληνικού λαού.

Οι εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη έχουν ήδη περάσει –όσο οξύμωρο κι ακούγεται αυτό ετούτη την στιγμή– και τα αποτελέσματα τους τα έχουμε ήδη δει.

Ένα ακόμα μνημόνιο και ειλικρινά δεν με νοιάζει με ποιο πατρόν κοπτοραπτικής θα δημιουργηθεί η καινούργια κυβέρνηση.

Το σκηνικό που διαμορφώνεται είναι το ίδιο. Οι «κακοί» μνημονιακοί και οι «καλοί» αντιμνημονιακοί.

Μόνο που τώρα πια έχει αποδειχθεί πως όλοι τους είναι «άσχημοι» και αποκρουστικοί.

Με εξαίρεση δυο-τρεις, δηλαδή τον εξής έναν, Κώστα Λαπαβίτσα, οι υπόλοιποι έχουν ορισμένα κοινά μεταξύ τους χαρακτηριστικά.

Να ανοίξω εδώ μια μικρή παρένθεση πριν προχωρήσω και να εκφράσω την απορία μου για το τι ακριβώς γυρεύουν μέσα στους βάλτους των Ελληνικών «αριστερών» πολιτικών σχηματισμών άνθρωποι σαν τον Βαρουφάκη και τον Λαπαβίτσα.

Κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω λέγοντας ότι δεν πρόκειται να ασχοληθώ καθόλου με τον Τσίπρα και την παρέα του που ήδη έχουν πάρει την θέση που τους αξίζει μέσα στα καζάνια της κολάσεως.

Τα κοινά χαρακτηριστικά λοιπόν των «αγωνιστών της Ελληνικής αριστεράς» είναι τρία.

Πρώτον, οι περισσότεροι –αν όχι όλοι– από αυτούς έχουν εκπαιδευτεί στην «μεγάλη της αριστεροσύνης σχολή» -το ΚΚΕ– με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην νοοτροπία και την συμπεριφορά τους, κυρίως σε θέματα δημοκρατίας και σεβασμού της διαφορετικής άποψης καθώς και στις ικανότητες -που δεν έχουν- σύνθεσης των απόψεων και επίλυσης των προβλημάτων.

Ισορροπιστές ναι, problem-solving τύποι όχι.

Επιπλέον έχουν εκπαιδευτεί σε ένα style «επαναστατικού» ηθικού αμοραλισμού που τους επιτρέπει πχ να πετούν στον λάκκο με τα θηρία ήρωες σαν τον Άρη, τον Μπελογιάννη και τον Πλουμπίδη, καταγγέλλοντας τους ως πράκτορες του ταξικού εχθρού και -λίγα χρόνια μετά- να «τιμούν» την μνήμη τους, χωρίς να νιώθουν την ανάγκη ειλικρινούς μεταμέλειας για τις πράξεις που οδήγησαν στον χαμό τους.

Μια ανακοίνωση θεωρούν ότι συνήθως αρκεί.

Δεύτερον, έχουν ως κύριο επάγγελμα τους την πολιτική. Βιοπορίζονται από αυτήν.

Δεν είναι απλά η κύρια ενασχόληση τους. Είναι ο τρόπος με τον οποίο βγάζουν χρήματα για να ζήσουν αυτοί και οι οικογένειες τους.

Το γεγονός αυτό συνήθως αρκεί για να εξηγήσει πολλές από τις «αλλαγές τακτικής» και κάποιους από τους λεονταρισμούς τους.

Μερικοί μάλιστα από αυτούς, έχοντας συμπληρώσει 25, 30 ή 40 χρόνια αδιάκοπης κομματικής δράσης και καριέρας. θα είχαν συμπληρώσει τις αναγκαίες προϋποθέσεις για να πάρουν πλήρη σύνταξη· επιλέγουν, όμως, να συνεχίσουν να εργάζονται για το συμφέρον του λαού και της χώρας.

Τρίτον, όπως πολύ εύστοχα έγραψε κάποιος άλλος κάπου αλλού, έχουν πολύ θάρρος αλλά ελάχιστη ταπεινοφροσύνη.

Χαρακτηρίζονται από την έπαρση του μοναδικού ηγέτη που κατέχει την πλήρη και μοναδική αλήθεια.

Ηγεσία, βέβαια, δεν σημαίνει μόνο ή κυρίως θάρρος.

Ηγεσία σημαίνει σύνθεση, διαλεκτική προσέγγιση των ζητημάτων, «ανοιχτή» προσέγγιση των ανθρώπων, προώθηση της συλλογικής δουλειάς, παράδειγμα μέσω της δικής σου συμπεριφοράς.

Σημαίνει ακόμα «παραγωγή» νέων ηγετών, διάχυση των ευθυνών και των αρμοδιοτήτων στα μέλη της ομάδας, καταπολέμηση του συγκεντρωτισμού.

