Το καλό θα έρθει

Γεια σου φίλε πιτσιρίκο! Ελπίζω να πέρασες ωραία τις γιορτές όπως σου εύχομαι να περνάς καλά όλες τις μέρες, ακριβώς σα να είναι γιορτή!
Την τελευταία φορά σου είχα γράψει πως το φως είναι ισχυρότερο από το σκοτάδι και θα επικρατήσει. Εξακολουθώ να έχω την ίδια άποψη, καθώς πιστεύω πως αν το ζητάμε, το φως θα έρθει στη ζωή μας να την κάνει πιο όμορφη στριμώχνοντας το σκοτάδι στη γωνία, επιτρέποντάς του να υπάρχει μόνο και μόνο για να διατηρείται η ισορροπία.

Από τις τελευταίες εκλογές και μετά, έπαψα να παρακολουθώ τις εξελίξεις μέσα από τα ειδησεογραφικά site, ενώ έκοψα τελείως και την τηλεόραση, εκτός αν έχει κανένα ωραίο παιδικό για να δούμε με τα μικρά.

Κράτησα ως πηγή ενημέρωσης μόνο το δικό σου και κανα δυο άλλα site. Έλεγα, αν γίνει κάτι σημαντικό, θα το διαβάσω εκεί.

Τον τελευταίο μήνα μάλιστα διαβάζω ακόμη πιο επιλεκτικά τις όποιες ειδήσεις, αποφεύγοντας να δώσω βάση στα θέματα της επικαιρότητας. Αποτέλεσμα; Ησύχασε το κεφάλι μου!

Δεν είναι πως έχω γίνει απολιτίκ σαν εκείνους που κορόιδευα γιατί δεν ασχολούνταν με τα κοινά.

Όμως, δε θεωρώ ότι είσαι πολιτικοποιημένος μόνο όταν ασχολείσαι με τα κόμματα.

Άλλωστε, η δική μας συμμετοχή στα κοινά εξαντλείται στο να ψηφίζουμε μια στις τόσες (ή αρκετές στις τόσες τώρα τελευταία).

Συμπεραίνοντας λοιπόν έπειτα από την προδοσία και του boy Alexis πως δεν έχει νόημα να περιμένουμε τον ηγέτη που θα μας βγάλει από το τέλμα, έπαψα να εκνευρίζομαι παρακολουθώντας το κάθε ψέμα και την κάθε ανοησία που εκστομίζουν με τόση ευκολία πολιτικοί, δημοσιογράφοι και λοιποί προσβάλλοντας τη νοημοσύνη μου, δίχως μάλιστα να έχουν κάποιο κόστος.

Από το δημοψήφισμα και μετά ήθελα πολλές φορές να σου γράψω, αναφέροντας τα αυτονόητα που έκαναν την πρώτη-δεύτερη φορά αριστερά εξίσου σιχαμένη με τους προηγούμενους, μα δεν το έκανα. Τα έγραφες εσύ και άλλοι καλύτερα από εμένα.

Ήθελα να σου πω ότι μέχρι το δημοψήφισμα είχα φτάσει σχεδόν να πιστεύω πως ο Τσίπρας εννοούσε όσα έλεγε και αντιστεκόταν.

Έκανα μάλιστα και δηλώσεις κάθε φορά στους ξένους δημοσιογράφους έξω από το εκλογικό κέντρο -ψηφίζω στο ίδιο με τον Alexis- περί αλληλεγγύης, δικαιοσύνης, οι άνθρωποι πάνω από τις αγορές και όλα αυτά τα ωραία πράγματα.

Η γυναίκα μου ακούγοντάς με μου έλεγε “Χαραμίζεσαι! Άμα σε ακούσουν οι συριζαίοι θα σε τσιμπήσουν αμέσως!”.

Τα αποτελέσματα, βέβαια, τα είδαμε.

Τι κάνουμε όμως τώρα θα μου πεις.

Όπως το βλέπω, δύο δρόμοι υπάρχουν, που ο ένας δεν αναιρεί τον άλλον.

Ο πρώτος είναι να κάνουμε μια αληθινή επανάσταση, με όλα τα ρίσκα που μπορεί να εμπεριέχει κάτι τέτοιο. Να βγούμε στους δρόμους μαζικά, ακόμη περισσότεροι από ότι βγαίναμε ως τώρα. Να ξεσηκώσουμε και να πάρουμε μαζί μας όσους ως τώρα δεν κατέβαιναν στις συγκεντρώσεις, γονείς, φίλους, συναδέλφους.

