Πιτσιρίκο μου!
Καλησπέρα Πιτσιρίκο,
Μετά την τελευταία σου δημοσίευση καταλαβαίνω ότι έχεις αγανακτήσει φουλ. Στην ίδια φάση είμαστε.
Συζητάω με διάφορους ανθρώπους καθημερινά και παρατηρώ ότι κανείς δεν έχει την διάθεση να αλλάξει κάτι στην κοινωνία μας· ή μάλλον, για να το πω καλύτερα, δεν έχει καμία διάθεση να κινηθεί, να βάλει ένα χεράκι να την αλλάξουμε όλοι μαζί παρέα. Οι εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν, βέβαια.
Μετά από τις σφαλιάρες που τρώω καθημερινά ακούγοντας π.χ. ότι “o Λαφαζάνης και οι άλλοι είναι οι πουλημένοι που έριξαν την κυβέρνηση” – δεν μπορεί θα το έχεις ακούσει και εσύ, κυκλοφορεί πολύ τελευταία- από δικούς μου ανθρώπους και είναι πεπεισμένοι όλοι ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, πήρα την μεγάλη απόφαση να μεταναστεύσω μαζί με την κόρη μου Αυστραλία, όπου με περιμένουν μεγάλες αγκαλιές (αδερφή, θεία, ξαδέρφη).
Είχα επιχειρήσει και παλιότερα -πριν τρία χρόνια περίπου-να φύγω, αλλά τότε δεν μπορούσα ακόμα, δεν μου έκανε η καρδιά.
Έπαιξε ρόλο και ένας φίλος λέγοντας μου αυτό που ήθελα να ακούσω “ότι είναι δειλία να φύγεις έτσι, να μην το παλέψεις” κ.τ.λ.
Τότε αποφάσισα ότι θα το παλέψω εδώ όσο μπορώ και όσο αντέχει το νευρικό μου σύστημα και στην έσχατη, στην χειρότερη θα φύγω.
Μετά τρία χρόνια και με κάποια χρέη στην πλάτη, είμαι αποφασισμένη για την μεγάλη φυγή.
Ταυτόχρονα όμως είμαι και σκατοκέφαλη. Ενώ έχω κινήσει τις διαδικασίες (χαρτιά, διαβατήρια κ.τ.λ.) στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου διάφορα διχαστικά. Θα καταλάβεις παρακάτω.
Διάβαζα το καλοκαίρι τα βιβλία (δύο τόμοι) “ΑΡΗΣ, Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΩΝ ΑΤΑΚΤΩΝ” και δεν χόρταινα τις σελίδες, λαχταρούσα να βουτηχτώ εκεί μέσα και να πάρω όση δύναμη και ψυχή είχαν εκείνοι οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Ο μεγάλος Άρης, ο τεράστιος Άρης που ξεκίνησε το ταξίδι του για την Ελευθερία με τρεις-πέντε-δέκα συντρόφους αντάρτες και κατέληξαν να είναι 75.000 – μόνο οι αντάρτες, γιατί οι εαμίτες ήταν συνολικά 2.000.000 – μεγάλο μάθημα ο Άρης Πιτσιρίκο μου γλυκέ.
Και εκεί που λες μπαίνουν οι διχασμοί.
Αφού λοιπόν τα κατάφεραν τότε, γιατί να μην τα καταφέρουμε και εμείς σήμερα -το χρησιμοποιώ και σαν επιχείρημα σε όλους τους δύσπιστους που συναντώ-, όπως και ότι καπιταλισμό έχει σε όλη τη γη· κι αν σκάσει και εκεί καμιά “κρίση τραπεζών” -η Αυστραλία ήταν σε κρίση πριν μερικά χρόνια- τι θα κάνω, θα μεταναστεύω συνεχώς;
Αυτά λοιπόν σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι.
Θα μου πεις και εσύ τι σου ζαλίζω το κεφάλι, αφού το συμπέρασμα είναι ότι πρέπει να επιβιώσουμε κάπως και το κάπως είναι μακριά από την Ελλάδα;
E δεν είπαμε!
“Ψυχοθεραπεία και γιατί και εσύ πρέπει να βγάζεις το ψωμί σου”.
Χιλιοειπωμένα όλα και συμπέρασμα άλλο δεν υπάρχει.
Φιλιά πολλά, να συνεχίσεις να γράφεις ό,τι γουστάρεις και όπως σου γουστάρει
Σ.
Και για να μη χαλάσω την παράδοση:
Υ.Γ. Μου άρεσε πολύ η δημοσίευση σου “6 χρόνια αρκετά”, ξέσπασες. Να ξεσπάς, κάνει καλό. Για όλους το λέω.
(Αγαπητή φίλη, βασικά να φύγετε. Εκτός αν μπορείτε να ζείτε στην Ελλάδα, και να δουλεύετε στο εξωτερικό. Γίνεται. Η Αυστραλία είναι σούπερ. Μια οργανωμένη, τίμια και δίκαιη χώρα· μιλάω, σε σύγκριση με τις άλλες σημερινές καπιταλιστικές χώρες, όχι σε σύγκριση με την ουτοπία ή τον παράδεισο, ο οποίος κι αυτός ουτοπία είναι. Και οι Αυστραλοί είναι καλύτεροι άνθρωποι από τους Έλληνες. Όταν διάβασα το βιβλίο του Χαριτόπουλου για τον Βελουχιώτη -που είναι εξαιρετικό επειδή ο συγγραφέας δεν ξεχνάει ότι γράφει για έναν κανονικό άνθρωπο από σάρκα και αίμα-, είχα πάρα πολλά νεύρα. Για την χαμένη ευκαιρία και τις άπειρες προδοσίες. Δεν είναι καλό το παράδειγμά σας για τον Βελουχιώτη, γιατί κατέληξε με το κεφάλι στον πάσαλο, προδομένος από όλους -εκτός από λίγους συντρόφους του και μέρος των απλών ανθρώπων- και με την ιδέα του να μην πραγματοποιείται· μετά από χρόνια, βέβαια, ήρωας. Καλύτερο παράδειγμα είναι του Φιντέλ Κάστρο και του Τσε Γκεβάρα, οι οποίοι ήταν σε μια ομάδα 82 ανταρτών, στην πρώτη μάχη σκοτώθηκαν οι 72, έμειναν 10 και κατάφεραν να νικήσει η επανάσταση. Μιλάμε για άθλο. Αλλά επειδή δεν μας βλέπω να παίρνουμε τα όπλα -θέλουν και μια εκπαίδευση αυτά τα πράγματα, γιατί, αλλιώς, θα σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον- προτιμότερη η μετανάστευση. Δεν ξέσπασα με το “Έξι χρόνια είναι αρκετά”. Εξηγήθηκα. Γενικά, δε ξεσπάω. Γιατί δεν τα μαζεύω. Ό,τι έχω να πω, το λέω ατάκα κι επί τόπου. Να το κάνετε κι εσείς. Και όλοι. Κάνει καλό. Να είστε καλά.)
(Έχω λάβει πάρα πολλά μέιλ μετά το “Έξι χρόνια είναι αρκετά”. Θα ανεβάσω όσα μπορώ. Πάντως, γνώμη δεν αλλάζω. Ευχαριστώ.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.