Η αίσθηση του τέλους
Α, ρε Πιτσιρίκο, με έστειλες πάλι. Βρήκα ίσως μια απάντηση -όχι ιδιαίτερα ευχάριστη, μα απάντηση- στο ερώτημα τι σκατα νιώθω τους τελευταίους μήνες.
Η σιγουριά για κάτι που θα έρθει αλλά όλο αργεί και όλο έρχεται μα ποτέ δεν φτάνει.
Όμως, το περιμένεις να συμβεί νύχτα μέρα.
Χωρίς να καρτερείς πως κάτι θα αλλάξει, χωρίς να φοβάσαι, χωρίς να λυπάσαι, χωρίς να χαίρεσαι, χωρίς να ελπίζεις.
Να ελπίζεις;
Διάβασα πολύ πρόσφατα μια συνέντευξη του Περικλή Κοροβέση και μιας δημοσιογράφου που έζησε μαζί με τους Ζαπατίστας και περιγράφει τις εμπειρίες που απέκτησε μαζί τους στο βιβλίο της.
Τήν ρωτάνε λοιπόν αν θα μπορούσαμε στην Ευρώπη και στην Αμερική να διδαχτούμε κάτι από την αυτο-οργάνωση των ιθαγενών και από την λειτουργία των κοινοτήτων τους στην επαρχία Τσιάπας.
Η απάντησή της ήταν πως όχι, δεν μπορούμε να αντιγράψουμε τίποτα απολύτως.
Η εμπειρία του κινήματος των Ζαπατίστας μας διδάσκει πως πρέπει να ψάξουμε να βρούμε τον δικό μας δρόμο για να σκοτώσουμε το θεριό.
Πρέπει να βγούμε έξω από όλα τα κλισέ, να ξανακατακτήσουμε την κοινότητα ανθρώπων που χάσαμε με τον καπιταλιστικό καταναλωτισμό, να εξετάσουμε οτιδήποτε αξίζει και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σήμερα από τις παραδόσεις μας και την πρότερη γνώση μας, και τελικά να φτιάξουμε κάτι δικό μας που να απαντά στις αγωνίες και τις ανάγκες μας.
Τι είδους εκπαίδευση χρειαζόμαστε, τι σχολεία και ποια πανεπιστήμια;
Ποιοι θα μπορούσαν να είναι δάσκαλοι εκεί και γιατί θα έπρεπε να έχουν υποχρεωτικά σπουδάσει το αντικείμενό τους;
Πόσους γιατρούς θα γλιτώναμε, αν επικεντρώναμε στην πρόληψη και πόσους πολύτιμους πόρους δεν θα σπαταλούσαμε;
Γιατί θα έπρεπε σε μια δημοκρατία να ψηφίζουμε ανέξοδα, χωρίς ποτέ να συμμετέχουμε πουθενά, χωρίς να έχουμε ποτέ λόγο σε τίποτα;
Τα γράφω αυτό μέσα στο τρένο, ενώ ταξιδεύω για την Βέρνη.
Έξω μια όμορφη καταπράσινη φύση, λόφοι, βουνά, τακτοποιημένα κάτασπρα χωριουδάκια και ένας λαμπρός ήλιος που λούζει και ομορφαίνει τα πάντα.
Μετά το τρένο χάνεται μέσα στα τούνελ που τρυπούν τα αιώνια βουνά.
Ο αγώνας των Ελβετών για να τιθασεύσουν και ταυτόχρονα να σεβαστούν την άγρια και όμορφη φύση τους.
Τελειώνοντας με τις δουλειές στο πρεσβείος, με βρίσκει η μέρα να περπατώ στις όχθες του γνωστού στους Έλληνες από τα σταυρόλεξα, Άαρ.
Όλα τριγύρω μου είναι ήρεμα. Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε η ζωή να ήταν πιο όμορφη για όλους και απαντώ στον εαυτό μου καταφατικά με μια σιγουριά που με εκπλήσσει.
Πιο εύκολος ομως ήταν ο δρόμος που πρότεινε ο Ιησούς, ο δρόμος που την ουσία του ακολουθούν όλα τα δόγματα.
Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, μακάριοι οι φτωχοί, μακάριοι οι εγκαταλελειμμένοι.
Μακάριοι και οι ισχυροί, αν δεν υπάρχει κανείς στην γη να τους ζητάει κάτι.
Και ξαφνικά αρχίζω να σιγοτραγουδω το Μαχαίρι του Καββαδία:
“Απάνω μου έχω πάντοτε στη ζώνη μου σφιγμένο ένα μικρό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι”.”Που η ιδιοτροπία με έκανε και το έκαμα δικό μου”.
Είναι στα αλήθεια η λάμα του η όποια γνώση που πεισματικά κάποιοι άνθρωποι στην γη ετούτη κερδίζουμε;
Είναι ο ιδρώτας στην παλάμη που μουσκεύει την λαβή του σημάδι διψάς και προσμονής για εκείνο που θα έρθει ή μήπως απόδειξη της αγωνίας και του φόβου της ματαίωσης που αναστατώνει τις νύχτες μας;
“Μα εγώ θα σε συμβούλευα κάτι άλλο να αγοράσεις. Πόσο έχει; Μόνο φράγκα εφτά. Αφού το θέλεις, πάρτο!”.
Φιλιά από την Εσπερία
Ηλίας
ΥΓ Το γράφω γιατί θέλω αυτή την στιγμή να το πω. Υπήρξα πολύ τυχερός γιατί σε κάποια καμπή της ζωής μου συνάντησα την Ελένη.
(Αγαπητέ Ηλία, θα ήταν όλα πολύ καλύτερα για την ανθρωπότητα αν η εμπειρία της Ιστορίας γραφόταν στο DNA μας. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει και η ανθρωπότητα σέρνεται στα ίδια και στα ίδια λάθη. Και τα αποτελέσματα μπορεί να αποδειχτούν καταστροφικά. Ηλία, η αίσθηση τέλους δεν προκύπτει μόνο από την παγκόσμια κατάσταση αλλά και από τα βλέμματα των ανθρώπων. Βλέπω άδεια βλέμματα παντού. Σε ξένους και Έλληνες. Δεν έχουν ασχημύνει οι άνθρωποι, έχει χαθεί η λάμψη από το βλέμμα τους και μοιάζουν άσχημοι και αδιάφοροι. Αφού έχω αρχίσει να κάνω πείραμα με το να τους κοιτάω στα μάτια και να τους χαμογελάω. Σε λίγο αυτό θα θεωρείται αδίκημα. Ηλία, εγώ θέλω να γράψω πως η Ελένη είναι πολύ τυχερή που συνάντησε εσένα. Και για να μην παίρνετε θάρρος, είστε πολύ τυχεροί και οι δυο που μπήκα στην ζωή σας εγώ. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.