Αυτό που κατάλαβα
Γεια σου και πάλι, Πιτσιρίκο!
Μέσα στη γενικότερη μαυρίλα, χαίρομαι που διαβάζω συχνά κείμενα δικά σου αλλά και άλλων, που αισιόδοξα δεν τα λες, αλλά τουλάχιστον αντιλαμβάνονται και συναισθάνονται τα πράγματα με τρόπο που μου φαίνεται λογικός.
Πριν διαβάσω το κείμενο του Ηλία και το δικό σου για την κούραση, σκεφτόμουν –στο άσχετο- ότι τα μικρά παιδιά θα έχουν την τύχη να μεγαλώσουν χωρίς τις ψευδαισθήσεις που επηρέασαν λίγο έως πολύ τις προηγούμενες γενιές.
Νιώθω ότι πέρασα μεγάλο μέρος της ζωής μου ψαρωμένη με ιστορίες, ανθρώπους, ιδέες και την ψευδαίσθηση ότι, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, αρκεί να.
Αυτό βέβαια με βοήθησε στο να δω με ενθουσιασμό τη ζωή και τον κόσμο και να αποκτήσω μια αδικαιολόγητα μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου και την εποχή μου.
Και φτάνω στο σήμερα που πρέπει με πίκρα να παραδεχθώ ότι η ιστορία δεν θα
με καταγράψει ούτε σαν χρονολογία.
Ζω στον 7ο χρόνο μιας νέας εχθροκρατίας και η ιστορία με υποψιάζει ότι μπορεί να χρειαστεί να περάσουν 400-500 χρόνια για να έρθει η ώρα μια επανάσταση να αλλάξει τις ισορροπίες.
Αν μια τέτοια εποχή εμφανιζόταν στον κόσμο ένας Σνόουντεν, ένας Ασάνζ, ένας Μάνινγκ, πιθανόν να τους δίνανε το λάβαρο της επανάστασης, να ήταν οι ήρωες που θα έμπαιναν μπροστά για να αλλάξει ο κόσμος.
Να αλλάξει, απλώς. Πώς θα εξελιχθεί, είναι άλλο θέμα.
Αλλά είχαν και αυτοί την ατυχία να γεννηθούν και να δράσουν σε έναν ασήμαντο αιώνα, που η ιστορία δεν θα καταγράψει καν τις απόπειρές τους.
Γιατί αυτό που βλέπω γύρω μου είναι ο ατομικισμός, η ρηχότητα, η μετριότητα, η σάχλα.
Που δεν οδήγησαν ποτέ πουθενά, που δεν σηματοδότησαν ποτέ καμία εξέλιξη.
Θέλω να βρω ένα νέο τραγούδι, έναν συγγραφέα, έναν ποιητή, έναν ζωγράφο, έναν οτιδήποτε και να τον κάνω αγαπημένο.
Αλλά μόνο έναν μπλόγκερ έχω βρει, ο οποίος κολλημένος κι αυτός στα παλιά είναι.
Ίσως γι’ αυτό μας βγαίνει τώρα η κούραση. Αρχίζουμε να αποβάλλουμε τις ψευδαισθήσεις που μας κρατούσαν σε εγρήγορση.
Μου συμβαίνει απίστευτα και εκνευριστικά συχνά, με το πού φεύγουν τα παιδιά για διακοπές χωρίς εμένα, με το πού κάνω τη σκέψη «και τώρα επιτέλους μόνη» να αρρωσταίνω.
Ή να μην μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι, να νιώθω το κορμί μου τόσο κουρασμένο και να αναρωτιέμαι πως την πάλευα τόσο καιρό με τόσες υποχρεώσεις και τρεχάματα.
Την παλεύεις, όταν ξέρεις ότι αγωνίζεσαι για έναν ωραίο σκοπό κι όταν στον αγώνα σου απολαμβάνεις συχνά κάποιες μικρές νίκες, που σου δείχνουν ότι οι κόποι σου δεν πάνε χαμένοι και τελικά, χαλάλι.
Και δεν επιτρέπεις στον εαυτό σου ούτε να αρρωστήσει, ούτε να σκεφτεί ότι ο αγώνας που δίνεις είναι εξαντλητικός, σου τρώει ενέργεια, σου στερεί ελεύθερο χρόνο, άλλες απολαύσεις και ευκολίες.
Γιατί το βλέπεις ότι όσο πιο πολύ αγωνίζεσαι, τόσο καλύτερα αποτελέσματα και εξελίξεις προκαλούνται.
