Ιδιωτικοποιήστε και την πουτ@να την μάνα που σας γέννησε
Πιτσιρίκο καλησπέρα,
Έχω καιρό να σου γράψω. Άφηνα τον χρόνο στις λέξεις για να σχηματιστούν μόνες τους. Νομίζω ότι πλέον ήρθε ο καιρός τους:
Η ιστορία μας λέγεται τα εν οίκω μη εν δήμω.
Πρωταγωνιστής της ιστορίας μας είναι ο Η. Μεγάλωσε φτωχός στην Αθήνα την δεκαετία του ’50.
Μέχρι τα 5 του χρόνια δυσκολευόταν να πει πάνω από 2 λέξεις και να γίνει κατανοητός στον κόσμο.
Η μια μητέρα του ήταν πόρνη. Η άλλη όχι.
Το να μεγαλώνεις φτωχός εκείνα τα χρόνια στην Αθήνα ήταν ένα κοινωνικό στίγμα.
Στίγμα που κληρονομείται, αλλά για αυτό ίσως γράψω άλλη φορά.
Ο πατέρας του ήταν ο Β.. Ο Β. πέφτει από μια σκάλα και σκοτώνεται εν ώρα δουλειάς όταν ο Ηλίας ήταν έφηβος.
Ο Η. στο σχολείο δεν ήταν καλός. Ήταν όμως πολύ εργατικός. Και δεν ήθελε να παραμείνει φτωχός.
Δοκίμασε πολλές δουλειές, μεμονωμένα ή ταυτόχρονα και τελικά αποφάσισε να συνεχίσει –ξεκινήσει από την αρχή- την δουλειά του πατέρα του.
Στα 30 του χρόνια κατάφερε να γιγαντώσει την δουλειά. Στα 30 χρόνια η ιστορία αποκτά έναν νέο πρωταγωνιστή. Τον Β. τζούνιορ.
Ο Β. τζούνιορ, μέχρι τα 5 πέντε του, δεν μπορούσε να πει πάνω από 2 λέξεις, μέχρι που τον πήγαν σε λογοθεραπευτή.
Όταν ήταν μικρότερος, έσπαγε όλα τα παιχνίδια του.
Δυστυχώς, ούτε αυτά μπορούσαν να τον καταλάβουν ή να τον υπακούσουν.
Μεγαλώνοντας, η ανατροφή του ήταν βασισμένη σε ένα απλό ρητό: «να μην του λείψει τίποτα. Να του δώσω όσα στερήθηκα».
Ο τζούνιορ από πολύ μικρός έμαθε ότι, αν δεν μου αρέσει το φαγητό που έχουμε, θα φάμε από τα Goodies.
Στα 8 του πήγε εκδρομή στο χωριό ενός μακρινού συγγενή. Το φαγητό ήταν φακές. Ο τζούνιορ δεν ήθελε να φάει φακές. Ο οικοδεσπότης είπε θα σφάξω 2 κουνέλια να φτιάξουμε. Ο πατέρας του το δέχτηκε αυτό.
Πολλά χρόνια αργότερα ο τζούνιορ και ο πατέρας του πήγαν επαγγελματικό ταξίδι στην Γερμανία. Έκατσαν μια εβδομάδα.
Όποιος τους ρώτησε πώς τους φάνηκε η Γερμανία, πήρε την ίδια απάντηση που έδωσαν και για την Κρήτη, την Κέρκυρα, το όποιο μέρος είχαν πάει για διακοπές: «Το φαγητό ήταν χάλια, δεν βλέπαμε την ώρα να γυρίσουμε».
Να γυρίσουμε στην «Μητέρα» μας που φτιάχνει τις συνταγές ίδιες και απαράλλαχτες και αν πέσει λίγο παραπάνω αλάτι ή ρίγανη, έχει καταστραφεί η ημέρα.
Ο τζούνιορ συνεχίζει (σ)την δουλειά του πατέρα του. Συνεχίζει επίσης ως καρμπόν να αναπαράγει τις απόψεις του.
Για το πώς αυτή είναι μια ιδιωτική επιχείρηση και όχι δημόσιο όπου ένας σκάβει και 4 κοιτάνε.
Αναπαράγει και όλη την κλισαδούρα για τα δάνεια του Πασοκ, ότι τα πάντα πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν κουτουλουπού.
Αναπαράγει και τις φοβίες του. Ότι δεν γίνεται ένας εργαζόμενος να είναι εξυπνότερος από το αφεντικό, γιατί τότε θα τον κάνουν ότι θέλουν και θα τον κλέβουν.
