Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα

Στριμόκωλες καταστάσεις αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, γι αυτό και το να γράψω είναι πιο εύκολο από το να ηχογραφήσω. Έχω δώσει και καλοκαιρινή άδεια στον ηχολήπτη μου βλέπεις, και πρέπει να τα κάνω όλα μόνος μου στο στούντιο, δύσκολα.

Δεν ξέρω και από πού να ξεκινήσω, οπότε ας γράψω κάτι για τα ουρλιαχτά της αναγνώστριας προς τη γειτόνισσά της και τους θεούληδες στη Στοκχόλμη που αγουργιούνται όπως λέει και ένας φίλος μου, αλυχτάνε σαν τους σκύλους δηλαδή.

Πολλές φορές οι περίεργοι, ιδιόρρυθμοι και δύσκολοι χαρακτήρες που τόσο συχνά συναντήσαμε και αγαπήσαμε στη ζωή μας είναι άτομα που ακροβατούν στα όρια της ασθένειας.

Δεν είναι καθόλου σπάνιες οι φορές που οι σκέψεις τους είναι γεμάτες έμμονες ιδέες οι οποίες τους προκαλούν ένα βασανιστικό άγχος, το οποίο εξωτερικεύουν με εχθρότητα, χωρίς να υπάρχει φαινομενικά κανένας λόγος.

Μετά, υπάρχουν και οι περιπτώσεις ανθρώπων που δεν χρωστάνε καλό κανενός.

Δυστυχώς, η διαφοροδιάγνωση είναι απίστευτα δύσκολη, κυρίως γιατί οι ίδιοι δεν βλέπουν τίποτα προβληματικό με την συμπεριφορά τους αλλά τα ρίχνουν πάντα στους άλλους.

Μέχρι που κάποια στιγμή παίρνει την κατρακύλα το πράγμα και φτάνουν στα χεράκια μας, τουλάχιστον στην Σουηδία.

Εκεί οι πιθανές εκβάσεις είναι οι εξής: Ή τα φάρμακα τους κόβουν το άγχος και μαλακώνουν ή εξαφανίζουν τελείως τις έμμονες ιδέες οπότε κλίνουμε προς μια ψυχιατρική διάγνωση, ή δεν έχουν σχεδόν κανένα αποτέλεσμα οπότε μιλάμε για “διαταραχή προσωπικότητας”, πράγμα που χρήζει κυρίως ψυχοθεραπείας και με αμφίβολα αποτελέσματα πολλές φορές.

Αυτή η δεύτερη περίπτωση στην Έλλάδα χαρακτηρίζεται κυρίως με επίθετα που έχουν σαν συνθετικό κάποιο αναπαραγωγικό όργανο, σεξουαλική προτίμηση, σωματική έκκριση κλπ.

Μπορεί φυσικά ο άνθρωπος να είναι μια μικτή περίπτωση, οπότε το πράγμα είναι ακόμα δυσκολότερο.

Προσωπικά, πιστεύω για διάφορους λόγους πως οι περισσότεροι ανήκουν σε αυτή την τρίτη κατηγορία, δηλαδή κράμα βιολογικών καταβολών και συμπεριφοριστικής διαταραχής.

Πάντα σκέφτομαι όμως πως, αν μπορούσε κανείς να διαλέξει μεταξύ του να είναι ψυχικά και σωματικά υγιής, όμορφος, έξυπνος, γοητευτικός κλπ, θα το έκανε.

Μάλλον δεν διάλεξε λοιπόν.

Τώρα, αυτό μπορεί να φαίνεται σαν προσπάθεια να καταρρίψει κανείς την ίδια την έννοια της ελεύθερης βούλησης των ανθρωπίνων όντων, και να υποστηρίξει πως τα πάντα είναι προδιαγεγραμμένα.

Σαφώς πολύπλοκη θέση και με πολλές προεκτάσεις, πχ κανένας δεν θα πρέπει να τιμωρείται και θα έπρεπε να έχουμε όλοι το ακαταλόγιστο των πράξεών μας επειδή μας το έγραψε η μοίρα και δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά;

Βέβαια, το αντίθετο θα ήταν το να υποστηρίξω πως είναι δική μου επιλογή το να είμαι έξυπνος και να τα καταφέρνω -λέμε και καμιά μ@λακία που και που για να περνάει η ώρα-, ενώ κάποιος άλλος διάλεξε ο ίδιος να είναι λιγότερο έξυπνος και λιγότερο ικανός οπότε τελικά μάλλον αξίζει ό,τι και να του συμβαίνει γιατί απλά δεν προσπάθησε όσο εγώ.

Λίγο ξιπασμένο ίσως;

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο.

Βλέπουμε όμως πως υπάρχει κόσμος που λόγω αδιάγνωστων ψυχιατρικών και νευροψυχιατρικών παθήσεων είναι πιο επιθετικός, πιο ανυπόμονος, έχει λιγότερη αντοχή στο στρες κλπ.

Ο κόσμος γύρω τους δεν τους το δικαιολογεί όμως, γιατί δεν γνωρίζει πως πίσω από την εικόνα μπορεί να κρύβεται μια πάθηση, και πώς θα μπορούσαν άλλωστε;

Οπότε ακόμα και το ίδιο το οικογενειακό και φιλικό τους περιβάλλον αλλάζει την στάση του και τους αντιμετωπίζει τις περισσότερες φορές σαν τεμπέληδες, ζωηρούς, φυγόπονους και άλλα πολλά και ωραία, ήδη από μικρή ηλικία.

