Hasta la pensión
Φίλε Πιτσιρίκο, απόψε αναμένεται να ξεχυθούν τα πλήθη για να πανηγυρίσουν επιτέλους την πώληση του λιμανιού που έχει ως αποτέλεσμα την σωτηρία της χώρας από την οικονομική κρίση, την ύφεση, την δίεση, την αναίρεση και τα 9/8 allegro ma non troppo.
Τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρά που θα περισσέψουν από την επιτυχημένη συμφωνία θα λύσουν όλα μα όλα τα προβλήματα του νεοέλληνα, θα διώξουν το νέφος, τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, τους μαύρους με λίγα λόγια,
θα δημιουργήσουν άλλες 35 γραμμές μετρό με αποτέλεσμα οι δρόμοι να είναι άδειοι και οι 5.000.000 κάτοικοι του λεκανοπεδίου να ζουν κάτω από τη γη.
Επειδή φυσικά όλοι θα σκέφτονται πως οι δρόμοι θα είναι άδειοι, μετά θα βουτάνε τα αυτοκίνητά τους και οι δρόμοι θα πήζουν.
Στα π@πάρια μας κιόλας, δεν ζούμε ούτε στην Αθήνα, ούτε στην Ελλάδα για να μας καίει πλέον τι θεωρεί και τι πιστεύει ο καθένας και αν πάει με το πατίνι ή το ελικόπτερο.
Επίσης θα δοθεί επιτέλους η απάντηση στο ποιός οδηγούσε το μοιραίο Μερτσέντες του Παντελίδη (σπόιλερ: ο Μπάτμαν), και έτσι ο σούπερ ήρωας που έσπευσε να εξαφανιστεί μετά το δυστύχημα για να πάει στο ραντεβού
με την Γουόντερ Γούμαν, την Κατ Γούμαν και καμπόσες άλλες γουήμεν για το ξεκάρφωμα, επειδή κατά βάθος τον Ρόμπιν γούσταρε μια ζωή και τώρα που έφυγε από τη ζωή του δεν την παλεύει με τον ομοφοβικό κωλόγερο που
έχει για υπηρέτη, αλλά για αλλού ξεκίνησα και αλλού κατέληξα ως συνήθως.
Α ναι, θα αναγκαστεί λοιπόν να αποζημιώσει τις κοπελιές που έγιναν κομμάτια στην σύγκρουση. Γιατί αυτό είναι το ζήτημα, όχι αν γερμανοί έριξαν την ποιότητα στα φρένα των SUV, αν τα σίδερα ήταν εκπαιδευμένα να εισχωρούν σε αμάξια και αν ο μπακλαβάς ήτο τελικώς γωνία.
Και για αυτό ακόμα θα πανηγυρίσουν οι ενθουσιώδεις πολίτες.
Π**τσες μπλε, σε ροζ κουτάκια όπως έλεγε και ένας συμφοιτητής μου. Βέλγικες και δονούμενες. Για τα κουτάκια έλεγε βέβαια εκείνος, στο Βέλγιο δεν είχαμε φτάσει ακόμα.
Πεθαίνω κάθε φορά που ανοίγει η ιστοσελίδα που διαβάζω τα νέα του ελλαδιστάν.
Τι διαβάζω δηλαδή, τους τίτλους κοιτάω γιατί δεν παλεύεται το υπόλοιπο.
Είναι ένα πραγματικό θέατρο του παραλόγου, τι σκατά κόβεται ο κόσμος για το φεστιβάλ Αθηνών;
Όλη η ελληνική πραγματικότητα είναι μια παράσταση πλέον, ένα σουρεαλιστικό χάπενινγκ.
Απλά δεν χώραγε τόσο περιεχόμενο σε δίωρες και τρίωρες παραστάσεις, ούτε τηλεοπτική σειρά μπορούσε να γίνει και ας τράβαγε περισσότερο από την Τόλμη και Γοητεία.
Οπότε, είπαν αυτά τα υπέροχα μυαλά να το κάνουν ένα αβανγκαρντ σύνολο σε φάση 60-70´s και να γίνουν όλα ένα:
πραγματικότητα, τέχνη, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, κόσμος, συντάξεις, μισθοί, χαρτζιλίκια…
Της πουτ@νας με λίγα λόγια, τρελή περφόρμανς αλλά είμαστε πολύ λίγοι για να την εκτιμήσουμε.
Μια μέρα θα την διαβάζουν στην ιστορία και θα ξύνουν το κεφάλι τους, και τα @ρχίδια τους το πιθανότερο, με το πώς τα κατάφερε μια χώρα να πάει κατά διαόλου και ο κόσμος της να είναι παγιδευμένος είτε στο εξωτερικό είτε στο εσωτερικό χωρίς να βρίσκει μια λύση.