Επίσης, πιστεύει ότι πρέπει να κλέβεις από το κράτος, ή από ασφαλιστικές υποχρεώσεις προς τους εργαζόμενους, γιατί όλοι κλέβουν.
Η δουλειά του είναι βαριά ανθυγιεινή (μετά από τόσα χρόνια δουλειάς το βιώνει στο πετσί του) και ο κίνδυνος εργατικού ατυχήματος είναι πάντα υπαρκτός.
Ειδικά όταν πρέπει να τρέχεις σαν τρελός.
Το μότο του είναι «ξέρεις την διαφορά του αργά με το γρήγορα;».
Αγνοεί την διαφορά του τρέχω με το τρέχω σαν τρελός.
Αγνοεί και τις μορφές τρέλας που υπάρχουν. Και δεν θυμάται (;;;) την κατάληξη του πατέρα του.
Ας κλείσει εδώ η σκιαγράφηση των χαρακτήρων.
Ο τζούνιορ πριν έναν χρόνο γνώρισε (του γνώρισαν) μια κοπέλα, σοβαρή, για γάμο.
Πάνω στον μήνα είχαν αποφασίσει ότι θα παντρευτούν. Έως τότε ο τζούνιορ προτιμούσε τις παντρεμένες και ώριμες.
Στην αρχή ήταν τρομερά δύσκολο να του δώσω να καταλάβει ότι όσες κάμερες και να βάλεις πάντα θα υπάρχει ένα μέρος που δεν θα μπορείς να δεις τί κάνει η κοπέλα σου.
Το να μάθει την λέξη εμπιστοσύνη με την μία παραήταν δύσκολο. Φταίνε και οι κάμερες στην δουλειά.
Στην πορεία ήταν τρομερά δύσκολο να αποφασίσουν πχ τί έπιπλα θα αγοράσουν. Γιατί έπρεπε να της εξηγήσει πόσο σημαντικό είναι να είναι ελληνικά, ενώ η ίδια αδιαφορούσε για αυτό.
Ίσως να έφταιγε η καρμπονοποιημένη έκφραση «της(/του) εξηγώ και δεν θέλει να το καταλάβει/παραδεχτεί». Τότε –παλιά- έσπαγαν τα παιχνίδια τους. Τώρα το κάνουν με άλλο τρόπο. Υπομονή, παρακάτω.
Ο τζούνιορ δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να χτυπήσει όποιον τον εκνευρίζει ή δεν θέλει να καταλάβει/παραδεχτεί.
Το έχει κάνει σε εργαζόμενους, το έχει κάνει και στον πιο άκακο άνθρωπο, όταν του έσπασε τον καθρέπτη του αυτοκινήτου και ο μόνος αντίλογος στο «έτρεχες με 100» ήταν «ναι, σιγά μην πήγαινα και με 200».
Η κατάληξη (η προσωρινή έστω):
Ένα Σάββατο, η κοπέλα του τζούνιορ πήγε για μπάνιο εκνευρισμένη από τον χθεσινό τους καυγά.
Όταν την πήρε τηλέφωνο και της είπε δεν «αποφασίσαμε» τι θα «φάμε» σήμερα, πήρε την απάντηση «θα βγάλω κάτι να ξεπαγώσει».
Όταν πήρε και την επόμενη απάντηση «δεν θα χάσω εγώ το μπάνιο μου για να φας εσύ», ξεκίνησαν τα όμορφα.
12.30: «Φρόντισε να μην έχει φαγητό όταν γυρίσω να δεις τι θα γίνει»
12.31: «Είσαι για τον πoύτσο, μαλακισμένη»
12.35 «Θα σε βιάσω πιο σκληρά από αυτόν που σε βίασε όταν ήσουν μικρή»
Γύρισε σπίτι, έβγαλε τα ρούχα της από την ντουλάπα, τα άπλωσε σε όλο σπίτι, και έβαλε τα χρωματιστά στην μπανιέρα και τους νεροχύτες «για να ξεβάψουν».
Περίμενε καρτερικά (;;;) μέχρι τις 19.00 να δει την έκφρασή της όταν μπει στο σπίτι.
Στην ερώτηση γιατί το έκανες αυτό η απάντηση ήταν για να την εκνευρίσω, γιατί έχει μανία με το συγύρισμα.
Χώρισαν. Ετοιμάζονται να τα ξαναβρούν.
