Η διαπραγμάτευση του καψούρη

Ο καψούρης βυθίζεται διαρκώς μέσα στο πηγάδι της ανυποληψίας εξαιτίας της εμμονικής του προσκόλλησης στο αντικείμενο του πόθου του.

Είναι έτοιμος να προβεί σε οποιαδήποτε θυσία, είναι έτοιμος να κάνει πάντα κάτι περισσότερο από εκείνο που ο τύραννος του προστάζει προκειμένου να πετύχει τον παρανοϊκό του στόχο.

Την κατάκτηση του κατακτητή του.

Έτσι, αν το αντικείμενο του πόθου ζητήσει πρώτα τον ουρανό και μετά τα άστρα, ο δυστυχής καψούρης θα ανέβει δυο φορές τον ανηφορικό δρόμο προς τους ουρανούς για να τα φέρει.

Ελπίζει ότι αμέσως μετά θα γευτεί τους καρπούς των προσπαθειών του, πως θα απολαύσει τους καρπούς της επιτυχίας του.

Αμ, δε! Τάκη, τώρα θέλω να ανέβεις κι αυτό το βουναλάκι! Τάκη, τώρα θέλω να καταδυθείς σε αυτό το υποθαλάσσιο σπήλαιο. Τάκη, θέλω το ένα. Τάκη, θέλω και το άλλο.

Κι έτσι, δεν κλείνει ποτέ η αναθεματισμένη η αξιολόγηση.

Πάει από το ένα σημείο στο άλλο, βυθίζοντας τον δυστυχή καψούρη στην απελπισία και στην παράνοια.

Κι αν υπάρχει δίπλα του κανένας σοβαρός φίλος να του πει δύο κουβέντες της λογικής, εκείνος ούτε που θέλει να ακούσει.

«Στείλε την στον διάολο ρε! Είναι η μόνη πιθανότητα να καθίσει μαζί σου».

Είσαι τρελός, του απαντά ο καψούρης. Βρίσκεσαι έξω από τον χορό για αυτό ξέρεις και λες τόσα πολλά τραγούδια, εγώ όμως καίγομαι.

Και φυσικά, θα συνεχίζει να καίγεται μέσα στα καζάνια της κολάσεως μέχρι να έρθει η Δευτέρα Παρουσία.

Ή αλλιώς, μνημόνια μέχρι να δακρύσει από τα γέλια το εικόνισμα της Παναγίας της Βρυξελλιώτισσας.

Έτσι και η διαπραγμάτευση με τους θεσμούς.

Παίρνουν το ένα και την αμέσως επόμενη στιγμή απαιτούν και το άλλο.

Τον ατέλειωτο έχει η λίστα με τα προαπαιτούμενα.

Η Γερμανία κρατά στα χέρια την ενιαία αγορά των 450 εκατομμυρίων κατοίκων και το παίζει γκόμενα περιωπής που κάνει γυμνάσια στα διαφόρων ειδών χάπατα.

Γιατί από ό,τι φαίνεται δεν είναι μονάχα η μικρή και ξεπουλημένη Ελλάδα που χορεύει στον ρυθμό του Βερολίνου.

Μου φαίνεται πως και η πολύπειρη και ισχυρή Βρετανία στην ίδια λούμπα ετοιμάζεται να πέσει.

Θεωρούν δηλαδή οι Βρετανοί ότι το μείζον ζήτημα είναι το οικονομικό και για αυτό δίνεται τεράστια σημασία στην διατήρηση της πρόσβασης της χώρας τους στην ενιαία ευρωπαϊκή αγορά, ενώ πρόκειται ξεκάθαρα για πολιτικό ζήτημα.

Εθνικής κυριαρχίας για τους καψούρηδες, ηγεμονίας για την ξινομoύνα Γερμανία.