Επειδή λοιπόν δεν συμβαίνουν ούτε κατά διάνοια όλα αυτά παραμένουμε στην ουσία αμέτοχοι, μαζευόμαστε στο σύγχρονο «Κολοσσαίο» των τηλεοπτικών δελτίων της διαπλοκής, για να δούμε τον «ήρωα» να σκοτώνει τα άγρια θηρία ή να κατασπαράσσεται από αυτά.

Κάποιοι φωνάζουν «ουου!» και κάποιοι άλλοι «ζήτω!», τι σημασία όμως έχει αυτό στα αλήθειαq

Θέαμα ζητάμε, θέαμα λαμβάνουμε.

Οι σημερινοί πολιτικοί σχηματισμοί της Αριστεράς είναι νεκροί κι αφυδατωμένοι επειδή –και σε αντίθεση με τις γενικές τους διακηρύξεις– αντιμετωπίζουν την συμμετοχή στο πολιτικό σχεδιασμό και στις αποφάσεις, την ατομική σκέψη και δράση ως κάτι επικίνδυνο για τα επαγγελματικά τους στελέχη και τις «ελέω θεού» ηγεσίες τους.

Χρειαζόμαστε αναμφισβήτητα κάτι καινούργιο και διαφορετικό, ένα κόμμα όπου η συμμετοχή των μελών στον σχεδιασμό και στην εφαρμογή των αποφάσεων να είναι όχι μονάχα εφικτή αλλά και συνειδητά «υποχρεωτική».

Το μοντέλο αυτό βέβαια δεν υπάρχει.

Χρειάζεται να εφευρεθεί. Χρειάζεται να γίνουν δοκιμές, να αξιοποιηθεί η όποια διεθνής εμπειρία.

Υπάρχει πχ ένα νέο κόμμα -όχι αριστερό- στην Αργεντινή που έχει αξιοποιήσει σε κάποιο βαθμό τις δυνατότητες που παρέχει το διαδίκτυο για δημοκρατική συμμετοχή των μελών του και των πολιτών.

Την εποχή του διαδικτύου και των smart-phones, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η στάση που θα κρατήσει η κοινοβουλευτική ομάδα ενός σύγχρονου αριστερού-προοδευτικού κόμματος σε ένα συγκεκριμένο νομοσχέδιο να μην αποφασίζεται από τα μέλη που το απαρτίζουν μέσω πχ μιας ηλεκτρονικής ψηφοφορίας που θα προηγηθεί.

Θα γίνουν λάθη;

Φυσικά! Όμως, τι σημασία έχει;

Μονάχα μέσα από την ατραπό της συμμετοχής ο κάτοικος μιας πόλης ή ενός κράτους μετατρέπεται σιγά-σιγά σε πολίτη. Η συμμετοχή τρέφει την δημοκρατία, όχι η εκπροσώπηση!

Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι όλα αυτά μοιάζουν ουτοπικά και μακρινά, ιδίως σήμερα όπου όλα φαίνονται καταδικασμένα και προέχει το «να σταθούμε ξανά στα πόδια» μας.

Θυμάμαι, όμως, μικρός που διάβαζα ένα βιβλίο για τα μεγάλα επιτεύγματα της ανθρωπότητας.

Σε μια μικρή πόλη των ΗΠΑ στα τέλη του 19ου αιώνα δύο νέοι πειραματίζονταν με μηχανές βαρύτερες του αέρα, προσπαθώντας να τις κάνουν να πετάξουν.

Ανήσυχος για τα παιδιά του, ο πατέρας των αδερφών Wright ζήτησε συμβουλή από τον εφημέριο της πόλης.

Κι εκείνος του απάντησε με το ιστορικό: «αν ο θεός ήθελε να πετάμε, θα μας έδινε φτερά».

Η συνέχεια γνωστή.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Στέλιου Ελληνιάδη -«Ότι σπείραμε θερίσαμε»-, από την στήλη «Περίπτερο ιδεών» της εφημερίδας «Ο Δρόμος της Αριστεράς», περιγράφει ανάγλυφα τα προβλήματα λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ. Χρήσιμο για όποιον ενδιαφέρεται να πάρει μια εικόνα όχι μόνο για τον «βασιλιά Αλέξανδρο» αλλά και για τους «Επιγόνους». Δεν φύτρωσαν!

(Αγαπητέ Ηλία, συνοψίζω όσα έγραψες σε μια λέξη: γραφειοκρατία. Όλα για το λαό, αλλά ο λαός -η μάζα δηλαδή- πάντα στην απέξω. Δεν μπορώ να ακούω άλλο για λαό από την Αριστερά. Η λέξη “πολίτες” τους τρομάζει. Εν τω μεταξύ, έχει αρχίσει να μου δίνει στα νεύρα, που τόσοι αριστεροί δεν θεωρούν πως πρέπει να πουν μια συγγνώμη για όσα έκανε ο Τσίπρας και το παρεάκι του, και αυτοί του επέτρεψαν να τα κάνει. Σαν να μην έγινε τίποτα. Αυτά που γράφεις τα σκεφτόμουν σήμερα το πρωί. Και μου γεννήθηκε μια απορία, την οποία θα την κάνω κείμενο. Να είσαι καλά, Ηλία.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.