Με αφορμή μια ταινία
Αγαπημένε Πιτσιρίκο,
Είδα χτες το Νο του Pablo Narrain, που είχες προτείνει στον Βασίλη. Ενθουσιάστηκα με την ταινία και είχες απόλυτο δίκιο ότι πρέπει να την δουν όλοι οι αριστεροί αυτή την ταινία. Και στο τέλος έκλαιγα φυσικά. Πολύ κλάμα. Θυμήθηκα το δικό μας δημοψήφισμα που κάνουμε σαν να μην έγινε ποτέ, κι άρχισαν διάφοροι συνειρμοί να μπλέκονται στο κεφάλι μου:
15 χρόνια δικτατορίας, οι Χιλιανοί χρειάζονταν τόσο προσεκτικά μελετημένη διαφημιστική εκστρατεία, για να ψηφίσουν ΟΧΙ. Και μόνο το 54%.
Οι Τούρκοι προχθές ψήφισαν με ένα τεράστιο ποσοστό ξανά τον ισλαμοφασίστα “σουλτάνο” που έχει βουτήξει τα χέρια του στο αίμα.
Οι Άγγλοι, ενώ ήταν έτοιμοι να τσακίσουν την Θάτσερ, τους πούλησε “πατριωτισμό” με τον πόλεμο στα Φοκλαντ και μετά την αποθέωσαν.
Και φτάνω και σε εμάς που κοντεύουμε να κάνουμε πατέντα τη δουλοπρέπεια. Δουλάρες με τη βούλα. Σε όλη μας την πρόσφατη ιστορία.
Κι ας βαυκαλιζόμαστε, παραποιώντας την.
Μια αναλαμπή είχε ο Έλληνας με το ΟΧΙ του, εν μέσω τρομοκρατίας και capital control, και μετά πήγε και ξαναψήφισε τον πραξικοπηματία του. Παράνοια.
Δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους “ερωτευμένους με τον δήμιο τους” (η φράση ανήκει στον Γιλμάζ Οντάμπασι).
Τι είναι αυτό το ομαδικό σύνδρομο της Στοκχόλμης που δέρνει τον άνθρωπο από τα βάθη της ιστορίας του;
Τόσο δύσκολο είναι να αγαπάς την ελευθερία; Να θες να είσαι ελεύθερος;
Τελικά, μάλλον εγώ είμαι η αφελής που θεωρούσα δεδομένο ότι αυτό θέλουν όλοι.
Σε αφήνω τώρα, γιατί τη βάρυνα την ατμόσφαιρα με τις απορίες μου, κι εδώ που είμαι έχει πολύ ήλιο. Ελπίζω να έχει και στην Αθήνα.
Λυπάμαι που δε μπόρεσα να σε χορηγήσω να πας στα Κανάρια νησιά, αλλά, άμα πάω Πράσινο Ακρωτήρι, θα σε πάρω μαζί μου! One way ticket!
Αναστασία
Υ.Γ. Προτείνω κι άλλη μια φανταστική ταινία με τον Gael García Bernal, το “Ακόμα και η βροχή” (También la lluvia) που μιλάει για τον αγώνα των ιθαγενών Βολιβιανών ενάντια στη ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης της χώρας.
(Αγαπητή φίλη, το “No” το είδα με μια φίλη μου στη Ζάκυνθο πριν από τρία χρόνια -το είχε link στο Gamato- και είπαμε και οι δυο πως, αν ζούσαμε σε έναν ιδανικό κόσμο, αυτή η ταινία θα είχε πάρει το Όσκαρ καλύτερης ταινίας της χρονιάς. Όσο για την απορία σας για την ελευθερία, έχω γράψει πολλές φορές πως αυτό που έχω καταλάβει εγώ με το φτωχό μου μυαλό είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι και θέλουν να έχουν πάντα κάποιον να τους λέει τι να κάνουν. Πού οφείλεται αυτό; Ίσως στους αιώνες δουλείας και φεουδαρχίας που προηγήθηκαν. Μπορεί να έχουν “γράψει” στο συλλογικό υποσυνείδητο. Όταν ο Ανδρέας Κάλβος έγραψε “Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία”, δεν εννοούσε μόνο την ελευθερία από τους Τούρκους. Εγώ έχω να παρατηρήσω πως άνθρωποι με τους οποίους μέχρι χτες διαδηλώναμε μαζί στους δρόμους κατά της Τρόικας και των Μνημονίων, σήμερα -με την κυβέρνηση της Αριστεράς- με βρίζουν επειδή δεν άλλαξα θέση και δεν ξεπουλήθηκα όπως αυτοί. Δηλαδή, το πρόβλημα δεν είναι αυτοί που ξεπουλήθηκαν για έναν διορισμό από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αλλά εγώ που αρνήθηκα να το κάνω. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Θα δω την ταινία που μου προτείνετε. Και θα πάμε και στο Πράσινο Ακρωτήρι! Ναι, είχε ήλιο στην Αθήνα σήμερα. Πήγα για καφέ στη λιακάδα με τον Άρη και τον Γκούφυ. Ο Γκούφυ είναι αριστερά στην φωτογραφία. Και ο Άρης ένας από τους καλύτερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.