Είμαστε όλοι Μενιδιάτες

Πριν από μερικά χρόνια, στο πλαίσιο μιας δουλειάς που μου προσφέρθηκε, γνώρισα έναν κύριο. Αυτός ο κύριος ήταν πολύ ευγενικός, πολύ φιλικός και πολύ γκέι.

Καθώς πίναμε έναν καφέ και μιλούσαμε για την δουλειά, άρχισε να μου λέει για τους μετανάστες που είναι «επικίνδυνοι και πρέπει κάποιος να τους βάλει στην θέση τους».

Δεν τα μπορώ αυτά αλλά δεν τον ήξερα τον άνθρωπο· εγώ για την δουλειά ήμουν εκεί, οπότε δεν σχολίασα.

Τότε, αυτός ο καλός άνθρωπος συνέχισε και μου είπε πως πηγαίνει στις συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής στη γειτονιά του κατά των μεταναστών.

Φρίκαρα και του είπα πως, αν είναι χρυσαυγίτης, δεν υπάρχει περίπτωση να συνεργαστώ μαζί τους.

Μου είπε πως δεν είναι χρυσαυγίτης αλλά μόνο η Χρυσή Αυγή νοιάζεται για τους κατοίκους στη γειτονιά του.

Με πεθαίνει η αφέλεια και με εκνευρίζει η βαριά άγνοια αλλά αυτός ο άνθρωπος είχε κάτι καλό πάνω του, οπότε σκέφτηκα να του μιλήσω λίγο και να μην φύγω τρέχοντας, όπως κάνω πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις.

Του είπα λοιπόν πως, αν δεν ήταν οι μετανάστες, ο στόχος της Χρυσής Αυγής θα ήταν οι κομμουνιστές, οι τσιγγάνοι, οι ομοφυλόφιλοι και άλλοι «διαφορετικοί».

Προσπάθησα δηλαδή να του πω με τρόπο πως και ο ίδιος είναι στόχος των νεοναζί.

Του τράβηξα εκεί μια ανάλυση για τον φασισμό και την ιστορία του φασισμού, αλλά ήταν χαμένος κόπος. Δεν καταλάβαινε τίποτα.

Μάλιστα, ήταν πολύ βέβαιος· τόσες βεβαιότητες έχουν μόνο όσοι έχουν πολύ βαριά άγνοια.

Τον θυμήθηκα αυτόν τον άνθρωπο, όταν διάβασα πως κάποιοι έκαψαν σπίτια τσιγγάνων στο Μενίδι.

(Το πρώτο βράδυ των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα, στα τέλη του Μαΐου του 2011, είχα ανέβει με μια φίλη μου στην επάνω μεριά της πλατείας. Συνάντησε μια φίλη της, πιάσανε την κουβέντα, οπότε εγώ έπιασα κουβέντα με τον φίλο της φίλης της. Ήταν ένα νεαρό παιδί. Καθώς συζητούσαμε, γυρνάει και μου λέει  «Ξέρεις τι μου αρέσει πιο πολύ εδώ σήμερα; Ότι είμαστε μόνο Έλληνες». Τα μάτια του έλαμπαν. Ήταν ενθουσιασμένος. Του έδειξα τους Ισπανούς διαδηλωτές στο κέντρο της πλατείας αλλά με αγνόησε. Άλλωστε, δεν αναφερόταν σε αυτούς. Πέρσι, ένας φίλος -με τον οποίο γνωριστήκαμε στο Σύνταγμα το 2011- μου έστειλε ένα απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ της Angélique Kourounis «Χρυσή Αυγή – Προσωπική Υπόθεση». Σε πέντε λεπτά τον παίρνω τηλέφωνο και του λέω «Ρε συ, στο βίντεο είναι κι ένα παιδί που κάναμε παρέα κάποτε. Αποκλείεται αυτός να είναι χρυσαυγίτης». Και τότε ο φίλος μου μου είπε για τον χρυσαυγίτη της διπλανής πόρτας. Που δεν θέλεις να είναι δίπλα στην δική σου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.