Καθίστε στην Ελλάδα, κιοτήδες

Γεια σου πιτσιρίκο,
Χωρίς να παίρνω τίποτα προσωπικά, θα ήθελα να βοηθήσω τον φίλο και σίγουρα αρκετούς φίλους, να καταλάβουν, γιατί δεν καθόμαστε στην Ελλάδα.

Θα μιλήσω για μένα, καθώς δεν μπορώ να εκφράσω όλους εμάς και δεν είμαστε όλοι ίδιες περιπτώσεις, αλλά, μέσα από τη δική μου ιστορία, σίγουρα κάποιοι θα δουν και κοινά στοιχεία.

Στην Γερμανία, βρίσκομαι ένα χρόνο και ένα μήνα. Και ναι, η ξενιτιά είναι δύσκολη και μετράω τις μέρες σαν φυλακισμένος, παρόλο που η κοπέλα μου είναι Γερμανίδα και δεν είμαι τελείως μόνος.

Για να σας προλάβω, εάν δεν είχα τη κοπέλα, απλά θα κατέληγα Αγγλία ή Ολλάνδία που μιλούν Αγγλικά όλοι και δε θα ταλαιπωριόμουν με τα Γερμανικά, αλλά Ελλάδα δεν θα έμενα.

Όπως καταλαβαίνετε, δεν έφυγα με το πού έσκασε η κρίση. Την έφαγα όλη στη μάπα, και πάλεψα όπως και όσο μπορούσα.

Η αρχή της κρίσης με βρήκε σε μία κατασκευαστική εταιρία, να κάνω τη πρακτική για τη σχολή μου, Πολ. Έργων Υποδομής στα ΤΕΙ Αθήνας, και να έχω 6-7 μαθήματα για πτυχίο. Μία σχολή που απεχθανόμουν από το πρώτο εξάμηνο που πάτησα το πόδι μου εκεί.

Μετά το τέλος της πρακτικής, πήρα και συμβόλαιο από την εταιρία, για να παραμείνω μέχρι την ολοκλήρωση του έργου που είχε αναλάβει.

Τέσσερις μήνες μετά, και όντας απλήρωτος, δήλωνα παραίτηση, με την προϋπόθεση να μου δώσουν κάποια από τα χρωστούμενα, όπως κι έγινε.

Όμως, ο γολγοθάς μόλις ξεκινούσε. Δε θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες, απλά θα αναφέρω επιγραμματικά, πως το πτυχίο δε το πήρα ποτέ και πλέον έχω διαγραφεί από τη σχολή, πως δούλευα μαύρα για 2 χρόνια σε δουλειά που δεν είχε την έγκριση κάποιων εκ της οικογενείας και του κύκλου μου, ενώ έμενα με τη γιαγιά και το παππού.

Οι συμβουλές του περίγυρου μου, φυσικά με κάποιες εξαιρέσεις, ήταν πάντα οι ίδιες.

«Σταμάτα τη δουλειά που κάνεις», «Πήγαινε βγάλε τη σχολή σου», «Βρες μία δουλειά κανονική έστω με 500 ευρώ», «Αποδέξου την πραγματικότητα»

Τυπικές μαλακίες νοικοκυραίων.

Εγώ από τη μεριά μου το χαβά μου.

«Μην δουλεύετε για 500 ευρώ, καλύτερα παραιτηθείτε», «Μη πληρώνετε εφορία», «Μην πληρώνετε ΕΝΦΙΑ», «Μη δίνετε φακελάκια στους γιατρούς», «Κάντε απεργία διαρκείας», «Πρέπει να μπούμε στη Βουλή».

Κάποια στιγμή βαρέθηκα. Βαρέθηκα τα ειρωνικά γελάκια, και την κριτική.

«Είσαι τεμπέλης και δε μπορείς να αποδεχθείς τη πραγματικότητα», «Παράτησες τη σχολή», «Έτσι είναι η ζωή και πρέπει να την αποδεχθείς», «Να μπεις εσύ στη Βουλή».

Έτσι, πήρα την απόφαση να την κάνω.

2.000 ευρώ το μήνα είπατε;

Είμαι ανειδίκευτος εργάτης σε μονάδες παραγωγής ή αποθήκες με Τούρκους, Ρώσους Ιρακινούς, Κούρδους, Σύριους, Αλβανούς, Ρουμάνους, Πολωνούς, Σλοβάκους και λίγους Γερμανούς, σε γραφεία ενοικιάσεως προσωπικού χωρίς δικαιώματα.

Όλοι μαζί θύματα της ίδιας εκμετάλλευσης του καπιταλιστικού συστήματος και της Δυτικής πολιτικής.

Παράδεισος δεν υπάρχει σε μια καπιταλιστική κοινωνία. Όμως, εδώ δεν μένω με τη γιαγιά και το παππού, 30 χρονών μαντράχαλος, αλλά μπορώ να νοικιάζω ένα σπιτάκι μόνος μου.

