Δεν μας πρέπει καμια ελπίδα
Πιτσιρίκο καλημέρα και πάλι,
Κάθε φορά πριν φύγω από το σπίτι διαβάζω τι έχεις αναρτήσει. Μετά σε διαβάζω από τη δουλειά, στα μικρά διαλείμματα· ευτυχώς στο εξωτερικό βλέπεις, δεν φοβόμαστε μη μας απολύσουν αν πάρουμε μια ανάσα για πέντε λεπτά.
Τώρα γιατί σου γράφω θα μου πεις και σε σκοτίζω με χαζομάρες δικές μου, δίκιο θα έχεις να το πεις, φαίνεται πως εμείς στα ξένα το έχουμε πιο πολύ αναγκη να γράφουμε σε κάποιον που απλά νιώθουμε οτι μιλάμε την ίδια γλώσσα. Ειρωνεία, μα αλήθεια.
Έγραψες χτες στην απάντησή σου στον Ηλία:
“Ηλία, η νίκη τους είναι η ήττα τους. Βέβαια, πήραν και κόσμο στο λαιμό τους. Ηλία, ας προσέχαμε. Από τον Δεκέμβριο του 2008 και μετά, η ελληνική κοινωνία μετρήθηκε, κρίθηκε και αποδείχτηκε ακατάλληλη. Ηλία, πίσω δεν γυρνάμε με τίποτα. «Μπροστά δεν ξέρω τι θα βρω, μα πίσω δεν γυρίζω».”
Μεταξύ μας, πιτσιρίκο, ποια νίκη και ποια ήττα, η μόνη νίκη των μεγάλων κέντρων εξουσίας είναι ότι άφησαν μια χώρα άδεια, χωρίς νιάτα και υγιή μυαλά, ώστε κανείς και τίποτα να μη βρεθεί να ξαναδιεκδικήσει δικαιοσύνη ή χώμα για να στεριώσει.
Η μεγάλη ήττα για τους ακόμα λίγους Έλληνες που αναγκαστικά μένουν Ελλάδα, μη μπορώντας να κάνουν αλλιώς κι άλλοι μη θέλοντας, είναι ότι έχουν απομείνει να συναναστρέφονται καθημερινά με κατακάθια, με βαθιά ριζωμένους σε δουλειές Έλληνες που και τα δισέγγονά τους θα βολεύονται γιατί ανήκαν και ανήκουν στο βαθύ κράτος των διαπλεκόμενων στην Ελλάδα κι αυτό κανείς δεν μπορεί να το εξαλείψει, ούτε ένας τρίτος παγκόσμιος.
Πώς να φτιάξεις την Ελλάδα έτσι;
Πίσω δε γυρίζω, ναι, στην Ελλάδα! Αυτό σκέφτηκα μόλις διάβασα την απάντησή σου.
Επίσης, σημαντική επισήμανση να γίνει στο ότι δεν έχει μέλλον ο Έλληνας, κανένα, ούτε στο εξωτερικό και ούτε του πρέπει να έχει.
Εγώ είμαι περήφανη που είμαι ένα γραφικό ηθικό στοιχείο και με μεγάλωσε μάνα σωστή, που έτυχε να είναι κι Ελληνίδα, εδώ όμως να ξέρεις, στο εξωτερικό κανένας σχεδόν δεν είναι, όλοι σχεδόν ντρέπονται που είναι Έλληνες, μας έκαναν να παρακμάσουμε πρώτα πολιτιστικά, μετά οικονομικά και τέλος ψυχικά.
Αλλά το κάναμε και μεις με μεγάλο εθελοντισμό, ήξεραν πού απευθύνονταν.
Είχα ξαναγράψει, νομίζω, είμαστε μια κουλτούρα που πέθανε και ενας λαός που σβήνει.
Τότε με τον Δεκέμβριο του Γρηγορόπουλου έκανε τον τελευταίο της κρότο. Μέχρι εκεί ήταν.
Άλλοι μετά έμειναν να περιμένουν την ανάστασή τους απο μια χρόνια κατάθλιψη -μερικοί από αυτούς αργότερα μέσα στην απόγνωσή τους ψήφισαν και ΣΥΡΙΖΑ- κι άλλοι πέταξαν για όλες τις χώρες που χωράει ο νους.
Μη νομίζεις. Στην κρίση έφυγαν κι οι τελευταίοι, οι μετανάστες έκτακτης οικονομικής ανάγκης, όπως τους λέω εγώ.
Εμείς οι άλλοι που το είχαμε πράξει λίγο πολύ, μετά από εκείνον τον Δεκέμβρη, ήταν σα να ζητάγαμε πολιτικό άσυλο από την παρακμή του κράτους…
Αυτό με την αγωνία του Αγγελόπουλου στην ταινία του, το συνέδεσα με την ελπίδα που έγραφες.
Αλλά δεν μας πρέπει καμια ελπίδα. Είμαστε σε όλα άξιοι της μοίρας μας.
Κι αυτά στα γράφει κάποιος που έχει δει περισσότερο μίσος στους Έλληνες του εξωτερικού για τους άλλους Έλληνες του εξωτερικού και του εσωτερικού, λες και για όλα τα δεινά μας μας φταίει η έρμη η ράτσα μας κι όχι το στραβό μας το κεφάλι που δεν κοιτά να διορθώσει τα στραβά, παρά κρίνει τα στραβά των άλλων…
Κρίνει και, όταν κρίνεται, δολοφονεί κιόλας…
Καλή συνέχεια πιτσιρίκο.
Τα φιλιά μου
Κορίνα
(Αγαπητή Κορίνα, αυτό εννοούσα όταν έγραψα πως η νίκη τους είναι η ήττα τους. Αυτό που έγραψες κι εσύ. Μιλάμε την ίδια γλώσσα, γιατί κι εγώ, ουσιαστικά, έχω φύγει από την Ελλάδα. Μπορεί να ζω ακόμα εδώ αλλά είναι σαν να ζω αλλού. Αποφεύγω τις πολλές συναναστροφές και τους δημόσιους χώρους. Κορίνα, η κατάρα των Ελλήνων είναι ο φθόνος. Ακόμα και σήμερα, έξι χρόνια μετά την χρεοκοπία, το κύριο μέλημα των περισσότερων Ελλήνων είναι να συκοφαντήσουν τον άλλον και να αποδείξουν πως ο άλλος είναι βλάκας. Αισθάνονται καλά έτσι. Δεν τους ενοχλεί η εξουσία, τους ενοχλεί ο διπλανός τους που είναι στην ίδια μοίρα με αυτούς. Οπότε, θα φαγωθούν μεταξύ τους. Κορίνα, είμαστε πρώτα άνθρωποι και μετά Έλληνες. Έτυχε να γεννηθούμε εδώ και πολλοί πίστεψαν πως αυτό -από μόνο του- είναι διαβατήριο για την επιτυχία και πιστοποιητικό αθωότητας. Ε, δεν είναι. Μπορούμε, πάντως, να προσπαθούμε, όσοι το θέλουμε, να γίνουμε σωστοί άνθρωποι. Όποιος ντρέπεται που είναι Έλληνας, ας γίνει άνθρωπος, για να μην ντρέπεται. Άλλωστε, ο καθένας ζει την δική του ζωή. Ούτε όλοι μαζί παρέα ήρθαμε σε αυτή τη ζωή, ούτε παρέα θα φύγουμε. Ωραία είναι η μέθεξη αλλά είναι και σπάνια. Να είσαι καλά, Κορίνα.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.