Περί χωρισμών

Φίλε πιτσιρίκο
Ας πούμε ότι είσαι σε μια σχέση και ο/η σύντροφός σου σου λέει ότι θέλει να χωρίσετε. Τι κάνεις; Υποθέτοντας ότι θέλεις να σώσεις τη σχέση σου υπάρχουν δύο επιλογές. Η μία είναι να δείξεις τι ωραίο που θα είναι το μέλλον της μαζί σου, και η άλλη είναι να δείξεις τι άσχημα θα είναι το μέλλον της μακρυά σου.

Ας πάρουμε την πρώτη επιλογή. Σε αυτήν βάζεις το μέλλον δύο ανθρώπων, το δικό σου και το δικό της, και κάνεις κάποια πρόβλεψη για αυτό. Είναι μια πρόβλεψη πάνω στην οποία έχεις έναν έλεγχο καθώς θα παλέψεις για να ολοκληρωθεί αυτό το μέλλον.

Η δεύτερη επιλογή οδηγεί στην τρομολαγνεία η οποία δεν έχει και κάποια λογική προέλευση καθώς το μέλλον που επικαλείσαι είναι κάποιο το οποίο δεν έχεις τρόπο να επηρεάσεις, εκτός αν είσαι φυσικά ψυχάκιας, εκεί πάει αλλού η κουβέντα.

Δεν μπορείς δηλαδή να πεις “δε θα βρεις κανένα να σε αγαπάει όπως εγώ” κάτι τελείως αβάσιμο. Εκτός αν τους σκοτώνεις. Αλλά εκεί πάει αλλού η κουβέντα.

Αρκετά με τα γκομενικά τώρα, θέλω να κάνω έναν παραλληλισμό.

Θέλω να πάρουμε τρία παραδείγματα από κάποια θέματα τα τελευταία χρόνια.

Το πρώτο είναι το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας από το Ηνωμένο Βασίλειο, το δεύτερο το δημοψήφισμα στην Ελλάδα, και το τρίτο το επικείμενο δημοψήφισμα για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Παρατηρώ το εξής:

Και στα τρία αυτά τα παραδείγματα, όσοι ήταν και είναι υπέρ κάποιας αλλαγής, ναι δηλαδή στην ανεξαρτησία της Σκωτίας, όχι στο δημοψήφισμα της Ελλάδας και ναι στην έξοδο του ΗΒ από την ΕΕ, προσπαθούν να δείξουν ένα κοινό μέλλον στο οποίο θέλουν να έχουν κάποια επιρροή.

Όσοι από την άλλη μεριά είναι υπέρ της σταθερότητας, δείχνουν πόσο άσχημα θα είναι τα πράγματα αν γίνει κάποια αλλαγή.

Ποτέ δεν έχουν πει γιατί θα είναι καλύτερα να διατηρηθεί το υπάρχον κατεστημένο, αντιθέτως θα σου πούνε ότι αυτό είναι το καλύτερο που υπάρχει, μετά αρχίζουν τα αγρίμια.

Ποτέ δεν κατάλαβα κάποιον που ήθελε να κρατήσει το έτερο του ήμισυ με φοβέρες.

Αλλά ακόμα χειρότερα, ποτέ δε κατάλαβα αυτόν που έμεινε.

Δημήτρης

(Αγαπητέ Δημήτρη, σε μια σχέση, όταν δεν προχωράει, παίρνει ο καθένας τον δρόμο του. Δεν είναι και τόσο δραματικά τα πράγματα. Και πάλι φίλοι. Το έχουμε παρακάνει κάπως με τις ανθρώπινες σχέσεις. Πολλή υστερία, ρε παιδί μου. Εν τω μεταξύ, έχει γεμίσει ο τόπος ηλίθιους και ηλίθιες, πόσο δύσκολο είναι να βρεις έναν άλλον ηλίθιο ή μια άλλη ηλίθια; Σιγά μη χάσεις το κελεπούρι. Σιγά τις προσωπικότητες που υπάρχουν σήμερα και θα χάσει ο Ζαν Πολ Σαρτρ την Σιμόν ντε Μποβουάρ, και θα αλλάξει η ιστορία της ανθρωπότητας. Οπότε, κάτσε με τον ηλίθιο ή την ηλίθια που είσαι, που τους έχεις συνηθίσει κιόλας. Δηλαδή, το σωστό επιχείρημα για να μη σου φύγει η γυναίκα είναι “Είσαι ηλίθια, πού να τρέχεις τώρα να βρεις έναν άλλον ηλίθιο σαν κι εμένα;”. Πάντως, έχουν μειωθεί τα διαζύγια στην Ελλάδα μετά την χρεοκοπία. Φυσικά, οι λόγοι είναι οικονομικοί. Πώς θα ζήσει ο καθένας μόνος του; Ενώ μαζί, μοιράζονται τα έξοδα. Καλή εταιρεία ο γάμος. Παίζει, βέβαια, αυτός να βρει μια πλούσια ή αυτή έναν πλούσιο αλλά έχουν λιγοστέψει και οι πλούσιοι, ενώ είναι και όλοι πιασμένοι. Ένας γνωστός μου τα έφτιαξε -εν γνώσει της γυναίκας του- με μια ζάπλουτη, και ζει την οικογένειά του με τα χρήματά της. Από την άλλη, πολλά ζευγάρια προσποιούνται πως είναι σε διάσταση για φορολογικούς λόγους. Γενικά, έχουν αλλάξει κάπως τα πράγματα στο θέμα “σχέσεις”. Και αυτό το βρίσκω πολύ υγιές. Εντάξει, Δημήτρη, εσύ άλλο πράγμα εννοούσες -και στο γ@μησα κάπως το παράδειγμα- αλλά δικό μου είναι το μπλογκ και ό,τι θέλω γράφω. Πάντως, για να έρθω στο θέμα σου, οι άνθρωποι -γενικά- σιχαίνονται τις αλλαγές. Οι Έλληνες ακόμα περισσότερο από άλλους λαούς. Γενικά, υπάρχει μια νοοτροπία “έτσι τα βρήκαμε από τους γονείς μας, έτσι θα τα αφήσουμε στα παιδιά μας”. Βέβαια, αυτό σπάει κατά διαστήματα -από ανάγκη συνήθως-, και ευτυχώς που σπάει, γιατί, διαφορετικά, θα ήμασταν ακόμα στις σπηλιές. Αν και όπως το πάει η ανθρωπότητα, σε λίγα χρόνια οι σπηλιές θα μοιάζουν με πρόοδο. Να είσαι καλά, Δημήτρη. Και μια και αναφέρθηκες σε χωρισμούς, διάβασε αυτό που έχει κάνει πολύ μεγάλο σουξέ: Χωρισμός)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.