Εδώ, δεν ακούω και τη κριτική των νοικοκυραίων, που ξέρουν τα πάντα και έχουν άποψη για όλα, αρκεί να μη κουνηθούν από τη πολυθρόνα τους και κινδυνέψει η δική τους βόλεψη.

Έχω αντίθετη άποψη για το πού βρίσκονται οι κιοτήδες.

Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, στην Ελλάδα έχουν μείνει μόνο κιοτήδες και βολεμένοι ψευτοεπαναστάτες.

Αυτοί που τρέχουν να πληρώσουν ΕΝΦΙΑ και εφορία, που δουλεύουν για 500 ευρώ, που δεν απεργούν, που δεν ανοίγουν το στόμα τους όταν βλέπουν τον οδηγό λεωφορείου να κατεβάζει τον δεκάχρονο επειδή δε πλήρωσε 1 ευρώ, αλλά έχουν ευαισθησία για τον Γιακουμάκη και τον επαίτη που βούτηξε στο θάλασσα.

Αυτό δεν είναι χώρα. Κοτέτσι είναι.

Δύο τελευταία πράγματα να αναφέρω.

1) Αυτό το καλοκαίρι ήρθα Ελλάδα ξημερώματα 13 Ιουλίου. Το ίδιο απόγευμα ήμουν στο Σύνταγμα στη συγκέντρωση που έγινε κατά του αριστερού μνημονίου και ήμασταν τρεις και ο κούκος

Μετά τη συγκέντρωση κατηφόρισα προς την Πλάκα και το Μοναστηράκι να βρω ένα φίλο και να πιούμε μπύρα.

Μία φράση μου έμεινε από το φίλο μου, όταν η κουβέντα ήρθε στη πολιτική και το τρίτο μνημόνιο.

¨Κοίτα γύρω σου»

2) Μετά το τέλος της δεύτερης πορείας που έγινε, της «μεγάλης», που έπεσε το χημικό σύννεφο και μας κυνηγούσαν μέχρι το σταθμό Συγγρού-Φιξ, πήρα το μετρό να γυρίσω σπίτι. Μέσα στο βαγόνι που βρισκόμουν ήταν και ο κλασικός επαίτης ο οποίος έλεγε πως δεν έχει να ταίσει τα παιδιά του, πως είναι άρρωστος και να του δώσουμε ότι έχουμε ευχαρίστηση.

Κανείς δεν του έδινε χρήματα και όλοι του γυρνούσαν τη πλάτη.

Βρήκα απαράδεκτη αυτή τη στάση και αποφάσισα να μη το αφήσω να περάσει έτσι.

«Πού ήσουν σήμερα; Ήρθες εδώ και μας λες πως δεν έχεις δουλειά και δεν μπορείς να ταϊσεις τα παιδιά σου. Εάν όλα αυτά είναι αλήθεια, σήμερα πού ήσουν;»

Λεφτά φυσικά δε του έδωσα. Καλύτερα να με απειλούσε με ένα μαχαίρι στο λαιμό για να του δώσω ότι έχω. Πιο τίμιο και πιο αντρίκιο.

Γιατί αυτός που σέβεται τον εαυτό του, και πραγματικά κινδυνεύουν τα παιδιά του δεν επαιτεί, απαιτεί.

Γιώργος από Γερμανία

(Αγαπητέ Γιώργο, γουστάρω κόντρα αυτών που έφυγαν με αυτούς που έμειναν. Αλλά θέλω να πέσει και βρισίδι και ξύλο. Έλληνες είμαστε, βρε αδερφέ, βράζει το αίμα μας. Εμένα μου λες; Όρθιοι κοιμόμαστε. Γιώργο, από όλα αυτά που έγραψες, εμένα αυτό που μου έμεινε είναι η Γερμανίδα φίλη σου. Πες μου, Γιώργο, όταν τσακώνεστε σε λέει «τριτοκοσμικέ, ξεβράκωτε, τεμπέλη και χρεοκοπημένε Έλληνα»; Σου λέει «να τα μαζέψεις και να πας πίσω στην πατρίδα σου»; Ή είναι καμιά από αυτές τις αναρχικές που πιστεύουν πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδέλφια; Αυτά πρέπει να γράφεις, Γιώργο. Να ξέρουν και οι Έλληνες που θα έρθουν στην Γερμανία αν πρέπει να κάνουν σχέση με Γερμανίδα ή να ψαχτούν με άλλες εθνικότητες. Γιώργο, να κάνεις σχέση με μια πλούσια Γερμανίδα. Αυτό έχω να σου πω. Στην δεύτερη συγκέντρωση με τα χημικά τον Ιούλιο ήμουν κι εγώ. Ήταν και η τελευταία που πήγα. Ποτέ ξανά. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.