Ο πλανήτης των παρανοϊκών δολοφόνων

Παρατηρώντας, φίλε μου Πιτσιρίκο, τα τεκταινόμενα στην γειτονιά μας και στις υπόλοιπες βέβαια γειτονιές του κόσμου καταλαβαίνει νομίζω εύκολα κάποιος πως οι περισσότερες πολιτικές ηγεσίες του πολιτισμένου και του απολίτιστου κόσμου έχουν κόψει καπίστρι.

Πολλές μεγάλες δυνάμεις –με πρώτη και καλύτερη τις ΗΠΑ– βρίσκονται σε πορεία εντελώς διαφορετική από εκείνη των περασμένων δεκαετιών, μια πορεία που οδηγεί σε μια διαρκή αμφισβήτηση του status quo, μια πορεία που καταλήγει με μαθηματική ακρίβεια στην σύγκρουση.

Μια σύγκρουση όλων εναντίων όλων, με έπαθλο ένα ολοκαίνουργιο …άδειο πουκάμισο.

Το οικοσύστημα του πλανήτη καταστρέφεται, η παγκόσμια οικονομική δραστηριότητα θυμίζει όλο και περισσότερο την παραδοσιακή εγκληματική οργάνωση του ιταλικού νότου, τα πολιτικά δικαιώματα των ανθρώπων καταπατώνται συστηματικά και η πολιτική οργάνωση των κοινωνιών μοιάζει να είναι βγαλμένη από τις σελίδες των μαύρων ψυχεδελικών κόμικς της δεκαετίας του ’90.

Κι όλα αυτά, ενώ βρισκόμαστε στις αρχές μιας απίστευτης τεχνολογικής επανάστασης η οποία δημιουργεί την υλική βάση για την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της «προς επιβίωση» εργασίας.

Κι όμως, προχωράμε ολοταχώς με ρομπότ, ΑΤ technology και διαστημόπλοια στον καινούργι​ο​ πολιτικοκοινωνικό μας Μεσαίωνα.

Από όπου κι αν το πιάσεις το θέμα, βλέπεις πως κυριαρχεί η απανθρωπιά, η μισαλλοδοξία, ο σκοταδισμός, η συνειδητή υποκρισία.

Παντού δολοφόνοι που φορούν κονκάρδες και άλλα διακριτικά για να μπορούν να τους διαχωρίζουν οι υποστηρικτές τους.

Θλιβεροί δικτατορίσκοι του καπιταλισμού και πιόνια των πολυεθνικών και των τραπεζών όλοι τους, αγωνίζονται να κατασκευάσουν φανταστικές ιδεολογικοπολιτικές διαφορές που να τους διαχωρίζουν, ενώ την ίδια στιγμή η μοναδική τους διαφωνία βρίσκεται στο ποιο κομμάτι κρέας από το θήραμα θα φάει ο καθένας και ποιος θα ξεκινήσει πρώτος το ξέσκισμα της ανθρωπότητας.

Τραμπ, Πούτιν, Μέρκελ, Σι Τζινπίνγκ πρώτα γουρούνια μέσα στο βασίλειο των γουρουνιών, μας προκαλούν να πούμε ποιος είναι ο καλύτερος και ποιος ο χειρότερος καπιταλιστής-δολοφόνος στα καλλιστεία αίματος που καθημερινά διοργανώνουν.

Πάρε ως παράδειγμα την Συρία.

Ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο;

Οι μόνοι που έχουν δίκιο είναι τα παιδιά και οι αθώοι, εκείνοι που χτυπιούνται ανελέητα από κυβερνητικούς και αντικυβερνητικούς, από Ρώσους και από Δυτικούς, από ισλαμιστές και κοσμικούς.

Όλοι οι άλλοι είναι ένοχοι.

Ο καθένας τους, βέβαια, κουβαλά στις τσέπες του κι από μια δικαιολογία, είναι όμως στην ουσία, όλοι τους δολοφόνοι και δεν μπορεί να τους καταλογιστεί κανένα ελαφρυντικό.

Στην Υεμένη η ίδια φρίκη.

Στο Ιράκ, στην Λιβύη, στην Ουκρανία και σε πολλές άλλες περιοχές του πλανήτη ο ίδιος αιματηρός παραλογισμός.

Παντού ανοιχτές ή συγκαλυμμένες εθνοκαθάρσεις, παντού αίμα και απροκάλυπτη προσπάθεια επιβολής των συμφερόντων του ισχυρού.

Η έννοια του συμβιβασμού έχει από καιρό χαθεί.

Γυρνά ξανά η ανθρωπότητα στην εποχή του Άβελ και του Κάιν. Ή μήπως δεν ξεκόλλησε ποτέ από αυτήν;

Πάντως, η κυριαρχία των παρανοϊκών δολοφόνων προϋποθέτει την ύπαρξη εκατομμυρίων υποταγμένων κρετίνων που υποστηρίζουν ή αδιαφορούν για τα εγκλήματα που διαπράττονται στο όνομα της δημοκρατίας, της φυλής ή της θρησκείας.

Άλλωστε, αυτά –δημοκρατία, φυλή, θρησκεία– δεν είναι τίποτα άλλο από την δικαιολογία που χρησιμοποιεί ο δολοφόνος, προκειμένου να αιτιολογήσει την πράξη του.

Κι εκείνος που τον πιστεύει μοιάζει να είναι​ –αν δεν είναι κιόλας– ​ο​
​συνεργό​ς​ ​του ​στο έγκλημα.

