Twitter

twitter-study-3Γεια σου Πιτσιρίκο,
Κάποτε οι πολιτικοί και όλα τα άτομα που εκτίθεντο με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στα κοινά, έπρεπε να τοποθετούνται συγκεκριμένα, να υπόκεινται στη βάσανο των διευκρινιστικών ερωτήσεων και ενίοτε να απολογούνται για τις χοντράδες ή τις ανοησίες που έλεγαν. Τώρα, την εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ένα tweet -νομίζουν πως- αρκεί.

Ανεβαίνει λοιπόν το πουλάκι πάνω στο δέντρο των 140 χαρακτήρων και τιτιβίζει. Και ξεμπερδεύει.

“Απάντησε ή τοποθετήθηκε μέσω του twitter”, είναι η γνωστή τώρα πια επωδός κι αρχίζουν μετά οι αναλύσεις επί των 140 χαρακτήρων -maximum- που κατέθεσε ως «άποψη» ο συνεργάτης, συνήθως, του πολιτικού.

Το βλέπεις παντού στον «πολιτισμένο» κόσμο, όπου οι πολιτικοί χρησιμοποιούν το τιτίβισμα και το πουλάκι ως λαγουδάκι προκειμένου να προωθήσουν όσο το δυνατό ανώδυνα και παρασκηνιακά τις επιδιώξεις τους.

Στην Ελλάδα κάποιοι τιτιβίζουν τις παπαριές τους και κάποιοι άλλοι φαντάζονται πως κάθονται στο κάγκελο του προεκλογικού μπαλκονιού και κελαηδούν στο εκστασιασμένο πόπολο.

Γενικά, πάντως στο twitter η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα και ο κάθε πικραμένος μπορεί να βρίσει τον συνεργάτη του πολιτικού που στα κρυφά μετά θα τον μπλοκάρει, λέγοντας ουσιαστικά πως τον έχει γραμμένο στα παλαιότερα των υποδημάτων του, χωρίς ταυτόχρονα να προκαλεί με τις απαντήσεις που θα έδινε τους υπόλοιπους fans.

To twitter, παράλληλα, εκπαιδεύει τον πολίτη να μην αντέχει να ακούει πολλά-πολλά και να αρκείται στα συνθήματα αποφεύγοντας παράλληλα τις αναλύσεις.

Κάποιοι το λένε αυτό κακό, κάποιοι άλλοι καλό. Υποθέτω πάντως πως το πρόβλημα δεν βρίσκεται στα πολλά ή στα λίγα που ακούν οι πολίτες αλλά στην αδυναμία που έχουν στο να εκφράσουν ιδία άποψη και να κατανοήσουν την άποψη του άλλου.

Αυτό στην ιατρική λέγεται αφασία εκπομπής και πρόσληψης. Είναι σε εκείνο το σημείο του ανθρωπίνου εγκεφάλου στο οποίο βασίστηκαν οι πατέρες της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας, προκειμένου να καταλήξουν στο συμπέρασμα πως «στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα».

Πολύ λογικό μου φαίνεται το συμπέρασμα αυτό, ειδικά όταν απέναντι σου δεν έχεις πολίτη αλλά … φίκο αφημένο στο σαλόνι κι έτσι εσύ κυβερνάς κατά το πώς αγαπάς και γουστάρεις.

Με αφορμή την τελευταία απόφαση του κοινοβουλίου της Δανίας, όπου σύσσωμη κυβέρνηση και αντιπολίτευση ψήφισαν την δια νόμου λήστευση των προσφύγων που εισέρχονται στην χώρα τους, συλλογίζομαι πάνω στο επόμενο στάδιο της «δημοκρατίας μας» και με πιάνει ρίγος.

Φαντάσου λοιπόν, Πιτσιρίκο, την ημέρα όπου η πλειοψηφία –με απόλυτα δημοκρατικές διαδικασίες– ψηφίσει την κατάργηση της ύπαρξης του άλλου.

Θα μου πεις ότι κάπως έτσι πήρε την εξουσία ο Χίτλερ, όμως εγώ αναφέρομαι στο καθεστώς εκείνο, όπου τέτοιου είδους αποφάσεις που θα καταργούν τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου, θα αποτελούν ρουτίνα και θα δικαιολογούνται από την θέληση –την δημοκρατικά εκφρασμένη θέληση– του λαού.

Και γράφοντας αυτές τις λέξεις, συνειδητοποιώ πως τα δικτατορικά καθεστώτα μπορούν μονάχα να αναστείλουν και να παγώσουν την εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Μονάχα η «δυτικού τύπου αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία» έχει την δυνατότητα να τα καταργήσει τελείως. Και υποπτεύομαι πως μέσα σε αυτή την δεκαετία θα επιχειρήσει να το κάνει.

Πολύ επικίνδυνο –για όλους– το σενάριο αυτό, οπότε … Διαδώστε σύντροφοι! Re-tweet, please!

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

ΥΓ-1 Πολύ καλό το κείμενο που σου έστειλε από το υπερπέραν η Μαλβίνα. Μακάρι να γυρνούσε πίσω η αγία τριάδα των σωματοφυλακών μας –Βασίλης Ραφαηλίδης, Μαλβίνα Κάραλη, Θόδωρος Αγγελόπουλος– που έφυγε πρόωρα. Ένας για όλους και όλοι για έναν.