Κι έτσι, ενώ θα έπρεπε παραδείγματος χάρη η Ελλάδα να προχωρούσε σε μονομερείς ενέργειες για την επιβίωση της οικονομίας της, όπως θα ήταν η στάση πληρωμών εντός της Ευρωζώνης, αφήνοντας τις Βρυξέλλες να χειριστούν την καυτή πατάτα της αποπομπής μιας χώρας από το ευρώ -κάτι που δεν προβλέπεται και μπορεί να έχει απρόβλεπτο κόστος-, αφήνει τους εταίρους-δανειστές να αποφασίζουν και για την παραμικρή λεπτομέρεια της λειτουργίας του ελληνικού κράτους.

Κατά ανάλογο τρόπο, το Ηνωμένο Βασίλειο θα έπρεπε να εκμεταλλευτεί το μεσοδιάστημα των δύο ετών που του προσφέρουν οι διαπραγματεύσεις προκειμένου να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας του, δίνοντας πχ ισχυρά φορολογικά κίνητρα στις επιχειρήσεις που θα επιθυμούσαν να κρατήσουν την έδρα τους στην Βρετανία, και αν μη τι άλλο να αυξήσει την πίεση στους Γερμανούς που θα διαπραγματεύονταν παράλληλα με τις ίδιες πολυεθνικές.

Το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να εστιάσει στην δική του οικονομία προχωρώντας σε μονομερείς ενέργειες και υιοθετώντας πολιτικές που θα απαντούσαν στο ερώτημα «γιατί συμφέρει κάποιον να επενδύσει στο Λονδίνο και όχι στην Φρανκφούρτη».

Δεν πρόκειται φυσικά για εύκολη περίπτωση και σίγουρα θα υπάρξουν σημαντικές απώλειες.

Αν όμως επικεντρώσει στο πώς θα διατηρήσει την ελεύθερη πρόσβαση στην ενιαία ευρωπαϊκή αγορά, η καταστροφή θα είναι 100% σίγουρη.

Το Λονδίνο θα βρεθεί, κατά την διάρκεια της 24μηνης διαπραγμάτευσης, μπροστά σε μια ατελείωτη λίστα από προαπαιτούμενα, η οποία θα ανανεώνεται διαρκώς.

Όσο δεν φροντίζει να αποκτήσει σοβαρές εναλλακτικές, τόσο περισσότερο θα εκβιάζεται.

Οι λάθος τακτικές, άλλωστε, οδηγούν στην καταστροφή και τις μικρές και τις μεγάλες στρατιές.

Επίσης, η Βρετανία θα πρέπει να διαπραγματευτεί με λίγο …αλήτικο τρόπο.

Είναι πχ απολύτως βέβαιο ότι η ΕΕ θα επιμείνει στο ζήτημα της ελεύθερης μετακίνησης των ανθρώπων, προκειμένου να ανάψει το πράσινο φως της ενιαίας αγοράς.

Η Βρετανία θα μπορούσε να δηλώσει την πρόθεσή της να διαπραγματευτεί με την κάθε χώρα μέλος ξεχωριστά το ζήτημα αυτό, προκειμένου να βρεθεί μια αμοιβαία επωφελής λύση αλλά να αρνηθεί κατηγορηματικά την όποια διαπραγμάτευση με την ΕΕ και την Κομισιόν για το ζήτημα αυτό.

Ιρλανδοί, Πολωνοί και λοιποί ανατολικοευρωπαίοι πιθανά να έκλειναν διακριτικά το μάτι σε μια τέτοια πρόταση, σπάζοντας το ενιαίο μέτωπο που θα ήθελαν Γερμανοί και Γάλλοι να υπάρχει. ​ ​

Η Βρετανία έχει δύο μεγάλα πλεονεκτήματα και σε αυτά θα πρέπει να επικεντρωθεί με όλες της τις δυνάμεις τα απόμενα δύο χρόνια.

