R.I.P.
Είναι πουτάν@ η ζωή, Πιτσιρίκο μου. Απόψε έμαθα πως η γατούλα μου μας άφησε μόνους μας.
Περίεργος συγχρονισμός, μαζί με έναν αγαπημένο μου μουσικό.
Γι’ αυτό και η γυναίκα μου υποχρεώθηκε να ακούσει Motorhead στο αυτοκίνητο μέχρι να φτάσουμε κέντρο, έτσι, για φόρο τιμής στον Phil Taylor.
Για την γάτα μου δεν έχω τίποτα, πώς να της αποδώσω φόρο τιμής;
Μόνο καμιά αστεία ιστορία, που αυτή την ώρα δεν μου φαίνεται και τόσο αστεία.
Επίσης, αν έλειπα πολύ καιρό, έπρεπε να βγάλω την φανέλα που φόραγα και να της την αφήσω στο καλάθι πριν φύγω γιατί αλλιώς μελαγχολούσε και δεν έτρωγε. Έπρεπε να μυρίζει τον κολλητό της βλέπεις.
Μια φορά την έκανε για ένα δεκαήμερο η τότε κοπελιά μου. Η γάτα μου ήταν πιο ήρεμη από ποτέ. Όταν γύρισε, η γάτα κατούρησε πάνω στα ρούχα της. Ήταν η μοναδική φορά που έκανε την ανάγκη της κάπου αλλού εκτός από την άμμο της.
Διάβαζα νεφρολογία όταν το είχα πρωτοπάρει και το γατί καθόταν και κοιμόταν επάνω στα πόδια μου, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να σηκωθώ να πάω στην τουαλέτα γιατί δεν ήθελα να την ξυπνήσω. Εκεί σκεφτόμουν πως θα γίνω εγώ νεφροπαθής αν συνεχίσει έτσι η φάση.
Μετά την ανέλαβαν οι γονείς μου, αφού τελείωσα τις σπουδές και πήγα φαντάρος. Με έπαιρνε τηλέφωνο η μάνα μου και η γάτα σκαρφάλωνε στους ώμους της και κόλλαγε στο τηλέφωνο για να ακούει τη φωνή μου.
Λένε πως τα ζώα δεν αναγνωρίζουν την φωνή από το τηλέφωνο, αλλά η γάτα μου δεν συμφωνούσε με αυτή την θεωρία.
Ο πατέρας μου μισούσε τα ζώα, έχοντας αρρωστήσει με εχινόκοκκο στην παιδική του ηλικία, με σοβαρές συνέπειες που τον σακάτεψαν για όλη του τη ζωή.
Μετά από λίγο, δεν έκανε βήμα χωρίς την γάτα. Χαμός…
Σήμερα ο πατέρας μου δεν σταμάταγε το κλάμα. Αφού το επιχείρημα “και εγώ το αγαπάω το γατί μου αλλά πνίγονται παιδιά στον κόσμο” δεν έπιανε, αναγκάστηκα να του λέω ανέκδοτα με παρτούζες μέσω Skype για να τον παρηγορήσω. Ελεεινό…
Η ζωή είναι μικρή, ερχόμαστε και πάμε, ζώα και άνθρωποι. Και δεν χρειάζεται να είναι μεγάλη. Ή μάλλον, ποτέ δεν θα είναι αρκετά μεγάλη για να χορτάσουμε τους αγαπημένους μας.
Ας την γεμίσουμε τουλάχιστον με πράγματα που να αξίζουν. Ένα χαμόγελο και ένα χάδι ίσως. Μια καλή κουβέντα και μια ανιδιοτελή πράξη.
Την ποσότητα δεν την ξέρουμε, οπότε ας ποντάρουμε στην ποιότητα.
Με φιλικούς και θλιμμένους χαιρετισμούς από την Σκανδιναβία
Βασίλης
(Αγαπητέ Βασίλη, ως παιδί, έμαθα τον θάνατο από τα ζώα. Από τα σκυλιά μας, γιατί σκυλιά είχαμε πάντα· οι γάτες μπήκαν πολύ αργότερα στη ζωή μου. Όλη η οικογένεια ήταν απαρηγόρητη όταν χάθηκε η Λίντα, όλη η οικογένεια ήταν απαρηγόρητη όταν πέθανε η Μαλίν. Η Μαλίν ήταν υπεύθυνη για την πρώτη γέννα που είδα στη ζωή μου. Μας κράτησε η μητέρα μου σπίτι -δεν πήγαμε στο σχολείο- για να το ζήσουμε όλοι μαζί και να συμπαρασταθούμε στο σκυλί μας που γεννούσε. Θυμάμαι τα πάντα από εκείνη την ημέρα. Τα τυφλά νεογέννητα σκυλάκια που πήγαιναν κατευθείαν στο βυζί. Το βλέμμα της Μαλίν. Όλα. Όταν διάβασα την “Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι”, ήξερα από το σημείο που πεθαίνει το σκυλί -ένα εκπληκτικό σημείο στο βιβλίο- πως ο Μίλαν Κούντερα την είχε ζήσει αυτή τη σκηνή με τον δικό του σκύλο και πώς είχε πονέσει και κλάψει πάρα πολύ. Βασίλη, δίκιο έχει ο πατέρας σου. Παιδιά πνίγονται στον κόσμο αλλά βλέπεις πως πολλοί πρόσφυγες παίρνουν μαζί τους στη βάρκα και τα ζώα τους. Είναι και τα ζώα μέλη της οικογενείας. Και δεν αφήνεις τα μέλη της οικογένειάς σου στον πόλεμο. Ποτέ δεν κατάλαβα αυτούς που λένε με έκπληξη “κοίτα πώς αγαπάει αυτός τα ζώα”, λες και το να αγαπάει κάποιος τα ζώα του απαγορεύει να αγαπάει και τους ανθρώπους. Λες και πρέπει να αγαπάς ή τους ανθρώπους ή τα ζώα. Και τους δυο μαζί δεν γίνεται. Αυτοί που τα λένε αυτά δεν αγαπάνε ούτε τους ανθρώπους, ούτε τα ζώα. Βασίλη, σου γράφω αυτές τις γραμμές με μια γάτα 19 χρονών στα πόδια μου. Μια γάτα που έχασε πριν από 11 χρόνια τον αγαπημένο της άνθρωπο. Πάντα λέμε για τα ζώα που χάνουμε αλλά δεν σκεφτόμαστε και πολύ τι συμβαίνει στο ζώο που χάνει αυτόν που αγαπούσε. Πονάει κι αυτό. Όπως πονάμε κι εμείς. Το είδαμε με μοναδικό τρόπο στην ταινία Χάτσικο, που είναι βασισμένη σε μια αληθινή ιστορία. Βασίλη, την αγάπη μου. Αγάπη μόνο. Και να μιλάς πιο συχνά με τον πατέρα σου τις επόμενες μέρες.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.