Και ενώ η λύση ήταν μπροστά στα μάτια μας το 2012: Απεργία διαρκείας!
Γενική, καθολική και μέχρι τελικής πτώσεως. Οι δικοί μας σκοτώθηκαν στα βουνά με το όπλο στο χέρι και εμείς κιοτέψαμε να κάτσουμε σπίτια μας!
Και η λύση δεν έφυγε, εκεί είναι ακόμα. Απεργία διαρκείας.
Αλλά βλέπεις οι γ@μωσυνδικάλες είναι μοναδικά ταλέντα στο να καταπνίγουν τον αγώνα και να τον ξεπουλάνε. Θυμάμαι ακόμα τον θεόχοντρο ακτινολόγο συνδικάλα του ΚΚΕ στο επαρχιακό νοσοκομείο να χτυπά το χέρι στο τραπέζι και να ωρύεται “φωτιά και τσεκούρι στην διασπαστική γραμμή”, κόκκινος από την πίεση και στα πρόθυρα του
εγκεφαλικού, όταν τόλμησα να επισημάνω πως θα μας δουλέψουν ψιλό γαζί και θα μας ξεθεώσουν στη δουλειά με απολαβές του κώλου αν την πατήσουμε και υπογράψουμε συμφωνία πως θα δουλέψουμε υπερωρίες ενάντια στην ευρωπαϊκή οδηγία.
Ποτέ ρε φίλε, ποτέ να τους δω να χτυπάνε το χέρι στο γραφείο του υπουργού, του βουλευτή, του κάθε κ@ριόλη που μας ήπιε το αίμα.
Ούτε μία φορά.
Μόλις ο ειδικευόμενος επεσήμανε ουσιαστικά πως εχθές άλλα έλεγε και σήμερα τα γύρισε, τότε έγινε Κινγκ Κονγκ και ήθέλε να καταστρέψει την πόλη ολάκερη!
Κωλορουφιάνοι, πουλημένοι μέχρι το μεδούλι.
Νομίζω πως εκείνη την ημέρα γύρω στα έξι χρόνια πριν, συνειδητοποίησα πως πρέπει να βρω έναν τρόπο να φύγω από την Ελλάδα.
Δεν πειράζει, στη σύνταξη ξανά.
Που παρότι για τα τοπικά δεδομένα είναι χαμηλή, στις χώρες που βλέπουν Μεσόγειο σου επιτρέπει να τρως φρέσκο ψάρι δίπλα στο κύμα κάθε μέρα της λιγοστής υπόλοιπης ζωής σου.
Τα βρήκα με τον εαυτό μου, τα βρήκα με τον κόσμο όλο.
Και απ’ όσο κατάλαβα το ίδιο έχεις κάνει και εσύ Πιτσιρίκο, οπότε μόλις πάρω τη σύνταξη θα πάμε να φάμε ψάρι παρέα. Κερνάω εγώ.
Hasta la pensión y Saludos afectuosos, από την υγρή σαν gruppie ανάμεσα στον κιθαρίστα και στον τραγουδιστή Σκανδιναβία
Βασίλης
(Αγαπητέ Βασίλη, πρόσεξε πόσο μεγάλη διαφορά έχουν τα κείμενα των αναγνωστών του μπλογκ που ζουν στην Ελλάδα από τα κείμενα αυτών που ζουν στο εξωτερικό. Δεν σχολιάζω, θα το βρεις μόνος σου. Πάντως, είναι ωραία αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Είναι ωραία η Ελλάδα, αν δεν ζεις εκεί. Βασίλη, ψάρια δεν τρώω. Και θα σου έλεγα να κάνεις το ίδιο, γιατί οι θάλασσες είναι η χωματερή του πλανήτη. Στο κρέας γίνεται κι ένας έλεγχος, στα ψάρια τι ακριβώς γίνεται; Όχι, η αλήθεια είναι πως τα αγαπάω πολύ τα ψάρια και γι’ αυτό δεν τα τρώω. Βασίλη, αν σκοπεύεις να επιστρέψεις στην Ελλάδα μετά τη σύνταξη, μην είσαι και πολύ σίγουρος πως θα την βρεις εκεί. Πάντως, θα φάμε και θα πιούμε μαζί. Στην Ελλάδα θα βρεθούμε, κάπου αλλού, πάντως θα βρεθούμε. Από την ανοιξιάτικη -σχεδόν καλοκαιρινή- Μεσόγειο, την αγάπη μου. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.