Με εισαγγελική εντολή θα εκτιναχθεί το ελατήριο της οικονομίας;

Οι συνθήκες που επικρατούσαν πια στην χώρα όπου ζούσε ήταν πραγματικά επικίνδυνες και σουρεαλιστικές.

Η ανομία κυριαρχούσε μέσα στην κοινωνία και το κράτος είχε μετατραπεί πια απροκάλυπτα σε μια οργάνωση μαφιόζων που όσο περνούσε ο καιρός γινόντουσαν όλο και περισσότερο αδίστακτη.

Το Σύνταγμα είχε από καιρό καταντήσει σφουγγαρόπανο για να σκουπίζουν τις βρωμιές τους οι άπληστοι και ξεπουλημένοι στους ξένους αφέντες πολιτικοί, την ώρα που ο λαός παρακολουθούσε αδιάφορος τα τεκταινόμενα και στέκονταν απαθής μπροστά στην καταστροφή της πατρίδας του.

Οι κυβερνώντες είχαν κηρύξει την επικράτεια σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης τα τελευταία εφτά χρόνια, μιλούσαν για οικονομική κρίση που είχε δήθεν αντιμετωπιστεί με την βοήθεια των εταίρων και δανειστών μας, απαιτούσαν όμως συνεχώς την περαιτέρω φτωχοποίηση του πληθυσμού, προκειμένου να αποπληρωθεί το εξωτερικό χρέος και να βελτιωθεί η εικόνα του προτεκτοράτου στα μάτια των ξένων αφεντάδων τους.

Κάθε φορά που πρόσταζε ο Δόκτορας παίρναν τις στράτες οι φορομπήχτες κι ερήμωναν την ύπαιθρο και τις πόλεις.

Και δεν ανέχονταν καμία φωνή, άλλη εκτός από την δική τους.

Το μίσος που ένιωθαν οι πληβείοι για αυτούς τους ενοχλούσε επίσης πολύ.

Μονάχα το μίσος που έβγαζε ο ένας πολίτης για τον άλλον τους ικανοποιούσε.

Μαδούσαν λοιπόν τις μαργαρίτες τους, τάχα μου λυπημένοι που δεν πουλούσε πια το παραμύθι για την δημοκρατία που είχαν φτιάξει.

Μα ήταν το ερώτημα λάθος και δεν μπορούσαν ούτε να φανταστούν το πόσο μετρημένες ήτανε πια οι ημέρες που τους απέμεναν.

Γιατί η διάλυση ενός συστήματος εξουσίας που έχει από καιρό σαπίσει και βρωμίσει, δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ένα δικαιότερο σύστημα αλλά στο χάος και στην κορύφωση της βίας.

Μπορεί οι κοινωνικές αναταραχές και οι εμφύλιες συγκρούσεις που θα ξεσπάσουν να μην φαίνονται σήμερα καθόλου πιθανές, όμως η εξέλιξη των πραγμάτων σήμερα τις καθιστά σχεδόν απόλυτα προβλέψιμες και αναπόφευκτες.

Το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 25%.

Χιλιάδες επιχειρήσεις –μικρές και μεσαίες κυρίως– έχουν κλείσει και άλλες τόσες έχουν μεταφέρει την έδρα τους σε γειτονικές χώρες.

Το τραπεζικό σύστημα απλά δεν υπάρχει ως τέτοιο παρά μονάχα ως παραμάγαζο της μαφίας που διαφεντεύει την πατρίδα μας.

Η ανεργία βρίσκεται σε επίπεδα ανάλογα με εκείνα της δεκαετίας του ’50 και η μετανάστευση θυμίζει τις χειρότερες στιγμές της Ελλάδας κατά την διάρκεια του προηγούμενου αιώνα.

Το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας δεν θυμίζει σε τίποτα μια χώρα της δυτικής ή της κεντρικής Ευρώπης.

Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα-μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης με χαρακτηριστικά –πολιτικά και οικονομικά– κράτους της Λατινικής Αμερικής.

Ποτέ δεν είχαμε την τύχη να ζούμε σε μια πλήρως ανεξάρτητη χώρα, όμως σήμερα έχουμε καταντήσει μια Μπανανία που όμοια της η Ευρωπαϊκή ήπειρος έχει να δει από την σύντομη περίοδο της παντοδυναμίας του τρίτου Ράιχ.

Ακόμη και τότε όμως υπήρξε μια κάποια αντίσταση στους κατακτητές και ο πληθυσμός είχε συνείδηση της κατάστασης στην οποία βίαια είχε καταπέσει.

Σήμερα φοβόμαστε μήπως «και μας πετάξουν έξω από το ευρώ», αν είναι πια ολοφάνερο πως η συμμετοχή μας σε αυτή την ένωση σαν το τελευταίο γιουσουφάκι των Γερμανών είναι ο χειρότερος και ο πιο ατιμωτικός τρόπος θανάτωσης ενός λαού που κουβαλάει στις πλάτες του μια ιστορία 4.500 χρόνων.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος από την άμεση στάση πληρωμών και την μονομερή διαγραφή τουλάχιστον του 50% του δημόσιου και του ιδιωτικού χρέους.

