Φτώχεια ΙΙ

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο, καλησπέρα!
Προσυπογράφοντας με τρόπο σχεδόν απόλυτο τη βαρύτητα του προβληματισμού του Ηλία στο πρόσφατο κείμενό του περί «φτώχειας», αισθάνομαι την ανάγκη να κρατήσουμε την εν λόγω συζήτηση ανοικτή.

Δεν χωρά αμφιβολία πως σήμερα βιώνουμε την πλέον άνιση κατανομή του παγκόσμιου πλούτου· από τότε τουλάχιστον που υπάρχει data.

Δεν θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξει κάποιος πως η εποχή μας θα μείνει γνωστή στα κιτάπια της ιστορίας ως νεο-μεσαίωνας.

Ο δυτικός άνθρωπος ιδιαίτερα, φαίνεται να ανέχεται ένα τέτοιο πισωγύρισμα.

Ωστόσο κομπανιέρο μου, πάντοτε πίστευα πως η ζωή είναι 10% το τι σου συμβαίνει και 90% το πώς αντιδράς σε αυτό.

Έχετε δίκιο για τη φτώχεια!

Ήταν πάντοτε ένα αποτελεσματικότατο παθογενετικό μικρόβιο στο οπλοστάσιο των εκάστοτε ισχυρών.

Όμως, θεωρώ πως από μόνη της δεν αρκεί για να ερμηνευτεί η σχεδόν αμαχητί επιστροφή στο παρελθόν.

Όταν οι «δούλοι» δεν έχουν να χάσουν τίποτα παρά μόνο τις «αλυσίδες» τους, συνήθως εξεγείρονται.

Εξεγείρονται όπως η γάτα, όταν της στερήσεις μια έξοδο διαφυγής.

Όμως, κομπανιέρο, ο φτωχός στη δύση σήμερα θεωρεί πως έχει κάποιες πιθανότητες να κερδίσει το τζόκερ και καμία να «αλλάξει τον κόσμο»! «Και αν σου κάτσει;»

Αυτό λοιπόν που θέλω να υπογραμμίσω είναι πως η «φτώχεια» από μόνη της δεν αρκεί για να εξασφαλίσεις τη σιωπή των αμνών.

Χρειάζεται απαραιτήτως και η απόλυτη κυριαρχία στο επίπεδο των αξιών!

Όσο ο «δούλος» και ο «δυνάστης» πίνουν φοβίες και ελπίδες από το ίδιο μπουκάλι, όσο κάνουν τα ίδια όνειρα, όσο ορίζουν το καλό και το κακό με τον ίδιο τρόπο, όσο «καυλώνουν» με τα ίδια θεάματα, όσο προσεγγίζουν τον ορθολογισμό από το ίδιο μονοπάτι, η σιωπή θα είναι αιωνίως εξασφαλισμένη!

Άπειρα τα παραδείγματα που καθιστούν αστεία τη ταύτιση του «φτωχού» με τις περιγραφές των τραγουδιών του Μίκη.

Από την άλλη, όμως, δεν είναι λίγα και τα παραδείγματα «αποστατών» της άλλης μεριάς.

Διότι μπορεί τον Τσε να τον πρόδωσαν πάμπτωχοι Βολιβιανοί, ωστόσο ο ίδιος κάθε άλλο παρά γόνος πάμπτωχης οικογένειας ήταν.

Φαντάζεσαι ο Άρης να καλούνταν να πληρώσει ΕΝΦΙΑ;

Μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες ευρώ!

Όπως προφανώς θα γνωρίζεις, σε αυτή την κατηγορία χωρούν πολλές ακόμα μορφές όπως Λένιν, Μαρξ, Ένγκελς κλπ.

Τι τους συνδέει όλους αυτούς τους «αποστάτες» λοιπόν;

Ένας διαφορετικός -από τον κυρίαρχο- αξιακός κώδικας!

Αισθάνομαι την ανάγκη να ξεκαθαρίσω πως προσωπικά εξακολουθώ να πιστεύω πως η κυρίαρχη αντίθεση που γεννά ο καπιταλισμός είναι «κεφάλαιο vs εργασία».

Όμως, σε καμία περίπτωση δεν είναι και η μόνη.

Αν καλοπροαίρετα θεωρήσουμε πως η Αριστερά, δύο αιώνες τώρα, προσπαθεί να καθοδηγήσει του «δούλους» στην ρήξη με τους «δυνάστες», προφανώς έχει αποτύχει παταγωδώς.

Αυτή η αποτυχία δεν πηγάζει από την μετρίου αναστήματος ηγεσία της.

Δεν οφείλεται στον πολλάκις ξύλινο λόγο της.

Δεν προκύπτει από την αισθητική ένδεια των κυρίαρχων συνιστωσών της.

Δεν είναι απότοκο του εσωτερικού αλληλοσπαραγμού και του κατακερματισμού της.

Δεν έχει τις ρίζες της στα τραγικά ιστορικά της λάθη.

Πρόκειται για αδυναμία κυρίαρχα θεωρητική.

Θεμελιώδους σημασίας ζητήματα όπως το για ποιόν, πώς και με ποιόν στόχο μετέχει κανείς στη πολιτική, η Αριστερά τα αντιμετωπίζει ακόμα ως δόγμα-παρακαταθήκη των μεγάλων κλασικών του 18ου και 19ου αιώνα.