Όλοι μαζί, όχι οι μισοί εδώ κι οι μισοί πιο πέρα. Κι αν χρησιμοποιήσουν βία να αντισταθούμε περισσότερο, μέχρι να τους βγάλουμε σηκωτούς από το λαγούμι τους. Μην ξεχνάμε πως ένα από τα μεγάλα μας όπλα είναι ότι είμαστε (πολύ) περισσότεροι. Είμαστε όμως έτοιμοι; Όχι ακόμα θαρρώ. Περιμένουμε ίσως το κατάλληλο έναυσμα.

Συνεπώς, μπορούμε να εφαρμόσουμε τη δεύτερη επιλογή. Να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας ώστε να είμαστε ικανοί να αγαπήσουμε και τους άλλους. Ας αφήσουμε τη γκρίνια και ας θυμηθούμε πως είναι να ζεις. Ένα από τα χειρότερα συμπτώματα της κρίσης είναι ότι μας αφαίρεσε τη χαρά. Πίστεψέ με όμως, δεν είναι δύσκολο να το αλλάξεις.

Ξεκίνα το πρωί, ρίχνοντας ένα χαμόγελο στον καθρέφτη όταν ξυπνήσεις. Κάνε το κάθε μέρα. Πες στον άνθρωπό σου ότι τον αγαπάς κι αγκάλιασέ τον. Πέρνα μια απρόοπτη επίσκεψη απ’τους γονείς σου, ή πάρε τους ένα τηλέφωνο να δεις τι κάνουν. Παίξε με τα παιδιά σου, άσε τα να επαναφορτίσουν τη χαμένη σου αθωότητα με την αστείρευτη δική τους.

Πήγαινε δώσε αίμα. Μάζεψε λίγα ρούχα που ίσως δε χρειάζεσαι και δώσε τα σε κάποιον άστεγο, ή άσε τα κάπου να τα πάρει κάποιος που μπορεί να μην έχει.

Μην αρπάζεσαι στο δρόμο με τον κόπανο που μπορεί να σε εκνευρίσει, δώσε τόπο στην οργή.

Πήγαινε μια ωραία βόλτα, κι αν δεν έχεις χρήματα για έξω, ανέβα στο Λυκαβηττό, ή πήγαινε στην παραλία, στο πάρκο. Άκου περισσότερη μουσική, διάβασε βιβλία, κάνε κάτι δημιουργικό με το οποίο ήθελες από μικρός να ασχοληθείς.

Υπάρχουν τόσα ωραία πράγματα που έχουμε ξεχάσει να εκτιμούμε. Ας κλείσουμε για λίγο την τηλεόραση, ας αποτοξινωθούμε λίγο από το ίντερνετ.

Μπορεί όλα αυτά να μοιάζουν κάπως φλώρικα. Ας είναι. Καλύτερα ένας χαρούμενος φλώρος παρά ένας οργισμένος γκρινιάρης.

Ίσως πιστέψεις ότι μιλάω με κάποια οικονομική άνεση για να σκέφτομαι έτσι.

Όμως, με δυο μικρά παιδιά, μισθό 600 ευρώ και τη γυναίκα μου να είναι χωρίς δουλειά ουσιαστικά από το καλοκαίρι μέχρι και πρόσφατα, την άνεση δεν την έχεις και πρόχειρη.

Αλλά αν και μπορεί να περάσαμε πολύ μεγάλα ζόρια, τα βγάλαμε πέρα και είμαστε πιο δυνατοί.

Αν μπορέσουμε να σκεφτούμε όλοι θετικά, το καλό θα έρθει.

Καλή χρονιά σε όλους μας

Χρήστος

(Αγαπητέ Χρήστο, πολύ ωραία το αντιμετωπίζεις. Εγώ λέω, όπως μπορεί ο καθένας. Δεν έχουν όλοι τον ίδιο τρόπο. Το καλό δεν θα έρθει. Το καλό είναι εδώ και είναι ότι είμαστε ζωντανοί. Τι πιο καλό; Να χαίρεσαι τα παιδιά σου και να είσαι καλά. Καλή χρονιά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.