Δεν μπορείς να κάνεις κάτι

Γειά σου πιτσιρίκο,
Προχθές στη σχολή είχα μια συζήτηση με μια συμφοιτήριά μου για το επάγγελμά μας και το τι θα κάνουμε αφού τελειώσουμε κτλ. Λέγαμε για τις συνθήκες του επαγγέλματος και κάποια στιγμή αναφέρει: «Πλέον δουλεύεις 12 με 14 ώρες την ημέρα. Και δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι αυτό «. Της απαντώ «Γιατί;». Μου λέει «Ε, δεν μπορείς να κάνεις κάτι».

Σ’ εκείνο το σημείο σκέφτηκα να τη ρωτήσω να μου αναλύσει γιατί δεν μπορείς να κάνεις κάτι, να πάω τη συζήτηση προς αυτό το θέμα, γιατί για εμένα αυτό είχε περισσότερο ενδιαφέρον από το να ανταλλάσσουμε πληροφορίες και πράγματα λίγο πολύ γνωστά γύρω από το επάγγελμά μας.

Αυτή η κουβέντα θα είχε και μεγαλύτερη αξία για εμάς ως ανθρώπους.

Αμέσως το μετάνιωσα, όμως, γιατί μου ήρθαν στο μυαλό διάφορες απόψεις και πράγματα που έχω ακούσει από ανθρώπους εκεί μέσα -η συντριπτική πλειοψηφία υιοθετεί την ίδια στάση με την κοπέλα αυτή-, οπότε μου φάνηκε άδικος κόπος.

Γενικά, πάντως, πάνω στην κουβέντα, απ’ αυτά που λέει ο κόσμος και του ξεφεύγουν μπορείς να καταλάβεις πολλά.

Περισσότερα απ αυτά που έχει στο μυάλο του να σου πει.

«Δεν μπορείς να κάνεις κάτι «.

Αυτή είναι λοιπόν η άποψη και κατ’ επέκταση όλη η στάση ζωής μεγάλου μέρους ανθρώπων σήμερα.

Αυτό είναι το απόλυτο δεδομένο, το ακλόνητο στοιχείο στη ζωή τους.

Από εκεί ξεκινάνε όλα.

Κάθε κίνηση-πράξη στη ζωή τους, από την πιο ασήμαντη μέχρι την πιο σημαντική, καθορίζεται απο αυτή τη θεμελιώδη αντίληψη.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το δεδομένο αυτό είναι ιερό.

Είναι αδιανόητο να το αμφισβητήσεις.

Επίσης, έχει αξία να αναφέρω το ότι η συζήτηση πήγε εκεί, εν μέρει, επειδή συζητούσαμε το ότι υπάρχουν πλέον μέσα κοινωνικής δικτύωσης στο Internet με σκοπό να βρίσκεις άτομα για σχέση, αλλά κυρίως για σεξ, κατευθείαν.

Είναι λογικό δηλαδή να συσχετίζεσαι με άτομα μέσα από συνθήκες και ρυθμούς fast food -μιας και η ιερή δουλειά δεν σου αφήνει περισσότερο χρόνο γι αυτά-, όμως το να δουλεύεις με ρυθμούς fast food είναι αδιανόητο.

Όχι, φίλε μου, δεν μπορείς να δουλεύεις λιγότερο. Πρέπει να δουλεύεις ασταμάτητα.

Οταν βάζεις στη ζυγαριά ανθρώπινες σχέσεις με δουλειά, η δουλειά νικάει πάντα.

Η δουλειά δεν σε ρωτάει τι ανάγκες έχεις.

Η δουλειά διατάζει. Και ισοπεδώνει.

Και άμα σου μείνει ελάχιστος χρόνος για άλλα πράγματα, κόψε το λαιμό σου να βρεις τρόπο να τα στριμώξεις τότε.

Για το τέλος, θα ήθελα να πω κάτι που σκέφτομαι καιρό τώρα.

Δεν μπορείς να αλλάξεις τέτοια θεμελιώδη στάση ζωής στους άλλους ανθρώπους.

Αντί λοιπόν οι «μπορείς να αλλάξεις κάτι» να απογοητεύονται μια ζωή απ τους «Δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι «, γιατί δεν βρίσκουν τρόπο να οργανωθούν και να ζήσουν μεταξύ τους σε ξεχωριστές κοινωνίες;

Και να καταφέρουν να πετύχουν επιτέλους αυτά που διεκδικούν;

Βλέπεις καθημερινά αδικίες και προβλήματα, ξέρεις τι μπορεί να γίνει για να αλλάξουν, αλλά τι περιμένεις;

Να ξυπνήσει ο κόσμος;

Αυτό δεν θα γίνει ποτέ.

Όσοι το έχουν μέσα τους να αντιστέκονται και να αγωνίζονται, ας ζήσουν ξεχωριστά απ τους άλλους να ησυχάσει η ψυχή τους.

Πιστεύω βαθιά ότι απ’ όλη την κατάσταση που μας έχει επιβληθεί σ’ αυτή τη χώρα δεν γίνεται να «σωθούμε» όλοι.

Επειδή κάποιοι δεν μπορούν και δεν θέλουν να σωθούν.

Θα ήθελα και το δικό σου σχόλιο στο θέμα αυτό.

Είμαι σίγουρος ότι απογοήτευση με τη στάση των ανθρώπων απέναντι σε όλο αυτό που ζούμε, εσύ θα έχεις νιώσει πολύ περισσότερο απ’ όλους, και θα έχει ενδιαφέρον το πού καταλήγεις.

Ευχαριστώ για το χρόνο σου,

Μπάμπης

(Αγαπητέ Μπάμπη, έχω γράψει πολλές φορές πως έχω καταλήξει στο οριστικό συμπέρασμα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Επίσης, οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν πάντα κάποιον να τους λέει τι να κάνουν. Εγώ δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό. Κανείς δεν μπορεί. Εκτός από την ανάγκη. Η ανάγκη έχει γράψει την ιστορία της ανθρωπότητας, όχι οι ιδέες. Αν εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν δουλειά, θα κάνουν κάτι για αυτό. Δεν αισθάνομαι απογοήτευση. Για να απογοητευτείς από κάποιον, πρέπει πρώτα να έχεις γοητευτεί από αυτόν. Δεν γοητεύτηκα. Βέβαια, η μη αντίδραση των συμπατριωτών μας με οδηγεί στο να αλλάξω πορεία. Δεν έχει νόημα να προσπαθείς για κάτι αν και η κοινωνία δεν το επιθυμεί. Να είσαι καλά, Μπάμπη. Αν σε ερωτευτεί η συμφοιτήτριά σου, μπορεί να αλλάξει γνώμη.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.