Και είναι αυτή ακριβώς η θεωρητική της αδυναμία που την καταδικάζει σε όλες τις προαναφερθείσες παθογένειες.

Η Αριστερά δεν εμπνέει πολιτικά γιατί απλούστατα δεν παράγει πλέον πολιτική θεωρία.

Όλα θαρρείς πως απαντήθηκαν πλήρως με το έργο των μεγάλων κλασικών.

Έτσι οικοδομείται η επαναστατική οργάνωση.

Αυτό είναι το επαναστατικό υποκείμενο και αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του.

Αυτός είναι ο ορθόδοξος δρόμος προς τον σοσιαλισμό.

Όλα έτοιμα και ληγμένα!

Και απλά η επανάσταση, που νομοτελειακά έρχεται, καθυστερεί λίγο λόγω των δυσμενών συσχετισμών.

Όταν επιχειρείς να αφυπνίσεις κάποιον που γεννήθηκε στη δύση τη δεκαετία του ’80, δεν μπορεί να μη λάβεις υπόψη σου τον κυρίαρχο αξιακό κώδικα της εποχής του.

Δεν μπορεί να του ζητάς να αφήσει το burger και την coca cola για να παρακολουθήσει τον γεμάτο απόλυτες αλήθειες και ισμούς λόγο σου.

Όπως μοναδικά σημειώνει και ο subcomandante Marcos -πλέον subcomandante Galleano- «αν δεν αλλάξουμε τη γλώσσα μας προκειμένου να καταλάβουν το μήνυμά μας οι κοινότητες των ιθαγενών, είμαστε καταδικασμένοι σε μια αυτοσυντήρηση δομούμενη στη εφαρμογή μιας παράλογης επαναστατικής ενδογαμίας».

Προφανώς, ο subcomandante δεν μας καλεί να αλλοιώσουμε το περιεχόμενο του λόγου μας και να χαμηλώσουμε τον πήχη των διεκδικήσεών μας μήπως και γίνουμε πιο εύπεπτοι.

Δεν μας καλεί να βάλουμε νερό στο κρασί μας.

Είναι γνωστό άλλωστε το πόσο γλυκός, βαρύς και εύγευστος είναι ο μούστος που πατούν εδώ και χρόνια οι Zapatistas.

Αυτό που μας καλεί όμως να αλλάξουμε είναι το ποτήρι!

Την ώρα λοιπόν που ο subcomandante Marcos διδάσκει μαρξισμό με την χρήση παιδικών παραμυθιών, η Αριστερά στην Ελλάδα αδυνατεί να πείσει ακόμα και σήμερα -6 χρόνια μνημόνια, 27% γενική ανεργία, 55% ανεργία στους νέους κλπ- για την αναγκαιότητα της ρήξης με τους δανειστές!

Αγκαλιάζει απόψεις από το «θα ήταν καταστροφική» μέχρι το «είναι η λύση για κάθε νόσο και πάσα μαλακία».

Το μεθοδολογικό λάθος και στα δυο αυτά αφηγήματα είναι πως τοποθετούνται εντός του ορθολογικού πλαισίου του «εχθρού».

Προσπαθούν να απαντήσουν με όρους «κόστους» σε κάτι που μια δύναμη ανατροπής θα έπρεπε να θέτει σε όρους «αξίας».

Και φυσικά, δεν παύει στο όνομα του «προδομένου» ελληνικού λαού να επαγγέλλεται σοσιαλιστικούς παραδείσους που νομοτελειακά θα ζήσουμε μόλις αλλάξουν οι συσχετισμοί.

Αδυνατεί -τώρα τελευταία φοβάμαι πως δεν θέλει- να συγκροτήσει ένα δίκτυο επικοινωνίας όλων εκείνων που επιθυμούν να αντισταθούν στον νέο μεσαίωνα που συνθλίβει τον σύγχρονο άνθρωπο.

Να έρθει σε επαφή με κάθε άλλη νησίδα αντίστασης. Να ακούσει και να ακουστεί.

Να καθοδηγήσει και να καθοδηγηθεί.

Ένα δίκτυο που δεν αναζητά εξουσία στο όνομα των εν δυνάμει εξεγερμένων αλλά διεκδικεί τον χώρο εντός του οποίου οι εξεγερμένοι μπορούν να ορίσουν την ζωή τους.

Και πίστεψέ με, κομπανιέρο, όσο θα διευρύνεται αυτό το δίκτυο τόσο θα διευρύνεται και ο διεκδικούμενος χώρος!

Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου, Πιτσιρίκο, και σου εύχομαι να μην «μεγαλώσεις» ποτέ!

Γιώργος

Υ.Γ. Έξι μήνες τώρα μετανάστης στο Edinburgh και ακόμα να δω την Ελλάδα ομορφότερη από μακριά ρε γαμώτο!

(Αγαπητέ φίλε, έχω γράψει πάρα πολλές φορές πως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι και πως θέλουν να έχουν πάντα κάποιον να τους λέει τι να κάνουν. Να μην σχολιάσω όλα όσα γράψατε, γιατί θα χαθούμε στην ανάλυση και θα μας μαλώσει ο σουμπκομαντάντε Μάρκος. Να είστε καλά. Σας ευχαριστώ.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.