His name is Bond, James Bond

Φίλε Πιτσιρίκο, πριν από λίγες ήμερες έγραψες σε ένα σχόλιο σου ότι δεν περίμενες ποτέ να φτάσεις στο σημείο να ελπίζεις ότι κάτι καινούργιο μπορεί να ξημερώσει από μια χώρα σαν την Αγγλία. Νομίζω ότι και τώρα δεν πρέπει να περιμένεις τίποτα καινούργιο – παρά την ανάδειξη του Corbyn στην ηγεσία του εργατικού κόμματος – κι επέτρεψε μου να σου εξηγήσω γιατί.

Πρώτα από όλα το ίδιο το εργατικό κόμμα της Βρετανίας είναι περισσότερο νέο-φιλελεύθερο από το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι μαζί.

Το πολιτικό ακροατήριο του κόμματος αυτού είναι εξίσου συντηρητικό και αντιδραστικό με εκείνο των Tories του Κάμερον. Έτσι είναι άλλωστε και η Αγγλική κοινωνία.

Για αυτό και η απήχηση του Μίλιμπαντ –που θεωρητικά ήταν πιο αριστερός από τον Μπλερ και αντιτάχθηκε αποτελεσματικά στην συμμετοχή της Βρετανίας στον πόλεμο κατά της Λιβύης– ήταν πολύ περιορισμένη.

Ο Corbyn βρέθηκε στην ηγεσία του κόμματος μόνο και μόνο επειδή όσοι έμειναν πιστοί στις ιδρυτικές του διακηρύξεις και σε αρχές που έχουν ξεχαστεί εντελώς στις τελευταίες δεκαετίες, συσπειρώθηκαν και πέτυχαν μια αποφασιστική νίκη έναντι ενός ανύπαρκτου εσωκομματικού αντιπάλου.

Ο Corbyn και η παρέα του τραγούδησαν δυνατά –και παράφωνα– τον σχεδόν παράνομο πια ύμνο του Εργατικού κόμματος, το “Red Flag”, εξήγγειλαν κάποιες φιλολαϊκές νεο-κεϋνσιανές μεταρρυθμίσεις, και ξεκίνησαν μια πορεία που θα τους οδηγήσει στην συρρίκνωση των ποσοστών του κόμματος τους και στην οριστική εκπαραθύρωση κάθε «αριστερής» άποψης από το κόμμα.

Θα με ρωτήσεις, βέβαια, τι άλλες επιλογές είχαν.

Η απάντηση είναι καμία.

Το πρόβλημα για κάθε προοδευτικό άνθρωπο στην Βρετανία βρίσκεται στην ίδια την κοινωνία που στέκεται απέναντι σε κάθε ουσιαστική μεταρρύθμιση, απέναντι σε κάθε προοδευτική αλλαγή.

Μια κοινωνία πολύ καλά εκπαιδευμένη από τις κυρίαρχες τάξεις στην υποταγή και στον συντηρητισμό.

Φεύγοντας από την Ελλάδα για την Βρετανία είχα την αντίληψη –ψεύτικη είναι η αλήθεια– πως η χώρα αυτή είναι μια δημοκρατική Ευρωπαϊκή χώρα, όπως όλες οι υπόλοιπες, με την διαφορά ότι στην θέση του διακοσμητικού προέδρου της Δημοκρατίας, υπήρχε μια βασιλική οικογένεια που συμμετείχε σε εορταστικές εκδηλώσεις και με τα καμώματα της έφερνε συνάλλαγμα στην γηραιά Αλβιόνα.

Περιττό να πω πως η εικόνα αυτή είναι εντελώς πλαστή και ψεύτικη.

Υπάρχει ένα αληθινό Μοναρχικό καθεστώς, με ουσιαστικό ρόλο και αρμοδιότητες του βασιλιά ή της βασίλισσας, με στρατιές υπαλλήλων διοριζόμενων από το στέμμα που ασκούν πραγματική εξουσία και έχουν δικαιοδοσίες σχεδόν παράλληλες με εκείνες των εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού.

Οι Εγγλέζοι επέβαλαν πρώτοι στον κόσμο την συνταγματική μοναρχία με την Magna Carta, και έκτοτε δεν αισθάνθηκαν ποτέ την ανάγκη να πετύχουν κάτι περισσότερα από αυτό.

Μένουν προσκολλημένοι στις «παραδόσεις» που δεν αμφισβητούνται από ΚΑΝΕΝΑΝ ακόμα κι όταν η αναντιστοιχία τους με τους σύγχρονους δημοκρατικούς θεσμούς άλλων λαών είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.

Εκτός από τα δύο νομοθετικά σώματα –την Βουλή των Λόρδων που δεν εκλέγεται και την Βουλή των Κοινών που εκλέγεται – το ίδιο το εκλογικό σύστημα είναι σε τέτοιο βαθμό αναντίστοιχο με την λαϊκή βούληση, που ένα κόμμα με 12% εκλέγει έναν βουλευτή και ένα άλλο με 4% εκλέγει 55 αντιπροσώπους.

Στο απίστευτο αυτό καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα που ταιριάζει γάντι σε μια ολιγαρχία του 18ου ή του 19ου δεν αντιδρά κανείς.

Δεν ζητάει την μεταρρύθμιση του κανένα κόμμα, ούτε ο Corbyn.