Χωρίς διαγραφή του δημόσιου και του ιδιωτικού χρέος δεν πρόκειται να υπάρξει ανάκαμψη ποτέ των ποτών.

Και την διαγραφή του χρέος πολύ σπάνια στην προσφέρουν οι δανειστές σου. Σχεδόν πάντοτε χρειάζεται να τους την επιβάλεις εσύ.

Κι ενώ θα έπρεπε το προφανές να ενώσει όλους τους Έλληνες σε έναν κοινό αγώνα, ο διχασμός και η σχεδόν δικτατορική επιβουλή της θέλησης των φιλομνημονιακών δυνάμεων στην κοινωνία συνεχίζεται χωρίς διακοπή.

Από τον δημόσιο λιθοβολισμό και το θάψιμο όποιου ζητούσε την διαγραφή του χρέους το «μακρινό» 2010, φτάσαμε σήμερα στην στοχοποίηση και την εισαγγελική δίωξη εκείνων που χαίρονται με την επίθεση ενάντια στον Παπαδήμο και εύχονται ένα κακό τέλος για τον Τσολάκογλου των τραπεζών, κύριο Γιάννη Στουρνάρα.

Οι εισαγγελείς, βέβαια, όχι μόνο δεν ξεκινούν έρευνα για την απόδοση ευθυνών σχετικά με την χρεοκοπία της χώρας, την διάλυση του συστήματος παροχής περίθαλψης, της εκπαίδευσης και των ασφαλιστικών ταμείων, αλλά απαλλάσσουν τους ολιγάρχες με ταχύτατες διαδικασίες ακόμη κι όταν τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούνται αφορούν το λαθρεμπόριο καυσίμων, την διακίνηση ναρκωτικών και το στήσιμο ποδοσφαιρικών αγώνων.

Το δικαστικό σύστημα δεν ενοχλείται επίσης όταν η εκτελεστική εξουσία αρνείται να εφαρμόσει τις λιγοστές δικαστικές αποφάσεις υπέρ των εργαζομένων και αδιαφορεί μπροστά στις δεκάδες περιπτώσεις κατάφωρης παραβίασης του Συντάγματος τα χρόνια των μνημονίων.

Ούτε βέβαια αντιδρά όταν αποφυλακίζονται «νομίμως» οι δολοφόνοι της ΧΑ.

Να ανοίξω μια παρένθεση και να θυμίσω πως όλα αυτά συμβαίνουν με μια κυβέρνηση που αυτό-αποκαλείται «αριστερή» και «προοδευτική».

Έτσι για να γελάσουμε λιγάκι με την Οργουελικού τύπου παραποίηση της γλώσσας και του νοήματος των λέξεων.

Αυτό το πράγμα δεν είναι «Ευρωπαϊκή χώρα».

Αυτό το πράγμα δεν είναι «δημοκρατία».

Μονάχα ο Πινοσέτ λείπει για να ανακηρυχθεί στο κράτος-πρότυπο για το ΔΝΤ. Ο Πινοσέτ και το αίμα.

Το ξαναλέω: μόλις αυτό το πράγμα καταρρεύσει δεν θα υπάρχει τρόπος να μαζευτεί από κανέναν.

Ήδη, ακούω κάποιους να ψιθυρίζουν ότι «δεν πρόκειται να συμβούν αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα» κι αυτόματα το μυαλό μου πηγαίνει σε όλα όσα «δεν θα μπορούσαν ποτέ να συμβούν» μα έγιναν τα τελευταία εφτά χρόνια.

Θα είχε ενδιαφέρον να λέγανε όλοι αυτοί, τι ακριβώς πιστεύουν ότι τελικά θα συμβεί.

Θα εκτιναχτεί τελικά το ελατήριο της οικονομίας τον όγδοο, τον ένατο ή τον δέκατο χρόνο των μνημονίων;

Ή μήπως τον 22ο αιώνα όπου θα έχει τιθασευτεί το δημόσιο χρέος της Ελλάδας;

Τα 99 χρόνια που δεν είναι τίποτα μπροστά στα 400 της Οθωμανικής σκλαβιάς, όπως μας έλεγε και η «ευαίσθητη» και «βαθιά καλλιεργημένη» βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ;

Είμαι μακριά αλλά το αίμα μου μυρίζει έντονα.

Ας ακονίσουμε λοιπόν τα μαχαίρια για να φαγωθούμε μεταξύ μας ή ας ενωθούμε για να πάρουμε την χώρα μας πίσω.

Αφού πρώτα ξυπνήσουμε από την μνημονιακή μας ραστώνη.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, η μοίρα της Ελλάδας είναι απόλυτα στα χέρια της Δικαιοσύνης. Αν υπάρχουν έντιμοι δικαστές, οφείλουν να πράξουν. Ή να παραιτηθούν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.