Φιλιά πολλά από την Εσπερία

Ηλίας.

ΥΓ-1 Τα χημικά όπλα στην Συρία είχαν καταστραφεί –υποτίθεται– με ευθύνη του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ δύο ή τρία χρόνια νωρίτερα. Εν τούτοις έχουν χρησιμοποιηθεί –και χρησιμοποιούνται ακόμα– κι από τις δύο πλευρές με τραγικά αποτελέσματα. Αμερικανοί και Ρώσοι διατηρούν άσβεστη την φωτιά του πολέμου και είναι εξίσου υπεύθυνοι για τις εκατόμβες των θυμάτων και την ανθρωπιστική κρίση που συνεχίζεται όλα αυτά τα χρόνια. Όταν ο Άσαντ ετοιμάζεται να ψοφήσει, έρχονται τα ρωσικά βομβαρδιστικά και του δίνουν παράταση ζωής​. Όταν οι αντικυβερνητικοί ετοιμάζονται να παραδοθούν, φτάνουν οι πύραυλοι του Τραμπ και μεταβάλουν ξανά τις ισορροπίες στην περιοχή. Το αστείο είναι πως όλοι οι υποστηρικτές των μεν και των δε, αποφεύγουν να πουν ότι ο Τράμπ και ο Πούτιν είναι ηγέτες δύο μεγάλων καπιταλιστικών κρατών που συνεργάζονται σε κάποια ζητήματα μεταξύ τους κι ανταγωνίζονται σε κάποια άλλα ο ένας τον άλλον. Ο μύθος των «δύο κόσμων» βολεύει και λειτουργεί ακόμα και σήμερα. Εικοσιπέντε χρόνια μετά.

ΥΓ-2 Η φίλη σου έχει δίκιο με το Brexit, κανείς δεν πρόκειται να νοιαστεί. Σε δύο χρόνια από σήμερα οι διαδικασίες παραμονής και εργασίας για τους Ευρωπαίους πολίτες στην Μεγάλη Βρετανία θα είναι παρόμοιες με εκείνες που ισχύουν σήμερα για τους ανθρώπους που έρχονται από την Ινδία, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές. Θα χρειάζεται visa εργασίας και ανανέωσή της κάθε ένα ή δύο χρόνια. Αν χάσεις την δουλειά σου, θα​ πρέπει να βρεις μια άλλη μέσα στους επόμενους έξι μήνες. Αν όχι …τον Πούλο. Τα ίδια ισχύουν και για την Ελβετία, αν δεν είσαι πολίτης της ΕΕ. Η ζωή του μετανάστη δεν είναι εύκολη και όσο περνά ο καιρός θα δυσκολεύει περισσότερο. Εκτός κι αν βρεις την άκρη. Πάντως, σε πρώτη φάση καλό είναι να το πάρουμε λιγάκι πιο χαλαρά. Οι Ινδοί φίλοι μου με βοηθήσανε αρκετά με αυτό. Υπάρχει μια βασική αρχή σε αυτό, από ό,τι μου είπανε: «αν δεν θέλεις εσύ να φύγεις, πολύ δύσκολα μπορούν αυτοί να σε διώξουνε».

(Αγαπητέ Ηλία, ζούμε στον πλανήτη σαν κυνηγημένοι. Και δεν έχει άλλο πλανήτη να πάμε. Ηλία, νομίζω πως αυτό που ζούμε είναι ο καπιταλισμός που τινάζει τα πέταλα. Αλλά οι άνθρωποι επιμένουν. Νομίζουν πως η ανθρωπότητα γεννήθηκε με καπιταλισμό και πως θα συνεχίσει για πάντα με καπιταλισμό. Όχι, δεν έγινε έτσι. Ούτε θα συνεχίσει έτσι. Ηλία, ζούμε μέσα σε ένα λάθος και προσποιούμαστε ότι είναι σωστό. Είναι όλα λάθος. Ο καπιταλισμός, οι θρησκείες, τα έθνη, οι ηλίθιοι θεσμοί, τα βλακώδη έθιμα, όλα. Και πρέπει, ενώ βαλλεσαι από παντού, να προσπαθείς να γίνεις ή να παραμείνεις άνθρωπος. Δύσκολο. Είναι σαν να σε βάζουν σε ένα δωμάτιο με πεινασμένα άγρια θηρία και εσύ να πρέπει να τα χαϊδέψεις. Γίνεται; Μπορεί και να γίνεται αλλά ο φόβος δεν θα σε αφήσει να το διαπιστώσεις. Φόβος παντού. Και ο θάνατος καραδοκεί. Όχι μόνο ως φυσική κατάληξη. Πώς να ζήσεις σαν άνθρωπος μέσα σε αυτό το περιβάλλον; Θα πρέπει να αρχίσεις να αποφεύγεις τους ανθρώπους. Αλλά η μοίρα του ανθρώπου είναι οι άνθρωποι. Και ο χαρακτήρας του. Ηλία, τα έχω χαμένα. Χρειάζομαι μπάνια, παγωτά και βιβλία. Κάτω από το αρμυρίκι. Και έναν μεγάλο έρωτα. Ας είναι και μικρός, θα τον μεγαλώσω εγώ στο μυαλό μου. Τελικά, αισθάνομαι τυχερός που φτάνω -πρώτα ο Μαρξ- σε ένα ακόμα καλοκαίρι. Μετά βλέπουμε. Έχει ο Μαρξ. Να είσαι καλά, Ηλία.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.