Ζώα σε αιχμαλωσία

Πιτσιρίκο, λες, στο χθεσινό σχόλιό σου, ότι πολλά προβλήματα των ανθρώπων οφείλονται στο συνωστισμό.
Στο μυαλό μου είσαι!

Είμαι κι εγώ πεπεισμένη ότι πολλά προβλήματα των ανθρώπων οφείλονται στο ότι έχουμε χάσει την επαφή μας με τη φύση.

Αυτό το πρόβλημα, μαζί με το συνωστισμό, το συναντάς στο μέγιστο βαθμό στις πόλεις, όπου οι άνθρωποι πραγματικά έχουν λαλήσει, με τα γνωστά αποτελέσματα: μουτζωνόμαστε στους δρόμους, τσακωνόμαστε στις ουρές, βγαίνουμε στα μπαλκόνια και ουρλιάζουμε στους γείτονές μας.

Η απώλεια της επαφής με τη φύση μας έχει αποσυντονίσει πλήρως, νομίζω.

Σκέψου αυτό:

Παίρνεις ένα φυτό, ένα δεντράκι, που έχει φτιαχτεί για να ζει δίπλα στη θάλασσα, ένα αρμυρίκι ας πούμε, και πας και το φυτεύεις στο εξοχικό σου στο βουνό.

Θα ζήσει; Δε θα ζήσει.

Κι αν ζήσει, η ζωή του θα είναι τεχνητή, αφύσικη.

Μπορεί να το φροντίσεις, να το βάλεις σε ηλιόλουστο μέρος, να είναι ζεστό, μέσα σε θερμοκήπιο ας πούμε, να φέρεις χώμα από παραλία, να το νταντεύεις, να του μιλάς, να το κανακεύεις, και να καταφέρεις να παρατείνεις τη ζωή του.

Αλλά δεν θα είναι μια αληθινή ζωή. Δεν θα θεριεύει, δεν θα είναι ζωηρό, δεν θα είναι ποτέ όπως ένα αρμυρίκι που ζει ελεύθερο δίπλα στη θάλασσα.

Αν είναι άλλου είδους φυτό, δεν θα ανθίζει, ή δε θα βγάζει καρπούς, ή δε θα αναπτύσσεται όπως όταν είναι στον τόπο και στο περιβάλλον για το οποίο φτιάχτηκε.

Με τα φυτά το ξέρουμε όλοι πολύ καλά αυτό.

Το ίδιο ισχύει και με τους ανθρώπους.

Φτιαχτήκαμε για να ζούμε μέσα στη φύση, σε επαφή με τη γη και τον ήλιο.

Φτιαχτήκαμε να αναπνέουμε ένα συγκεκριμένο μείγμα αερίων και να πίνουμε ένα συγκεκριμένο υγρό από πηγές που αναβλύζουν απ’ το έδαφος.

Φτιαχτήκαμε για να ξυπνάμε με τον ήλιο, να τον αφήνουμε να χαϊδεύει το δέρμα μας κατά τη διάρκεια της μέρας, και να κοιμόμαστε μετά τη δύση του.

Η όρασή μας σχεδιάστηκε ώστε να απλώνουμε το βλέμμα μας στον ορίζοντα, αλλά να διακρίνουμε και λεπτομέρειες όταν εστιάζουμε σε κοντινά σημεία.

Φτιαχτήκαμε να αναγνωρίζουμε πράγματα με τη μύτη μας, να οσμιζόμαστε τον κίνδυνο, τις αλλαγές του καιρού, την καταλληλότητα ενός είδους για βρώση.

Η μύτη μας επίσης κατασκευάστηκε έτσι ώστε να μας κατευθύνει στο πιο κατάλληλο ταίρι.

Σχεδιαστήκαμε πριν εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, όπως πολλά ζώα, για να ζούμε με συγκεκριμένο τρόπο, και με κάποιες παραλλαγές.

Οι λίγες εκατοντάδες –δεκάδες μη σου πω– χρόνων που συνωστιστήκαμε στις πόλεις, δεν είναι αρκετές για να αλλάξει το DNA μας.

Είμαστε, βέβαια, πολύ προσαρμοστικό είδος, γεγονός που συντέλεσε και στη μακροβιότητα του είδους μας, αλλά –ας μη γελιόμαστε – δεν μπορούμε να μεταλλαχθούμε κιόλας!

