Τίποτα δεν έχει αλλάξει

Πιτσιρίκο, καλησπέρα από Ελλάδα,
Μετά από εννιά χρόνια, επέστρεψα με τη σκέψη της παραμονής. Όμως, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Τίποτα δεν έχει αλλάξει από το 2007, σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα, όλα αυτά που με έπνιγαν όλα αυτά που με έκαναν να φύγω κατακλύζουν την καθημερινότητα.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ο τρόπος σκέψης των νέων.

Έτυχε για κάποιες μέρες να έρθει στην Ελλάδα και ο γιός μου.

Δεν είχαμε ξαναβρεθεί στην Ελλάδα μετά την “φυγή μας” το 2007.

Περπατήσαμε μαζί σε διαδρομές που έκανα εγώ, ξαναπερπατήσαμε μαζί τους δρόμους που τον πήγαινα μικρό, Μοναστηράκι, Θησείο και φυσικά την πλατεία και το δρομάκι που στην ουσία έζησε τα πρώτα του χρόνια, εκεί που διατηρούσα επί 20ετία την μικρή επιχείρηση, μια καλή επιχείρηση που μου έδινε τη δυνατότητα να ζω όπως εγώ ήθελα και όχι όπως επέβαλε το μοντέλο που ακόμα και σήμερα κυριαρχεί.

Ένιωσα έναν κόμπο, συναντήσαμε παλιούς γνωστούς, ανθρώπους που αφήσαμε πίσω, “φίλους” και συγγενείς.

Οι πρώτες ερωτήσεις που δεχθήκαμε δεν ήταν αν περνάμε καλά αλλά, αν εκεί που είμαστε, έχει δουλειές. Άφηνα τον γιό μου να απαντήσει.

Καθίσαμε σε πολλά καφενεία καθ’ όλη την διάρκεια της παραμονής του, πολλές φόρες από τα διπλανά τραπέζια ακούγαμε συζητήσεις νέων παιδιών και μείναμε χαζοί.

Όλα περιστρέφονταν σε συζητήσεις με θέμα το αγαπημένο των Ελλήνων, το πού έχει δουλειές με πολλά λεφτά.

Κάποια στιγμή ο γιός μου δεν άντεξε και ρώτησε, τι είναι αυτό που τους έκανε να πιστεύουν ότι κάπου στον κόσμο θα τους γεμίσουν τζάμπα λεφτά.

Η απάντηση στερεότυπη: “έχουμε σπουδάσει”.

“Χιλιάδες νέοι σε όλο τον κόσμο έχουν πτυχία και μεταπτυχιακά, κατευθυνόμενες γνώσεις για αναλώσιμους δούλους, όλοι αυτοί οι νέοι έχουν το ίδιο όνειρο με εσάς” τους απάντησε.

Εκείνη την στιγμή που τους μιλούσε, αναγκάστηκε να απαντήσει στο τηλέφωνο στα Κινέζικα.

Τότε άκουσα τα παιδιά αυτά να λένε “πάμε να φύγουμε ρε, σε παλαβούς πέσαμε”.

Εγώ πια έχω πατήσει τα 56 και ο γιος μου είναι 20, και οι δυο κερδίζουμε τα προς το ζην, εκμεταλλευόμενοι τα παράθυρα που αφήνει το σύστημα, δουλεύοντας κατά κύριο λόγο μέσα από το διαδίκτυο.

Ο γιος μου ξεκίνησε κάνοντας μεταφράσεις στο διαδίκτυο από τα Αγγλικά στα Κινέζικα και αντίστροφα, σε εταιρείες στα 16 του όταν ακόμα πήγαινε σχολείο, τώρα πια γνωρίζει και Γερμανικά, και από ό,τι μου είπε τώρα προσπαθεί να μάθει και Ρώσικα. Και όλα αυτά χωρίς πιστοποιήσεις και κρατικές βούλες γλωσσομάθειας.

Βέβαια, πια δεν ασχολείται μόνο με μεταφράσεις.

Δεν θα επεκταθώ άλλο.

Δεν έχει εργοδότη, δουλεύει όπου του αρέσει, όποτε θέλει και με αμοιβές που θα τις ζήλευαν πολλά μεγαλοστελέχη εταιρειών στην Ελλάδα.

Ο γιός μου έφυγε για την Ρωσία και εγώ ετοιμάζομαι να φύγω ξανά για τα γνώριμα μέρη που με φιλοξενούν τα τελευταία χρόνια. Μα πριν φύγω θα πάω σε κάποιες αγαπημένες μου τοποθεσίες.

Θα μείνω άλλες δέκα μέρες να δω στο ίδιο μέρος το δείλι και νωρίς τα ξημερώματα να δω και την ανατολή.

Θα πάω εκεί όπου το βουνό σβήνει μέσα στην θάλασσα. Να βουτήξω το σούρουπο στα νερά του Αιγαίου. Τώρα που η νύχτα αργεί να ‘ρθει.

Όπως καταλαβαίνεις, θα περάσω δέκα μέρες ζάχαρη στις παραλίες.

