Ολική επαναφορά

Γεια σου Πιτσιρίκο,
Μερικές φορές η ιστορία κάνει μεγάλες πλάκες σε όσους νομίζουν ότι ξεμπέρδεψαν μαζί της και που πιστεύουν πως έχουν περάσει – τάχα μου – εκείνο το σημείο από όπου «δεν υπάρχει επιστροφή». Είκοσι πέντε χρόνια μετά την κατάρρευση του λεγόμενου «υπαρκτού» και της ΕΣΣΔ, εξακολουθούμε να μην αναγνωρίζουμε τα μηνύματα και να μην βγάζουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα.

Είναι αλήθεια τρομακτικό να βλέπεις χρόνια μετά, αριστερούς κι «επαναστάτες» να συντρίβονται κάτω από τα ίδια λάθη και κάτω από τις ίδιες ανεπάρκειες.

Με την νοοτροπία του τσοπάνη που μαζεύει τα πρόβατα για να τα βοσκήσει στο δικό του καταπράσινο λιβάδι, δεν μπορεί κανένας να πάει πολύ μακριά.

Ούτε επίσης όταν χρησιμοποιείς το ίδιο όπλο ξανά και ξανά, μπορείς να ελπίζεις στα σοβαρά ότι θα νικάς επ’ άπειρο.

Παράγεις πχ πετρέλαιο και κάνεις εξωτερική πολιτική με αυτό, αλλά στο μεταξύ δεν αλλάζεις τίποτα στην παραγωγική σου βάση, κι έτσι μοιραία, όταν βρεθείς εκτεθειμένος από μια παγκόσμια αγορά τους όρους λειτουργίας της οποίας ούτε ελέγχεις ούτε μπορείς να ελέγξεις με οποιοδήποτε τρόπο, καταρρέεις σαν τον πύργο πάνω στην άκρη του κύματος.

Ούτε μπορείς να θεωρείς πως η μορφή του προηγούμενου και χαρισματικού ηγέτη θα φωτίσει πέρα από μια και μοναδική στιγμή και την δική σου – εμφανή σε όσους θέλουν να το δουν– πολιτική και προσωπική ανεπάρκεια.

Θα χαθείς, έχοντας εκείνο το χαρακτηριστικό βλέμμα της απόλυτης έκπληξης στα μάτια σου, πριν καλά-καλά προλάβεις να καταλάβεις τους λόγους της εκκωφαντικής σου πτώσης.

Ένα ακόμα αποτυχημένο πείραμα στον αγώνα της ανθρωπότητας για κοινωνική δικαιοσύνη, χρήσιμο στο βαθμό μόνο που μπορεί να μας βοηθήσει στην εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων και στην διαμόρφωση μιας διαφορετικής στρατηγικής και τακτικής.

Φυσικά και αναφέρομαι στις λεηλασίες και στην χαοτική κατάσταση που επικρατεί στην Βενεζουέλα.

Στην τραγική εικόνα ενός ανήμπορου να αντιδράσει «ηγέτη», που μέρα με την μέρα ζει το χρονικό του προδιαγεγραμμένου θανάτου του.

Πιο δίπλα, ολόκληρη η Λατινική Αμερική της «αμφισβήτησης» καταρρέει κι αυτή, κάνοντας όμως λιγότερο θόρυβο.

Από το Καράκας μέχρι το Ρίο και το Μπουένος Άιρες, ο ρεβανσισμός του ξενόδουλου νεοφιλελευθερισμού θριαμβεύει.

Υπάρχουν αίτια φυσικά για αυτό και δεν ξέρω αλήθεια σε πόσους αρκεί η συνωμοσιολογική ερμηνεία των γεγονότων που αποτελεί την συνηθισμένη τακτική της «αριστεράς» τα τελευταία χρόνια.

Σε παγκόσμιο επίπεδο πολύ λίγοι σκέφτονται και προβληματίζονται πάνω σε νέα ερμηνευτικά πλαίσια που λαμβάνουν υπόψη τους τα βασικά εργαλεία του Μαρξισμού-Λενινισμού, χωρίς όμως να τα αναπαραγάγουν με όρους των αρχών του περασμένου αιώνα.

Πολύ λιγότεροι ψάχνουν να απασφαλίσουν με τρόπο λειτουργικό για το μέλλον της ανθρωπότητας, την ωρολογιακή βόμβα μιας «αειφόρου ανάπτυξης» που είτε με καπιταλιστικό είτε με σοσιαλιστικό πρόσημο απειλεί να τινάξει στον αέρα την πλανητική ισορροπία της ίδιας της ζωής.

Ακόμα χειρότερα, όσοι προσπαθούν, αντιμετωπίζονται με χλευασμό και εχθρότητα από τις θεωρούμενες ως «προοδευτικές» δυνάμεις.

Ο ατομικισμός διαπερνά ολόκληρη την κοινωνία και σαν την πανούκλα περνά από το ένα σώμα στο άλλο.

Όλοι εναντίον όλων και ο καθένας μόνος του.

Την ίδια ώρα που ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη – και όχι μόνο.

Αλίμονο, όμως, γιατί πρόκειται για το φάντασμα του φασισμού και του κοινωνικού αυτοματισμού.

Μια εποχή στην κόλαση που δεν λέει να τελειώσει.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, εγώ διαπιστώνω πως ο Μαρξ δικαιώνεται κάθε μέρα. Ο σοσιαλισμός δεν είναι εχθρός του καπιταλισμού, είναι η συνέχειά του. Κάποιοι σύντροφοι, όμως, ήταν βιαστικοί -πάντα βιάζονται τα προχωρημένα μυαλά- και τελικά κατάφεραν να δώσουν και άλλες ανάσες στον καπιταλισμό. Ηλία, αυτή η εποχή μας έλαχε, ας την ζήσουμε. Να μην ξεχνάμε πως, ενώ εμείς μεγαλώναμε, σπουδάζαμε, διασκεδάζαμε και την περνούσαμε κάπως φίνα, εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι έξω από το δυτικό κόσμο -αλλά κι ένα κομμάτι του δυτικού κόσμου- υπέφεραν και εξαθλιώνονταν. Όσο για την Βενεζουέλα, θυμάμαι πώς ήταν η ζωή για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της πριν τον Τσάβες. Κόλαση. Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής ξεσκίστηκαν από τις ΗΠΑ επί δεκαετίες. Για να ζουν κάποιοι πλούσια, κάποιοι άλλοι έπρεπε να πεθαίνουν της πείνας. Πάντως, ζούμε σε ενδιαφέρουσα εποχή και σύντομα θα γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Κοιλοπονάει ο πλανήτης. Ηλία, για να λευτερωθείς, πρέπει πρώτα να εγκυμονήσεις. Καλή λευτεριά. Με έναν πόνο. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.