Έχεις δει τα ζώα που ζουν σε αιχμαλωσία; Σίγουρα έχεις δει.

Παίρνεις ένα λύκο και τον βάζεις σε κλουβί στο ζωολογικό κήπο. Κι ο λύκος τρελαίνεται, μαραζώνει, αγριεύει. Δεν τρώει, δεν ζευγαρώνει, δεν γερνάει.

Είναι αφύσικο για το λύκο, για οποιοδήποτε ζώο, να ζει σε κλουβί.

Το ίδιο και για τον άνθρωπο. Είναι αφύσικο να ζούμε στριμωγμένοι έτσι, σε ανήλιαγα διαμερίσματα, κι ο άλλος να χέζει από πάνω από κει που μαγειρεύουμε.

Πώς ν’ ανοίξει το μυαλό σου όταν ο άλλος περπατάει πάνω απ’ το κεφάλι σου;

Αντί να πατάμε χώμα και να γειωνόμαστε, πατάμε άσφαλτο, τσιμέντο και συνθετικά δάπεδα που μας ηλεκτρίζουν.

Περπατάμε πάνω σε βιομηχανικά υπολείμματα, σκόνη, χώμα, σκυλόσκατα και ροχάλες, και μετά τα φέρνουμε μέσα στο σπίτι μας, κολλημένα στις σόλες μας.

Αντί ν’ απλώνουμε το βλέμμα μας στον ορίζοντα, κοιτάμε 12 μέτρα μακριά -κι αυτά αν είμαστε τυχεροί– μέχρι τον απέναντι τοίχο.

Πολλοί δεν βλέπουμε τον ουρανό μέσα απ’ το σπίτι μας.

Αντί να αναπνέουμε το ζωογόνο μείγμα για το οποίο κατασκευαστήκαμε, αναπνέουμε ένα τοξικό μείγμα σκόνης, καυσαερίων, αερίων αποβλήτων και ανθρώπινων χνώτων.

Πολλούς, ο ήλιος μας βλέπει σπάνια.

Πίνουμε νερό άγνωστης σύνθεσης, τρώμε φαγητά πλαστικά, τεχνητά, μεταλλαγμένα, αφύσικα.

Ο εγκέφαλός μας, ήδη σε σύγχυση από το συνωστισμό και σε κακή κατάσταση από τα αφύσικα δεδομένα με τα οποία τον πιέζουμε να λειτουργεί, βομβαρδίζεται επιπλέον από τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα κινητών, ασυρμάτων και καλωδίων της ΔΕΗ.

Κι ενώ μας φαίνεται πολύ λογικό ένα φυτό να μαραζώνει όταν το μεταφέρεις αλλού απ’ το περιβάλλον του, δεν αναρωτιόμαστε γιατί έχουμε λαλήσει μέσα στις πόλεις.

Φτιαχτήκαμε να καταναλώνουμε οξυγόνο, ήλιο, νερό και τροφή από τη φύση, να αποβάλλουμε διοξείδιο, ούρα και σκατά, κι αν είμαστε τυχεροί, ενδιάμεσα να παράγουμε ανώτερη σκέψη και λογική.

Αλλά «garbage in – garbage out», λένε οι φίλοι προγραμματιστές. Το ίδιο και μ’ εμάς.

Τι αποτέλεσμα περιμένεις, όταν εισάγεις μέσα στο σύστημα όλο λάθος δεδομένα;

Βλέπουμε ότι δεν πάμε καλά, και για να διορθώσουμε την κατάσταση βλέπουμε τηλεόραση, παίζουμε playstation, βγαίνουμε έξω και στριμωχνόμαστε ακόμα περισσότερο για να φάμε κάτι ακόμα πιο τεχνητό, παίρνουμε αγχολυτικά για τις κρίσεις πανικού, ηρεμιστικά για να κοιμηθούμε, και βιταμίνες για να συμπληρώσουμε τα στοιχεία που λείπουν απ’ τη διατροφή μας, σε μια εποχή που υπάρχει πρόσβαση στα πάντα και σε μια χώρα που διαθέτει τα πάντα.

Σκέψου! Να παίρνεις συμπλήρωμα βιταμίνης D στην Ελλάδα, με ηλιοφάνεια 300 μέρες το χρόνο!

Σκέψου πόσες φορές έχεις πει ή έχεις ακούσει ότι πήγες στο χωριό και κοιμήθηκες λιγότερες ώρες αλλά ξύπνησες πιο ξεκούραστος – είναι ο αέρας, βρε παιδί μου!