Όχι ότι στην Ασία περνάω άσχημα• και τις παραλίες μας έχουμε για όποιον ξέρει και τα βουνά μας με τους καταρράκτες, όμως νερά σαν του Αιγαίου πουθενά στον κόσμο.

Στην Ελλάδα μόνο πια σαν τουρίστας και για λίγες μέρες, δεν ξέρω αν μπορούμε να αλλάξουμε, αλλά, όταν η νοοτροπία στους νέους ανθρώπους είναι η ίδια με των μεγαλύτερων, δεν νομίζω ότι υπάρχει ελπίδα.

Βέβαια, κατά κάποιο τρόπο, το είχα δει από Έλληνες που έψαχναν δουλειά εδώ κάτω, όμως νόμιζα ότι αποτελούσαν την εξαίρεση.

Δυστυχώς για μένα, οι κάτοικοι αυτής της χώρας, γεωγραφικής περιοχής, όπως θέλει ο καθένας το λέει, δεν έχει αλλάξει σε τίποτα σε αυτά τα 9 χρόνια που είμαι στην Ασία.

Φίλε Πιτσιρίκο -το «φίλος» αν μου το επιτρέπεις-, η ελευθερία είναι κάτι που απαιτεί αγώνα προσωπικές θυσίες και κόστος.

Για αυτό σε διαβάζω και σε εκτιμώ, γιατί προτιμάς να ζεις ελεύθερος παρά να γίνεις πληρωμένος κονδυλοφόρος.

ΝΙΖ
Dalat
Vietnam (σήμερα από το όμορφο Σούνιο)

(Αγαπητέ φίλε, κάτι έχει αλλάξει στην Ελλάδα. Όλα είναι πολύ χειρότερα. Δεν είναι όπως το 2007, είναι πολύ πιο πίσω. Βέβαια, ελπίζω πως οι Έλληνες θα συνειδητοποιήσουν κάποια στιγμή την κατάστασή τους και θα αντιδράσουν. Χωρίς να γενικεύω, είναι αλήθεια πως πολλές φορές έτυχε να πιάσω κουβέντα με νέους ανθρώπους ή να τους ακούσω τυχαία να συζητάνε, και με έπιασε απελπισία. Φράγκα, φράγκα και μόνο φράγκα. Τίποτε άλλο. Μεταλλαγμένοι εν ζωή. Επίσης, τραγική αμορφωσιά. Είναι εντυπωσιακό πως τόσα πολλά πτυχία ανήκουν σε αμόρφωτους ανθρώπους. Αν δεν έχεις φιλοσοφία ζωής, ούτε εκατό πτυχία δεν σε σώζουν. Βέβαια, όλα αυτά είναι λογικά σε μια κοινωνία στην οποία κυριάρχησε η ιδιωτεία. Το να επιμένεις, όμως, σε αυτά, όταν η χώρα σου έχει χρεοκοπήσει, δείχνει τραγική αδυναμία σκέψης και αντίληψης. Τα πτυχία δεν σκέφτονται. Οι άνθρωποι σκέφτονται. Όσοι μπορούν. Τα πράγματα στην περιφέρεια είναι ακόμα χειρότερα από την Αθήνα. Το λούμπεν έχει βαρέσει ουρανό. Πέρσι το καλοκαίρι, ήμουν βουτηγμένος στην ομορφιά των ελληνικών νησιών και δεχόμουν επιθέσεις λούμπεν από παντού. Απορείς πως μέσα σε τόση ομορφιά, σκάει τόση σύγχρονη ελληνική ασχήμια. Αυτά στην Ελλάδα, σε έναν τόπο που οι πρόγονοί μας δεν έκαναν Τέχνη, ζούσαν μέσα στην Τέχνη. Για την ελευθερία, είμαι απόλυτα βέβαιος πως οι περισσότεροι άνθρωποι -παντού, όχι μόνο στην Ελλάδα-, δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Θέλουν πάντα κάποιον να τους λέει τι να κάνουν. Μια και αναφέρεστε σε εμένα, ελπίζω να μην σας απογοητεύσω το επόμενο διάστημα. Τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της ανάγκης, έφτασα πολύ κοντά στο να γίνω κι εγώ ένας ακόμα εργαζόμενος σε καθεστωτικό ΜΜΕ. Μια φορά μάλιστα συμφώνησα -ευτυχώς, δεν υπήρχε συμβόλαιο- και …σώθηκα από θαύμα. Τα τελευταία έξι χρόνια σώζομαι. Τι θα γίνει στο μέλλον δεν ξέρω. Δεν είμαι υπεύθυνος μόνο για εμένα αλλά και για άλλους ανθρώπους. Πάντως, να ξέρετε πως, αν συμβεί αυτό, ο πιο στενοχωρημένος από όλους θα είμαι εγώ. Πολλοί θα χαρούν-“να, ξεπουλήθηκε και ο πιτσιρίκος”- και θα είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πανηγύριζαν ότι έκλεισα το μπλογκ μου. Χώρα για δυστυχισμένους και ακυρωμένους η Ελλάδα, να μείνετε ακόμα μακριά. Θα σας πω εγώ πότε να επιστρέψετε. Θα επιστρέψουμε παρέα. Να είστε καλά. Και να χαίρεστε τον γιο σας.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.