ΥΓ-2 Τώρα που έγινε εν δυνάμει πρωθυπουργός ο γιος του Δράκουλα, θα δεις να ξεφυτρώνουν συνεχώς οι Κούληδες. Αναφέρομαι φυσικά στον γίγαντα της δημοσιογραφίας Τριανταφυλλίδη.

(Αγαπητέ Ηλία, όταν το 2010 έκανα λογαριασμό στο Twitter -μετά από προτροπές μιας φίλης μου γιατί εγώ αγνοούσα την ύπαρξή του-, μου άρεσε αρκετά. Ήταν η εποχή που ήμασταν στους δρόμους και ήταν πολύ χρήσιμο το Twitter, για να επικοινωνούμε και να συντονιζόμαστε. Τώρα μου φαίνεται βαρετό και το χρησιμοποιώ μόνο για ψυχαγωγία και δουλειά, αν και μου αρέσουν πολύ κάποιοι λογαριασμοί που έχουν φωτογραφίες με ζώα ή θετικά μηνύματα, ενώ μου αρέσουν και κάποιοι λογαριασμοί πολιτών από άλλες χώρες. Στο Twitter κατάλαβα τρία σημαντικά πράγματα για τους περισσότερους σημερινούς Έλληνες: την βλακεία τους, το μίσος τους για τους συμπολίτες τους και όχι για την εξουσία, και τον απεριόριστο θαυμασμό τους για τα πρόσωπα της τηλεόρασης. Χτες ξεπέρασα τους 100 χιλιάδες followers και είμαι ένα από τα ελάχιστα πρόσωπα -με πολλούς followers- που δεν έχει καμία σχέση με την τηλεόραση. Είναι χρήσιμα τα social media, για να σου θυμίζουν καθημερινά σε ποια κοινωνία ζεις και να μην παίρνουν τα μυαλά σου αέρα. Το Facebook είναι ακόμα χειρότερο από το Twitter -εκεί η βλακεία φτάνει στον ουρανό-, αν και το Facebook είναι πιο χρήσιμο επαγγελματικά· το Twitter, επαγγελματικά, είναι αστείο· δεν έχει ούτε το 1/10 της δυναμικής του Facebook. Τα ελληνικά social media είναι μεσημεριανάδικα· η πλειοψηφία των χρηστών είναι οι ίδιοι με το κοινό αυτών των εκπομπών. Πάντως, αν η δουλειά μου δεν ήταν στο Διαδίκτυο, δεν θα είχα λογαριασμούς στα social media. Κάποιοι φίλοι μου έκλεισαν τους λογαριασμούς τους και αισθάνονται ήδη πολύ καλύτερα. Είναι γελοίο που τόσα εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, δουλεύουν καθημερινά τόσες ώρες δωρεάν, για να κάνουν πλούσιους τους ιδιοκτήτες του Facebook και του Twitter. Το καλύτερό μου είναι όταν διαβάζω επαναστατικά μηνύματα και μαρξιστικά ή αναρχικά τσιτάτα στα social media. Πολλή πλάκα. Επίσης, μεγάλη πλάκα έχει όταν διαπιστώνεις πόσοι σύγχρονοι Έλληνες έχουν ψυχολογία χωροφύλακα της χούντας. Από τη μια ουρλιάζουν υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης και από την άλλη επιτίθενται με μίσος σε όποιον εκφράζει διαφορετική άποψη από την δική τους. Αλλά στα social media καταλαβαίνεις και την τεράστια και αφόρητη μοναξιά των ανθρώπων. “Το Facebook είναι η μοναξιά που μας αξίζει” έλεγε η Ματίνα Νικολάου στους “Ήρωες”. Τώρα, οι πολιτικοί και τα social media είναι ένα ανέκδοτο. Τουλάχιστον στην Ελλάδα. Ηλία, η απάντηση της Ευρώπης στην εμπορική άνοδο της Κίνας είναι η κινεζοποίηση της Ευρώπης. Κινεζοποίηση και στην εργασία, και στα δικαιώματα. Όταν μου το είχε πει πριν από μερικά χρόνια ο Άρης Χατζηστεφάνου, του είχα πει μήπως είναι κάπως υπερβολικός, αλλά δεν ήταν. Πιστεύω πως οι πολίτες της Ευρώπης θα αντιδράσουν, αν και ο ξεριζωμός των προσφύγων -και όχι οι “ροές προσφύγων” που λένε οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης- τους αποσπά την προσοχή από αυτό που συμβαίνει. Ηλία, πάμε στην Αφρική; Μου φαίνεται ωραία φάση. Να είσαι καλά.)

(Απαγορεύεται η αναδημοσίευση των κειμένων του blog από μνημονιακά και νεομνημονιακά site και blog. Σε όλους τους υπόλοιπους επιτρέπεται η αναδημοσίευση των κειμένων αλλά μετά την παρέλευση τεσσάρων ωρών από την δημοσίευση και μόνο με ενεργό link που θα παραπέμπει στην πηγή. Αντιθέτως, η κοινοποίηση στο Facebook είναι υποχρεωτική από το πρώτο δευτερόλεπτο. Ευχαριστώ.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.