Περί κουράγιου και αγώνων

Αγαπητέ πιτσιρίκο, σου γράφω από τη μακρινή Αυστραλία οπού μετανάστευσα πριν από λίγους μήνες. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί σου στέλνουν κείμενα για να τα αναρτήσεις, εγώ πάλι είπα να σου γράψω κάτι που να απευθύνεται σε εσένα προσωπικά. Σίγουρα αφορμή είναι το κείμενο περί έξι χρόνων, το οποίο και επαναλαμβάνω παρακάτω σχολιάζοντας:

“Τα σχεδόν έξι χρόνια που έχουν περάσει από την χρεοκοπία της χώρας, είναι αρκετά για συμπεράσματα. Οι Έλληνες δεν θέλουν να αλλάξουν. Η Ελλάδα δεν θέλει να αλλάξει.Ίσως, η Ελλάδα να μην μπορεί να αλλάξει. Αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Κι ό,τι δεν αλλάζει, πεθαίνει.Έξι χρόνια δεν είναι κρίση. Έξι χρόνια είναι η ζωή μας όλη.”

Προσωπική φιλοσοφία μου είναι ότι ο κόσμος όλος δεν αλλάζει, όσες χιλιάδες χρόνια και αν περάσουν.

Διότι βελτίωση δεν είναι ούτε η αύξηση του μέσου όρου ζωής, ούτε οι πολλές γνώσεις με καθόλου μόρφωση, ούτε ότι τα πατατάκια στο περίπτερο απέκτησαν κυματάκια.

Ο κόσμος θα βελτιωθεί μόνο αν ο μέσος όρος καλοσύνης στις ψυχές των ανθρώπων ανεβεί.

Δεν διαθέτω στοιχεία να το αποδείξω, αίσθησή μου όμως είναι ότι ο μέσος όρος καλοσύνης παραμένει διαπλανητικά και διαχρονικά σταθερός.

Σε βάθος χρόνου, δεν μπόρεσαν να το αλλάξουν ούτε ο Χριστός, ούτε ο Γκάντι, ούτε ο Χίτλερ ούτε ο διάβολος ο ίδιος.

Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται στο ότι αυτή η σταθερότητα είναι δυναμική. Όπως το ασβέστιο στο αίμα μας είναι σταθερό διότι κάποιες ορμόνες τείνουν να το ανεβάσουν και κάποιες να το κατεβάσουν, έτσι και η καλοσύνη είναι σταθερή διαχρονικά διότι κάποιοι σκορπάνε καλοσύνη και κάποιοι σκατά.

Κανένας δεν θα αλλάξει τον κόσμο, σε όποια κατηγορία και αν ανήκει. Το να δουλεύεις όμως προς τη μια η την αλλη κατεύθυνση, είναι προσωπική επιλογή στάσης ζωής.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι επηρεάζουμε περισσότερο το κοντινό μας περιβάλλον. Αν λοιπόν σκορπάς καλοσύνη, ζεις μέσα σε καλοσύνη.

Αν σκορπάς σκατά, ζεις μέσα σε σκατά.

Προσωπικά, έχω αποφασίσει εδώ και χρόνια να σκορπάω καλοσύνη και μόνο καλοσύνη για ιδιοτελείς λόγους:

δεν μου αρέσει να περιβάλλομαι από σκατά.

“Αυτά τα έξι χρόνια, προσωπικά έκανα ό,τι μπορούσα, με την πίστη και την ελπίδα πως μπορούμε να φτιάξουμε μια καλύτερη και πιο δίκαιη χώρα· όποιος διαβάζει τακτικά το μπλογκ θα το έχει διαπιστώσει· όποιος έχει παράπονο από εμένα, τι να πω, αυτό μπορούσα, αυτό έκανα.”

Εχω ζησει κυριως στην Ελλαδα. Αλλα και στην Ισπανια, στη Φλοριντα και τωρα στη Μελβουρνη.

Εχω κανει πολλες δουλειες. Κτηνιατρος, διδακτορικο, καθηγητης στο πανεπιστημιο, προπονητης τεννις, αλλα και σερβιτορος, μπαρμαν, ωρομισθιος στη στατιστικη υπηρεσια και καποια ακομη. Εχω ταξιδεψει σε ολο τον κοσμο. Πραγματικα.

Ειδα κοινωνιες πιο πλουσιες, ποιο οργανωμενες, αλλα και αλλες φτωχες, εξαθλιωμενς και ανοργανωτες.

Πιστευω οτι ξερω να διαβαζω τη ματια των ανθρωπων.

Ενα καταλαβα: οτι οι ανθρωποι δεν ηταν περισσοτερο η λιγοτερο ευτυχισμενοι σε καποια απο αυτες τις κοινωνιες.

Διοτι ο μεσος ορος καλοσυνης ειναι παντα σταθερος.

Με δυο λογια, χρειαστηκα πολλα χρονια για να δικαιωσω επιτελους την προγιαγια μου που δεν ειχε φυγει ποτε απο το χωριο και ελεγε: “Πού να πάω παιδί μου; άνθρωποι εδώ, άνθρωποι και εκεί, σπίτια εδώ, σπίτια και εκεί”.

Ισως για αυτο, το επομενο ονειρο που με βλεπω να κυνηγαω ειναι επιστροφη στο χωριο, και στησιμο ενος μικρου συστηματος μεσα στο συστημα.

Εχω κανα δυο ιδεες για κομμουνιστικη επιχειρηματικοτητα -δεν υπηρξα ποτε κομμουνιστης- χωρις στοχο την κερδοφορια.

Ισως ετσι, αναζητωντας την ηρεμια της ψυχης μου, να κανω πραξη κι εγω το the end of capitalism has begun, του Mason

Ελπιζω με ολα αυτα να μην ακουγομαι απαισιοδοξος. Αντιθετα, νιωθω συγκροτημενα αισιοδοξος.

Η επιστημη της ψυχολογιας, αλλα και η ιδια η λογικη, δεν δεχεται οτι μπορουμε να ζουμε ευτυχισμενοι.

Οχι συνεχως. Μπορουμε ομως να ζουμε με ενα καποιο νοημα, οσοι τουλαχιστον το εχουμε αναγκη.

Προσωπικα, αλλο νοημα απο την ηρεμη προσπαθεια για το καλο, δεν εχω βρει

Με τρυφερή αγάπη

Γιάννης

(Αγαπητέ Γιάννη, προσωπικό το κείμενό σου αλλά το δημοσιεύω για να ανεβεί ο μέσος όρος καλοσύνης. Είναι πολύ όμορφα αυτά που έγραψες. Ακόμα καλύτερο είναι ότι δεν τα έγραψες μόνο, αλλά τα νιώθεις κιόλας. Γιάννη, κομμουνιστής δεν γίνεσαι. Είναι η συνείδηση, η αξιοπρέπεια, η καλοσύνη και ο ανθρωπισμός -όχι η φιλανθρωπία- που σε κάνουν κομμουνιστή. Ακόμα κι αν δεν το ξέρεις ή αν δεν το παραδέχεσαι. Δεν πρόλαβα να βάλω τόνους σε όλο το κείμενο γιατί πρέπει να φύγω, να πάω να σκορπίσω καλοσύνη. Γιάννη, την αγάπη μου. Και σε ευχαριστώ.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.