Η συμπεριφορά είναι αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης σε όποιο κοινωνικό πλαίσιο και να δεις.

Οπότε ένα άτομο που ξεκινά από μειονεκτική βιολογικά θέση και αντιμετωπίζεται έως και εχθρικά λόγω της εικόνας που παρουσιάζει, διατρέχει μεγαλύτερο κίνδυνο να απομονωθεί και να καταλήξει σε συγκρούσεις, κοινωνικά μη αποδεκτές ή και ευθέως παραβατικές και επικίνδυνες συμπεριφορές.

Και η ζωή συνεχίζεται, γιατί φυσικά το ενδιαφέρον του κράτους φτάνει μέχρι εκεί που είναι οικονομικά βιώσιμο για το ίδιο και συμφέρον για κάποιες φαρμακοβιομηχανίες.

Όσο για το ερώτημα “αν ουρλιάζουν οι Σουηδοί”, κατά τη γνώμη μου δεν ουρλιάζουν τη σωστή στιγμή και όχι όσο θα έπρεπε.

Άσε που δεν έχουν καταλάβει ούτε αυτοί, όπως δεν είχαμε καταλάβει ούτε εμείς, την κομπίνα μου μας έστηναν στην πλάτη.

Αν το είχαν πάρει είδηση, θα ήταν έξω στο κρύο και θα ούρλιαζαν από το πρωί μέχρι το βράδυ μέχρι να σηκωθεί ο Πάλμε από τον τάφο του και να προσπαθήσει να φέρει τα πράγματα λίγο στα ίσια τους.

Ίσως να σου έχω ξαναγράψει πως εδώ δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι, αν είχαν μπλέξει σε δύο παγκόσμιους πολέμους και κάτι ψιλοεμφυλίους, σαν την υπόλοιπη ήπειρο δηλαδή, θα είχαν γυρίσει στις σπηλιές με το εξπρές και δεν θα έβγαιναν ούτε σε διακόσια με τριακόσια χρόνια.

Οδεύουν και αυτοί, όπως και όλοι οι υπόλοιποι, στον υπέροχο δρόμο της ελεύθερης αγοράς και της ατομικής και συλλογικής χρεοκοπίας.

Δεν βλέπουν καν τι τους ετοιμάζουν.

Ελάχιστες ημέρες πριν την πυρκαγιά στο Λονδίνο, δημοσίευε η τοπική εφημερίδα θριαμβευτικά τα καινούργια σχέδια για επέκταση σε ύψος των ήδη υπαρχόντων κτηρίων στο κέντρο της πόλης, και τη μετατροπή τους σε ουρανοξύστες.

Με βασικό δομικό υλικό, μαντέψτε, ναι! Το ξύλο!

Εδώ παίρνουν φωτιά και γίνονται στάχτη κάτι τετραώροφα της κακιάς ώρας, τα τσακάλια θέλουν να χτίσουν είκοσι ορόφους με ξύλο.

Ζήτω που καήκαμε το σκηνικό…

Έρχεται, όμως, το καλοκαίρι και είναι καιρός να χαλαρώσουμε και να αφιερώσουμε χρόνο στον εαυτό μας γιατί παρατηρώ πως τα καλοκαίρια έχουν αρχίσει και περνάνε με υπερβολική ταχύτητα και δεν προλαβαίνω να τα χαρώ και να τα ζήσω όσο θα ήθελα.

Ή θέλω πολλά από τη ζωή μου.

Την αγάπη μου από την υπερβολικά σιωπηλή -όταν δεν είναι μεθυσμένη- Σκανδιναβία

Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, απάντησες και στην Έφη και σε εμένα. Βασίλη, υποφέρουν οι άνθρωποι. Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα με αισθήματα και έχει γίνει μηχανή με υπολογισμούς. Εν τω μεταξύ, ζούμε την αποθέωση της ιδιωτείας. Ο καθένας νομίζει πως είναι το κέντρο του κόσμου αλλά θέλει και να τον αγαπάνε όλοι και να τον αποθεώνουν. Πώς θα γίνει αυτό, όταν ο καθένας είναι στην κοσμάρα του; Βασίλη, έχεις παρατηρήσει πώς κάνουν φλερτ οι άνθρωποι πια; Βασικά, δεν κάνουν φλερτ. Ψάχνουν τρύπα να τον χώσουν. Όπου να ‘ναι. Και το “γ@μάω” έχει εξαφανίσει το “κάνω έρωτα”. Όταν λες “κάνω έρωτα”, εννοείς πως κάτι όμορφο συμβαίνει εκείνη τη στιγμή σε εσένα και τον εραστή σου. Γίνεστε κάτι καλύτερο. Βασίλη, αν θέλεις να χαλαρώσεις, να έρχεσαι στην Ελλάδα Μάιο ή Σεπτέμβριο. Πλακώνουν ορδές τους άλλους μήνες. Φέτος γίνεται χαμός από ξένους. Και είναι τόσο χαρούμενοι. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.