Το ένα πλεονέκτημά της είναι η ειδική σχέση με τις χώρες της Κοινοπολιτείας -Αυστραλία, Ν. Ζηλανδία. Ινδία, Καναδάς, κλπ – και το δεύτερο η ειδική σχέση που έχει καλλιεργήσει με τις ΗΠΑ.

Ας ξεχάσει την ειδική της σχέση με την ΕΕ.

Άλλωστε, με τους Γερμανούς μπορείς να διαπραγματευτείς μονάχα όταν βρίσκεσαι σε θέση ισχύος, διαφορετικά πρόκειται για χάσιμο πολύτιμου χρόνου.​

Ή, όπως θα έλεγε και στον καψούρη ο καλός του φιλαράκος, «στείλε την πια στον αγύριστο την πατσαβούρα, και κοίταξε να ευχαριστηθείς την ζωή σου!»

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

​Y.Γ. Διαβάζοντας ένα δικό σου σχόλιο στο Twitter πατάω το hashtag για το survivor. Διαβάζω μερικά σχόλια και μου πέφτουν τα σαγόνια κάτω! Σε λίγες μέρες μπαίνουμε στον όγδοο χρόνο της χρεοκοπίας και των μνημονίων. Νέοι άνθρωποι δοσμένοι ολόψυχα στο τίποτα και στην ατέλειωτη σάχλα. Ειλικρινά, δεν ξέρω αν έρχεται οσονούπω η Νέμεσις, ο κρετινισμός πάντως και η ομαδική παράνοια έχει ήδη φτάσει. Και έχει για τα καλά ριζώσει.

(Αγαπητέ Ηλία, είναι πολύ χρήσιμη η καψούρα γιατί μαθαίνεις πολλά πράγματα για τον εαυτό σου. Η καψούρα δεν αφορά το αντικείμενο της καψούρας μας, εμάς αφορά. Βέβαια, ο καψούρης δεν το καταλαβαίνει αυτό -όταν είναι μέσα στην καψούρα-​ αλλά μετά μεγαλώνει και καταλαβαίνει. Θυμήθηκα μια ωραία ιστορία που είχε πει ο Δημήτρης Χορν. Ο Χορν ήταν έφηβος και είχε ερωτευτεί -από τη μεγάλη οθόνη- την Γκρέτα Γκάρμπο· ή την Μάρλεν Ντίτριχ, δεν θυμάμαι τώρα. Επειδή δεν μπορούσε να την ξεπεράσει με τίποτα και υπέφερε πολύ, άρχισε να την σκέφτεται να είναι στην τουαλέτα και να σφίγγεται για να τα κάνει. Πιάνει αυτό το κόλπο. Ηλία, νομίζω πως η Βρετανία δεν βιάζεται ιδιαίτερα γιατί ξέρει πως σύντομα η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα είναι η ίδια -ό,τι και να συμβεί μετά τις εκλογές σε Γαλλία και Γερμανία- και πως η Γερμανία δεν είναι τόσο ισχυρή όσο νομίζει ότι είναι. Οι Βρετανοί είναι μάστορες στο να υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους. Επίσης, η Ιστορία μας λέει πως πρέπει να ακολουθήσουμε την Βρετανία και όχι την Γερμανία. Ηλία, ήταν αναμενόμενο πως, από τη στιγμή που οι Έλληνες δεν θέλουν να αγωνιστούν για την απελευθέρωση της χώρας τους, θα κυριαρχούσε το λούμπεν. Άλλωστε, υπήρχε η προετοιμασία δεκαετιών. Ήταν έτοιμο το έδαφος. Ηλία, ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του. Και μεταμόσχευση εγκεφάλου δεν έχει γίνει ακόμα. Πάντως, είναι ωραία στην Αθήνα τώρα. Πάντα, όταν μπαίνει ο Απρίλιος, γίνομαι δεκαέξι ετών και ετοιμάζομαι να πάω πενταήμερη. Θα πω στη μαμά μου να μου δώσει λεφτά. Χαχαχαχαχαχα! Να είσαι καλά, Ηλία.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.