“Μου λείπει η μικρή”

Φίλε Πιτσιρίκο,
Έτσι όπως τα γράφεις είναι. Μα από όλα τα λόγια σου υπάρχουν κι εκείνα που με πληγώνουν λιγάκι και θα στο εξομολογηθώ μέρες που είναι.

Φαντάζομαι την εικόνα με εκείνο το αρμυρίκι – που δεν ανήκει σε κανένα – να στέκεται χρόνια τώρα δίπλα στο κύμα και να απλώνει την σκιά του στην αμμουδιά, κι εσένα από κάτω να ρουφάς το βιβλίο σου έχοντας αφήσει τα πόδια και τις πατούσες σου να καίγονται στον ήλιο.

Να σου πω την αμαρτία μου, σε ζηλεύω. Το καλοκαίρι αυτό δεν έχει διακοπές ούτε στην Ελλάδα ούτε πουθενά αλλού. Του χρόνου αν όλα πάνε καλά, το βλέπουμε.

Αυτό το αρμυρίκι, που λες, το έχω φανταστεί κάποιες φορές σε διάφορες παραλίες της Ελλάδας αλλά τώρα τελευταία και σε άλλα μέρη της Μεσογείου που έχουν άρωμα Ελλάδας αλλά δεν είναι Ελλάδα· στην Σικελία παραδείγματος χάρη.

Ένα αρμυρίκι που δεν θα μου ανήκει αλλά θα είναι δικό μου.

Φέτος ακόμα και αν είχα την δυνατότητα, δεν νομίζω πως θα πήγαινα για διακοπές στην πατρίδα.

Για αυτό άλλωστε κι αυτή η ξαφνική αγάπη για την Σικελία. Θυμίζει αλλά δεν είναι.

Μέσα στον τελευταίο χρόνο της ξενιτιάς η Ελλάδα που είχα στο μυαλό μου, η Ελλάδα που εγώ αγαπούσα πεθαίνει μήνα με τον μήνα και χάνεται.

Με πιάνει λύσσα αληθινή ώρες-ώρες και μίσος για τον τόπο και τους ανθρώπους του, τις περισσότερες φορές ολότελα άδικα.

Ίσως την σχέση μου μαζί της να την περιγράφει κάπως η φράση από κάποια ταινία – υποθέτω – του Hollywood, «σε μισώ, γύρνα κοντά μου»!

Φυσικά, αυτό δεν αρκεί, για αυτό θα προσπαθήσω με μια σύντομη ιστορία να εξηγηθώ καλύτερα.

Ήταν πολλά χρόνια όταν χάσαμε την μικρότερη αδερφή μου. Πνιγμός είπαμε αλλά μεταξύ μας γνωρίζαμε καλά τα μεγάλα προβλήματα που είχε με την υγεία της και κανείς μας δεν πίστεψε την ιστορία για το ατύχημα που οι ίδιοι λέγαμε.

Οι γονείς μου απαρηγόρητοι. Χρειάστηκαν να περάσουν χρόνια αρκετά, να δουν το άλλο τους το παιδί να «προοδεύει» και να δημιουργεί οικογένεια.

Ιδίως για τον πατέρα μου ήταν πολύ δύσκολη η ανάρρωση από το μεγάλο κακό που μας βρήκε.

Χρειάστηκε να γνωρίσει την γυναίκα μου που τον αγάπησε σαν πατέρα για να γελάσει ξανά το στόμα του και να ξανανθίσει η ζωή μέσα του. Άρχισε που λες να προσπαθεί με όποιο τρόπο μπορούσε να μας σταθεί και να μας βοηθήσει.

Μα ακόμα και την εποχή που ήταν χαρούμενος και ευτυχισμένος τον έπιανα πού και πού να κλαίει σπαρακτικά μονάχος.

Τι έγινε ρε πατέρα; Να θυμήθηκα την μικρή. Η μικρή έφυγε χρόνια τώρα μα η ζωή σου έφερε άλλες χαρές δεν είναι έτσι; Έτσι είναι, όμως να … Όμως τι;

«Μου λείπει η μικρή».

Κι έτσι συνέχιζε η ζωή, ώσπου μια μέρα, ένα Πάσχα που ανεβαίναμε στο χωριό της γυναίκας μου, προέκυψε και το τροχαίο.

Μέσα στην βροχή εκείνου του Μάρτη, ο πατέρας έφυγε.

Δεν είχε σημάδι πάνω στο σώμα του και οι συνάδελφοι μου είπαν πως όλα έγιναν σε κλάσματα του δευτερολέπτου.

Τόσο σφοδρή ήταν η σύγκρουση που δεν πρόλαβε να νιώσει πόνο παρά μόνο την έκπληξη και ίσως τον φόβο όταν συνειδητοποίησε πως το αυτοκίνητο ξέφυγε από την πορεία του.

Έτσι μας είπαν.

Όμως, εγώ το ξέρω πως πρόλαβε και την είδε, για μια στιγμή. Εκείνη που για τόσο πολλά χρόνια του έλειπε.

Ήτανε τυχερός ο πατέρας γιατί δεν πρόλαβε να δει την καταστροφή που ήρθε και κυρίως που δεν είδε το άλλο του παιδί να ξενιτεύεται.

Θα έσβηνε αργά-αργά από τον καημό του.

Τώρα κάποιες φορές με πλημμυρίζει το συναίσθημα του νόστου, η θύμηση μιας χώρας που έχει πια πεθάνει και που κάποτε ήταν δική μου και ήμουν δικός της.

Δεν είναι βέβαια πως δεν καταλαβαίνω αλλά μου έρχεται στο μυαλό η μορφή του και τα λόγια του:

«Μου λείπει η μικρή»

Καλό Πάσχα σε όλους, αν τελικά αυτό από μόνο του αρκεί.

Φιλιά πολλά

Ηλίας

Υ.Γ. Ελ Γκρέκο…

(Αγαπητέ Ηλία, υπάρχει μια στιγμή στη ζωή των ανθρώπων, μετά από την οποία τίποτα δεν είναι το ίδιο. Η ζωή τους συνεχίζεται αλλά οι άνθρωποι ξέρουν πως κάποιοι πάντα θα λείπουν. Και από τις χαρές και από τις λύπες. Πάντα θα μας λείπουν αλλά μαθαίνουμε να ζούμε με αυτό. Δεν ξεχνούν οι άνθρωποι. Ηλία, η μόνη μας περιουσία είναι η Μνήμη. Αυτή τη μέρα που οι Έλληνες πενθούν στο πρόσωπο ενός ανθρώπου όλους τους δικούς τους νεκρούς, σου στέλνω την αγάπη μου. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.