Για την ακρίβεια, δεν τολμάει κανένας να ζητήσει την μεταρρύθμιση του υπάρχοντος συστήματος γιατί αυτό συνεπάγεται μοιραία τον περιορισμό των προνομίων και της κυριαρχίας του μονάρχη και της κάστας των αριστοκρατών-εισοδηματιών που τον στηρίζει.

Μετά την κατάρρευση της αποικιοκρατίας, το μοναδικό ζήτημα που απείλησε έστω και ελάχιστα την δομή και την επιβίωση της κοινοβουλευτικής μοναρχίας ήταν το δημοψήφισμα των Σκωτσέζων για την ανεξαρτησία της χώρας τους.

Στον κίνδυνο μια θετικής για την ανεξαρτησία ψήφου, Συντηρητικοί, Εργατικοί και Φιλελεύθεροι κινητοποιήθηκαν και δεν λογάριασαν τίποτα, προκειμένου να αποτρέψουν το γεγονός αυτό.

Έκαναν ότι ήταν αναγκαίο για να υπηρετήσουν το στέμμα.

Βέβαια, οι Εγγλέζοι την συμπεριφορά αυτή που φέρει το κωδικό όνομα «γονατίζω μπροστά στην βασίλισσα» έχουν βρει χιλιάδες τρόπους να την δικαιολογούν.

Κάποιοι από αυτοί είναι εξαιρετικά γνωστοί και σε εμάς. Παράδοση, αγάπη στην πατρίδα -ποια πατρίδα αλήθεια; Την χώρα του βασιλιά;- καλή συμπεριφορά και ευγένεια που αγγίζει τα όρια του «σε γράφω στα αρχίδια μου και φαίνεται αλλά την ίδια στιγμή σου χαμογελώ και επαναλαμβάνω νύχτα μέρα τα polite expressions», πολυεθνικής εταιρίας οργάνωση κάθε δραστηριότητας, συνεχή παρακολούθηση και «αξιολόγηση» των πάντων, ιδιωτικοποίηση όλων, υποβαθμισμένη εκπαίδευση και συνειδητή καλλιέργεια της αμορφωσιάς, της ιδιωτείας και του καταναλωτισμού, ως τρόπου ζωής και προσωπικής διεξόδου.

Το Royal είναι το πιο συχνό πρόθεμα, φίλε Πιτσιρίκο. Απλά, σκέψου τα πάντα στην Ελλάδα να είχαν τον τίτλο «Βασιλική τάδε» για να καταλάβεις τι εννοώ.

Μα καλά όλα στραβά είναι, θα ρωτήσει κάποιος. Όχι βέβαια. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα του σημειώματος.

Σε κάθε περίπτωση, θα αξίζει να σκεφτείς ότι κάτι μπορεί να αλλάξει σε αυτή την χώρα όταν –και αν– ακούσεις τον Corbyn να αμφισβητεί ανοιχτά και ξεκάθαρα τον θεσμό της μοναρχίας. Μέχρι τότε, Beatles, “let it be” και “Back to Black” για το τίποτα.

Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι μπορεί να αλλάξει μια χώρα όπου ο λαός της λατρεύει μια γριά κακομούτσουνη μαζί με τα ασχημομούρη γιό της και τους λαπάδες διαδόχους του θρόνου.

Ένας λαός που περιμένει να χαιρετίσει το νεογέννητο βρέφος όχι έξω από την φάτνη αλλά από την βασιλική κατοικία.

Ένας λαός που έχει αποδεχθεί την παρουσία της κάμερας παρακολούθησης παντού, έχει ακόμα ξεχωριστές βρύσες για το ζεστό και το κρύο νερό, οδηγεί ανάποδα στον δρόμο και εξακολουθεί να πιστεύει ότι όταν χαλάει ο καιρός στην Μάγχη αποκλείεται η Ηπειρωτική Ευρώπη.

Ένας λαός που απέναντι στους ξένους εξακολουθεί ότι έχει ακόμα το “license to kill”, συμμετέχοντας ενεργά σε όλους τους πολέμους των μεγάλων αφεντικών, των Αμερικανών από το 1945 και μετά.

Πιτσιρίκο, ο ήλιος δεν πρόκειται να ανατείλει από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Αλλά κι αν ακόμα ανατείλει ποτέ, κανείς δεν πρόκειται να τον δει γιατί θα έχει συννεφιά και πιθανότατα θα βρέχει.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, συνεχίζω να πιστεύω -όπως πίστευα- ότι η βρετανική κοινωνία δεν θα αλλάξει ποτέ. Από την άλλη, την βλέπω να ζορίζεται πολύ, οπότε μπορεί κάτι να αλλάξει. Από ανάγκη. Βλέπω μια θλίψη στους Βρετανούς τα τελευταία χρόνια. Πού είναι οι Αγγλάρες που ξέραμε; Ούτε καλή ποπ μουσική δεν βγάζουν πια. Σε κάθε περίπτωση, ξεχωρίζω μέρος των πολιτών της Βρετανίας από τους πολιτικούς της, γιατί, διαφορετικά, θα ήταν σαν να ταυτίζομαι με όλα τα καθάρματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα, και εγώ δεν ψήφισα ποτέ. Ο Jeremy Corbyn -του οποίου το όνομα γράφεις λάθος συνέχεια- δεν είναι υποκριτής, όπως είναι οι πολιτικοί. Αλλά θα αλλάξει και θα γίνει υποκριτής, γιατί η πίεση πάνω του μεγαλώνει διαρκώς και γίνεται ασφυκτική. Να είσαι καλά, Ηλία.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.