Γιατί στα έγραψα αυτά;
Γιατί θα ήθελα να σου γράψω τα συμπεράσματα αυτών, και τον παραλληλισμό με την πορεία της Ελλάδας από το ’50 και μετά.
Για την «γενιά του ’50» όπως μου αρέσει να λέω, και τον υπερκαλπάζοντα, υπερπληθωρισμό κακομαθημένων τέκνων. «Παιδιών».
Ήθελα να σου γράψω για τις συνθήκες που διαμορφώνουν ένα άτομο. Ίσως κάποια άλλη στιγμή πιτσιρίκο.
Σαν επίλογο όμως, μια από τις πολλές απορίες του τζούνιορ: Άμα όμως τα ξαναβρούμε, δεν θα έχει το πάνω χέρι;
Η άποψη του πατέρα του: Εμένα δεν μου άρεσε αυτή, και αν τα ξαναβρούνε, θα τον κάνει ό,τι θέλει.
Κλείνοντας το παρόν, και μέχρι το to be continued, λέω να σου επικολλήσω το πώς περίπου άρχισαν αυτές οι σκέψεις. Έστω εδώ: Ένας πατέρας και έστω εδώ: Η ταμπέλα στον δρόμο σου ή εδώ: Γιατί με αγαπάς τόσο;
Υπάρχει μια πορεία σκέψεων που ξεκίνησαν από μια απλή ερώτηση: «Γιατί με αγαπάς, τόσο;». Νομίζω ότι βρήκα την απάντηση μου. Γιατί δεν μπορώ λιγότερο.
Μάλλον ας σου γράψω ένα συμπέρασμα.
Θυμόμαστε την ιστορία με τον ΣΥΝάνθρωπο που σκότωσαν Πακιστανοί για να του κλέψουν το κινητό. «Τον σκότωσαν για ένα κινητό». Αν τον είχαν σκοτώσει για μια Φερράρι θα ήταν καλύτερα; Θα ήταν πιο δικαιολογημένη η πράξη;
Και εννοείται ότι ο κύκλος του δολοφόνου όταν το έμαθε «έπεσε από τα σύννεφα», «ήταν τόσο καλός άνθρωπος».
Επειδή η σκύλα δεν είναι πάλι έγκυος, έχει ήδη κάνει τα κουταβάκια της, καλό είναι ο καθένας να καταλάβει –και- το τέρας που κρύβει μέσα του.
Και δεν είναι μόνο τα αρσενικά που πρέπει να το κάνουν αυτό.
Πίσω από έναν επιτυχημένο άντρα κρύβεται μια γυναίκα, αλλά πίσω από έναν μαλάκα, είναι μία ή πολλές;
Αυτή η γραμμή παραγωγής, αυτό το καλούπι κάποια στιγμή πρέπει να σπάσει.
Η πραγματική κίνηση των πραγμάτων θα το σπάσει μόνη της, αλλά ίσως τότε να είναι πολύ αργά.
Σαν ίσως προς ίσο.
Να είσαι καλά και καλό υπόλοιπο καλοκαίρι όποτε και αν αποφασίσεις να λήξει αυτό.
Βρες και εσύ τον τρόπο να κρατάει για πάντα. Ο ήλιος πάντα εκεί είναι και μας κοιτάει.
Κομμουνιστικά,
Βασίλης
Υ.Γ. Who controls the past now, controls the future; who controls the future now, controls the past.
(Αγαπητέ Βασίλη, σκέφτομαι πως μιλάμε με τις ώρες για τα πολιτικά και ξεχνάμε τα ανθρώπινα. Μεγάλο πρόβλημα στους ανθρώπους. Πολλά προβλήματα. Ψυχολογικά και άλλα. Έχω φρικάρει στην Αθήνα. Πολύς κόσμος, πολύ πρόβλημα. Είμαι σε φάση που θα ήθελα να βλέπω ελάχιστους ανθρώπους και όλους σε φυσικό περιβάλλον, όχι μέσα στα τσιμέντα. Βασίλη, εγώ θυμάμαι τον συνάνθρωπο που τον σκότωσαν δυο Αφγανοί και του έκλεψαν μια κάμερα. Ετοιμαζόταν να πάει στο μαιευτήριο την γυναίκα του για να γεννήσει το δεύτερο παιδί τους. Πολλά θύματα σε μια μόνο υπόθεση, και μια κοινωνία να αρρωσταίνει. Βασίλη, αγάπη. Τετριμμένο αλλά τι άλλο; Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.