Περίεργο μυρμήγκι ο Μήτσος
Φίλε Πιτσιρίκο,
Μου έγραψες για τον φουκαρά τον Μήτσο που έχει ανέβει πάνω στο λαιμό του ελέφαντα κι κάποιοι του φωνάζουμε από την ασφάλεια του μακριά, «πνίξτον Μήτσο, πνίξτον!». «Τι λέτε ρε κάφροι, πως να τον πνίξω» φωνάζει δικαίως ο Μήτσος το μυρμήγκι. «Δεν βλέπετε πόσο μεγάλος είναι αυτός και πόσο μικρός είμαι εγώ;». Και εν πάση περιπτώσει, σου λέει ο Μήτσος, αν θέλεις να τον πνίξεις τον ελέφαντα γύρνα πίσω στην Ελλάδα να τον πνίξεις εσύ.
Όμως ο Μήτσος το μυρμήγκι, εκτός από τις προφανείς δικαιολογίες, έχει και δύο ακόμα μικρά προβληματάκια. Το ένα έχει να κάνει με την κοντή του μνήμη και το δεύτερο με την βαριά του βαρηκοΐα.
Για την μνήμη δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά. Ο Μήτσος το μυρμήγκι, ξεχνά τους λόγους που σε ανάγκασαν να φύγεις.
Πολύ καλά τα εξηγεί ο Άρης σε ένα από τα τελευταία κείμενα του που περιγράφει το πώς ενώ κάποιοι λίγοι ξανασυνδέαν το κομμένο ρεύμα του συνανθρώπου, ο συνάνθρωπος, μετά την επανασύνδεση του ρεύματος, γινότανε μπουχός και δεν τον ξαναβλέπανε ποτέ.
Κι από όσο θυμάμαι, αυτό ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.
Το άλλο πρόβλημα όμως του Μήτσου, η βαρηκοΐα, είναι εξαιρετικά επιλεκτικό.
Περίεργο μυρμήγκι ο Μήτσος που θα μπορούσε με μια απεργία διαρκείας να ρίξει όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και το ίδιο το σύστημα, που θα μπορούσε ακόμα να τινάξει τα μνημόνια στον αέρα αν συνειδητά αποφάσιζε να σταματήσει τις πληρωμές στο κράτος και στις τράπεζες.
Όμως, το πρόβλημα της επιλεκτικής του βαρηκοΐας δεν του επιτρέπει να ακούσει αυτού του τύπου τις προτροπές.
Και τα δύο προαναφερθέντα προβλήματα – μνήμης και βαρηκοΐας – δεν επιτρέπουν στον φουκαρά τον Μήτσο να θυμηθεί πως ο Τσίπρας και η παρέα του έλεγαν πως η επίλυση του προσφυγικού- μεταναστατευτικού ήταν απλή –απλούστατη– αρκεί να αφήναμε τους ανθρώπους να περάσουν τα σύνορα και να πάνε εκεί που πραγματικά θέλουν να πάνε.
Ξεχνά ακόμα ο Μήτσος ότι ο αριθμός των προσφύγων στα νησιά του Αιγαίου αυξήθηκε δραματικά από το περασμένο καλοκαίρι κι πως από τότε μέχρι και σήμερα η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έχει κάνει για αυτούς τους δυστυχισμένους ανθρώπους, απολύτως τίποτα.
Αν τώρα πεις στον Μήτσο πως δεν πρέπει να πνίξει τον ελέφαντα με τα μικρά του χεράκια αλλά θα έπρεπε τουλάχιστον να διαμαρτυρηθεί έντονα και να καταγγείλει την κυβέρνηση του για την ανυπαρξία πολιτικής στο προσφυγικό, σου γυρνάει την κουβέντα στο … πνίξιμο.
«Δεν βλέπεις τα χεράκια μου πόσο μικρά είναι;» σου ξαναλέει ο Μήτσος το μυρμήγκι.
Για το «αίσχος του Καλαί» υπεύθυνη είναι η Γαλλική κυβέρνηση, όμως για το «αίσχος της Ειδομένης» και της πλατείας Βικτωρίας όπου παιδιά και γυναίκες κοιμούνται στην ύπαιθρο και βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στο φιλότιμο –κάποιων– Ελλήνων, δεν έχει την παραμικρή ευθύνη η Ελληνική κυβέρνηση.