Όταν όμως αντιλαμβάνεσαι ότι τίποτα δεν περνάει από το χέρι σου και ότι και να κάνεις, αυτό που εσύ ονειρεύεσαι ότι θα το βοηθήσεις όσο μπορείς να εξελιχθεί είναι για διάφορους λόγους καταδικασμένο, κλαις τα όνειρα, τις σκέψεις, τα μεγαλεπήβολα σχέδια, τον χαμένο χρόνο.
Τι να πεις σε ένα παιδί για να είσαι τίμιος από τη μία, να το κάνεις να αγαπήσει και να παθιαστεί με τη ζωή από την άλλη;
Παιδί μου, δεν θα αλλάξεις τον κόσμο, μην τρελαίνεσαι και μη χάνεις χρόνο, αλλά τι;
Ίσως η ομορφιά της ζωής να βρίσκεται, σε μεγάλο βαθμό, στο να κυνηγάς την ουτοπία και αυτό να μη λογίζεται ούτε χαμένος χρόνος, ούτε χαμένα όνειρα.
Να είναι το μονοπάτι που οδηγεί στην ουσία και η ουσία δεν μπορεί να είναι άλλη από το ότι η ζωή είναι ωραία.
Και η ανθρώπινη ψυχή συγκλονιστική και η φύση η ύλη μας.
Και πρέπει οπωσδήποτε να τα αγαπήσεις και να τα στηρίξεις όλα αυτά.
Αλλιώς τι στο καλό σου δόθηκε τόση τύχη; Ας δινόταν σε κάποιον άλλον.
ΟΚ, δε θα νικήσω αλλά δεν νιώθω και νικημένη. Δεν τα έβαλα με τη σάχλα και με νίκησε, γιατί δε βάζω τη σάχλα στη ζωή μου. Ούτε της επιβλήθηκα, ΟΚ.
Ούτε με την κακία, ούτε με τη σκληρότητα, ούτε με το βρώμικο συμφέρον, ούτε με τη βλακεία.
Με τον παραπάνω κόσμο δεν τα έβαλα, δεν τον νίκησα, δεν θα τον αλλάξω –σαφώς-, δε με νοιάζει πια.
Πρέπει όμως να διατηρήσω την πίστη ότι υπάρχει και ένας ανώτερος κόσμος.
Που δεν θα νικήσει ποτέ, αλλά είναι σε θέση να κατανοήσει πολλά και, επομένως, να συμπονέσει. Και νομίζω ότι μόνο εκεί νιώθω πια ασφάλεια.
Σε ένα παιδί, λοιπόν, θα μπορούσα να πω, εσύ θα «καταλάβεις» τον κόσμο.
Κι ας καταλάβει αυτό ότι θέλει.
Τα φιλιά μου
Κατερίνα
Υ.Γ. Μεγάλη η χάρη σου! Σήμερα δεν έχω δουλειά -μάλλον έχω λίγη δουλειά την οποία αρνούμαι να κάνω μέχρι να γίνει πολλή- κι ενώ θα μπορούσα να την κοπανήσω και να κάνω βόλτες στον ήλιο, εγώ κάθομαι και σου γράφω.
Ευτυχώς ή δυστυχώς στη ζωή υπάρχουν και αδυναμίες.
(Αγαπητή φίλη, προχθές μιλούσα με μια παιδική μου φίλη -η οποία έχει φάει φρίκη- και μου είπε πως οι γονείς μας μας μεγάλωσαν λάθος. Έπρεπε, μου είπε, να μας λένε όλη μέρα πως το μόνο που έχει σημασία στη ζωή είναι τα χρήματα. Γιατί, αποδεικνύεται σήμερα πως μόνο τα χρήματα έχουν σημασία. Η φίλη μου μου είπε πως, αν το είχαν κάνει αυτό οι γονείς μας, σήμερα θα είχαμε χρήματα. Ναι, ισχύουν όλα αυτά που γράφετε, ναι είναι μια κενή εποχή με μετριότητες και μικρά μεγέθη, αλλά υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σήμερα που ζουν μια υπέροχη ζωή και δεν δίνουν δεκάρα για όλα αυτά. Εγώ πήγα σήμερα βόλτα στον ήλιο -είναι ο πιο αγαπημένος μου φίλος- και τράβηξα αυτή τη φωτογραφία. Να είστε καλά. Και να πηγαίνετε βόλτες στη λιακάδα. Κάνουν καλό στην ψυχή. Και στο σώμα.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.