Ε, ναι, βρε παιδί μου!

Κι όχι μόνο ο αέρας του χωριού. Είναι ότι ο εγκέφαλός σου ξεκουράστηκε, το βλέμμα σου άπλωσε μερικά χιλιόμετρα μακριά, ήπιες νερό από πηγή, πάτησες χώμα, μύρισες πρασινάδα. Νύσταξες νωρίς και ξύπνησες νωρίς.

Ο οργανισμός σου ξεκουράστηκε, γιατί βρέθηκε στο φυσικό του περιβάλλον.

Κι άμα μείνεις εκεί, σιγά – σιγά θα αναρρώσεις.

Και μπορεί όχι μόνο να επιβιώσεις, αλλά να ανθίσεις, να αναπτυχθείς, και να παράγεις αυτό που έχεις τη δυνατότητα, κατασκευαστικά, να παράξεις.

Τον καρπό σου. Τέχνη, έργο, λόγο ή σκέψη.

…
Πιτσιρίκο, μη γυρνάς. Κάτσε στο νησί. Πήγαινε στη Ζάκυνθο.

Κι εγώ θα γυρίσω στο χωριό μου.

Αυτό ονειρεύομαι.

Να ζω τις αλλαγές των εποχών όχι μόνο με τη θερμοκρασία, αλλά με τα χρώματα και τις μυρωδιές της γης.

Ν’ απλώνω τα μάτια μου στον κάμπο και στο βουνό απέναντι, τα βράδια ν’ ακούω τριζόνια και σκυλιά ν’ αλυχτάνε και να βυθίζομαι στη σκοτεινή απεραντοσύνη του νυχτερινού ουρανού.

Να περπατάω στο χώμα, αλλά και μέσα στο ποτάμι, και οι πατούσες μου να ξεμάθουν από την ευκολία των επίπεδων πεζοδρομίων.

Να πηγαίνω βόλτα στο βουνό ν’ αγκαλιάζω τα έλατα και να γεμίζουν οι παλάμες μου ρετσίνι μυρωδάτο.

Να μη χέζει κανένας πάνω απ’ το κεφάλι μου.

Α, στο καλό, Πιτσιρίκο. Θέλω να βάλω τα κλάματα.

Τώρα πρέπει να βγω έξω να ουρλιάξω στη γειτόνισσα. Για να μην αρχίσω τα χάπια.

Έφη

(Αγαπητή Έφη, ζούμε μέσα σε ένα λάθος και ψάχνουμε να βρούμε τι κάνουμε λάθος. Είναι όλο λάθος. Το χειρότερο είναι πως οι άνθρωποι νομίζουν πως αυτό είναι το σωστό. Μια χαρά έχουν μεταλλαχθεί εν ζωή. Πάντως, ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που αιχμαλωτίζεται μόνο του. Ο άνθρωπος ψάχνει κλουβί να χωθεί και μετά λέει πως θέλει να είναι ελεύθερος. Έχω παρατηρήσει πως, όταν είμαι στην Αθήνα, έχω ανάγκη να πάω κάπου ψηλά να δω τον ορίζοντα. Να δω την θάλασσα. Αν δεν το κάνω, αισθάνομαι βαρύς και άκεφος. Ανέβα σε ένα ψηλό σημείο και κοίτα την Αθήνα. Αν το κάνεις, θα καταλάβεις πως αυτή η πόλη δεν έχει ελπίδα. Εκτός αν γκρεμίσουν τη μισή Αθήνα. Επίσης, οι μεγάλες πόλεις είναι ωραίες όταν ο καπιταλισμός είναι παραγωγικός. Όταν η χώρα έχει χρεοκοπήσει, οι μεγάλες πόλεις είναι σαν παγίδα και μυρίζουν θάνατο. Έφη, δεν γίνεται να μην επιστρέψω στην Αθήνα. Είμαι μπλόγκερ της Αθήνας. Εκεί φτιάχτηκε το μπλογκ. Με τον αέρα της Αθήνας. Αν δεν επιστρέψω στην Αθήνα -έστω για λίγο-, δεν θα γράφω στο μπλογκ. Είναι τόσο ωραία εδώ -μέσα στη φύση- που δεν χρειάζεται καν να μιλάω. Να είσαι καλά, Έφη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.