Το τρομακτικά τραγικό είναι το γεγονός πως σε 6-9 μήνες από σήμερα όλο το κλίμα αλληλεγγύης και συμπαράστασης θα έχει ανατραπεί.
Το ξέρουν ήδη οι χρυσαυγίτες και τρίβουν τα χέρια τους.
Το ξέρουν ήδη οι δανειστές και ετοιμάζουν τα «καινούργια» τους επιχειρήματα σχετικά με την αναγκαιότητα μεγαλύτερου ελέγχου της πατρίδας μας.
Το ξέρουν ακόμα και τα σύννεφα από τα οποία έκπληκτοι για μια ακόμα φορά θα πέσουμε.
Αυτά πιστεύω και μακάρι να διαψευστώ.
Όσο αφορά τον εαυτό μου, η επιθυμία επιστροφής στην πατρίδα τέλειωσε το διάστημα μεταξύ του δημοψηφίσματος και την εκλογικής επικράτησης του Τσίπρα τον Σεπτέμβρη του 2015.
Για αυτόν τον λόγο άλλωστε και την στιγμή που είχα «βολευτεί» στην Αγγλία, αποφάσισα να ψάξω αλλού για την τύχη μου, αφού δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής σε ένα μέρος που δεν το γουστάρω.
Στην Ελβετία –στην Βασιλεία– είναι για μένα τουλάχιστόν όμορφα.
Για αυτό μαθαίνω την γλώσσα. Για να ζήσω εκεί και όχι για να επιβιώσω.
Τον τόπο όπου γεννήθηκα δεν τον μισώ, πώς θα μπορούσα άλλωστε?.
Όπως όμως γράφω στο κλείσιμο ενός πρόσφατου κειμένου μου το εξής «Το ξέρω πια πως θα είμαι ένας ακόμα ξένος. Παντού πια ξένος. Κι αυτή η πικρή διαπίστωση άλλες φορές – όλο και λιγότερες όσο περνά ο καιρός – με πληγώνει κι άλλες φορές με λυτρώνει». Αυτή είναι η δική – τώρα πια – αλήθεια.
Πάντα θα είναι ωραία η Ελλάδα ως τόπος διακοπών για μένα, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα γινόταν ποτέ πια ψυχικός εξαναγκασμός ή εξάρτηση. Για οικειοθελή επιστροφή ούτε λόγος.
Οπότε, φίλε Πιτσιρίκο, με βλέπω σε μερικούς μήνες να «αναλαμβάνω» δράση στα διεθνή, ιστορικά και περιβαλλοντικά του blog και να απομακρύνομαι τελείως από την «εσωτερική πολιτική». Άλλωστε μάλλον έχεις δίκιο τελικά.
Όταν η μία μεγάλη ήττα διαδέχεται την άλλη, όσες δυνατότητες κι αν κάποτε είχε στην ζωή του ο Μήτσος το μυρμήγκι, τώρα που είναι πιο ηττημένος από όσο ποτέ του μπορούσε να φανταστεί, μοιάζει και είναι άδικο να του ζητάμε ευθύνες για όλα εκείνα που θα μπορούσε να κάνει και δεν έκανε.
Rest in peace, που θα έλεγαν κι οι Αγγλοσάξωνες.
Φιλιά από την Εσπερία
Ηλίας
(Αγαπητέ Ηλία, την αποδέχτηκα την ήττα. Και δεν την πήρα προσωπικά. Μόνο το μερίδιο που μου αναλογεί. Με βοήθησε το γεγονός ότι …αρρώστησα και οι συμβουλές του καλού συναδέλφου σου, τις οποίες ακολουθώ πιστά. Ηλία, να μην γράφεις τα διεθνή, να γράφεις τα ελληνικά θέματα γιατί έχει μεγάλη πλάκα η Ελλάδα, όταν είσαι στο εξωτερικό. Ηλία, φυσικά δεν με πείθεις καθόλου όταν λες πως δεν θέλεις να επιστρέψεις στην Ελλάδα, αλλά θα κάνω πως σε πιστεύω γιατί σε αγαπάω. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.