Stalking

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, στην περίπτωση που αναρωτιέσαι “δουλειά δεν έχει αυτός ο τύπος, όλο στο ίντερνετ κάθεται; “, θα απαντήσω προκαταβολικά πως αγωνίζομαι να εξαντλήσω τις ογδονταφεύγα ώρες ρεπό που μου έχουν μείνει πριν εγκαταλείψω την κλινική και τραβήξω τον δρόμο μου.

Μέσα σε αυτές τις ώρες ανακαλύπτω ξανά την χαρά της απόλυτης τεμπελιάς. Ξέρεις, δεν είναι σαν τις διακοπές που θα με τρέχει η γυναίκα από παραλία σε παραλία ή από μουσείο σε μουσείο.

Αυτή είναι η καταπίεση της άδειας, καταλήγεις να έχεις πρόγραμμα για να εκμεταλλευτείς κάθε ώρα και στο τέλος η αίσθηση που σου μένει είναι η ίδια που είχες όταν πήγαινες κάθε μέρα στη δουλειά.

Φτάνει το βράδυ και είσαι ξεθεωμένος, αναρωτιέσαι αν πρόλαβες να κάνεις όλα τα πράγματα που είχες σχεδιάσει και κάθεσαι και σκέφτεσαι τι έχει το πρόγραμμα για αύριο.

Άσε που οι διακοπές δεν έχουν σαββατοκύριακα να ξεκουραστείς. Μαλ@κία…

Σε αυτή την υπέροχη περίοδο της ζωής μου, που είναι καταδικασμένη να τελειώσει με τις καλοκαιρινές διακοπές όσο παράδοξο και να ακούγεται αυτό, κάθομαι και παίζω μουσική, σκέφτομαι για το πως θέλω να είναι η ζωή μου στο μέλλον, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά τα τελευταία χρόνια.

Επίσης, κάθομαι και διαβάζω το μπλογκ και τις ομολογουμένως πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις και ιστορίες που διηγούνται οι αναγνώστες, αλλά δεν θυμάμαι να έχω σχολιάσει πολλές φορές κάτι που διάβασα.

Αυτή τη φορά όμως αν μου επιτρέπεις θα το κάνω.

Αναφέρομαι στο γράμμα της Κατερίνας, το οποίο δεν κρύβω πως με ανησύχησε λίγο και αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω τι σκέφτομαι και πως αισθάνομαι για αυτά τα θέματα.

Θα αρχίσω με το εξής: Υπάρχει φλερτ, επίμονο φλερτ, έντονο, ενοχλητικό, προσβλητικό ή οτιδήποτε άλλο φλερτ. Μετά υπάρχουν οι εμμονές.

Στην περιγραφή του ανθρώπου αυτού, δεν βγάζω διάγνωση φυσικά αλλά δεν μπορώ να μην το σκεφτώ, μου έρχεται ένα εμμονικό άτομο.

Δεν ξέρω πόσο όμορφος ή σέξυ μπορεί να είναι ένας άνθρωπος αλλά έναν χρόνο να του την πέφτεις στο γυμναστήριο δεν είναι φυσιολογικό με κανέναν απολύτως τρόπο.

Τα λεγόμενα αυτού του ανθρώπου δεν περιγράφουν έναν άνθρωπο που θέλει απλά να γ… όπως λέει η αναγνώστρια, εκτός και αν αυτός ο τύπος έχει μάθει να γ… μια φορά στα πέντε χρόνια, οπότε ο ένας χρόνος που την πέφτει στην δύσμοιρη δεν είναι παρά τα προκαταρκτικά, η αρχή μιας υπέροχης φιλίας.

Αυτό ή η φίλη είναι η μοναδική γυναίκα σε ακτίνα πεντακοσίων χιλιομέτρων, οπότε δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική για τον τύπο.

Φυσιολογικός άνθρωπος δεν υπάρχει, δεν χρειάζεται να είναι κανείς ψυχίατρος για να το καταλαβαίνει αυτό.

Υπάρχει, όμως, ένα φάσμα λιγότερο ή περισσότερο αποδεκτής και λειτουργικής συμπεριφοράς στη δουλειά, στην προσωπική ζωή και στις κοινωνικές σχέσεις.

Μπορεί κανείς να είναι στα άκρα του φάσματος και τότε να είναι ένας περίεργος και μυστήριος τύπος, εκκεντρικός, δύσκολος να έχεις πάρε-δώσε μαζί του.

Τη στιγμή, όμως, που κάποιος βγαίνει με οποιοδήποτε τρόπο από αυτό το φάσμα, γίνεται εμφανώς δυσλειτουργικός. Σαν τον άνθρωπο που περιγράφεται στο γράμμα.

Χαρά στην υπομονή και στην ευγένεια της αναγνώστριας, μετά από έναν χρόνο πάντως νομίζω πως είναι ξεκάθαρο πως δεν οδηγεί πουθενά.

Έτσι είναι οι εμμονές, δεν διορθώνονται με κουβέντα δυστυχώς.

Δεν υπάρχει κανένα είδος παρότρυνσης, συμπεριφοράς ή άλλου είδους αντιμετώπισης που να μπορεί να πείσει έναν τέτοιο άνθρωπο για το ότι η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική από αυτό που πιστεύει.

Αυτό γιατί έχει ήδη μια πραγματικότητα στο μυαλό του, κοιτάει το ίδιο πράγμα με εμάς αλλά βλέπει κάτι διαφορετικό.

Στην περίπτωσή μας, ο άνθρωπος αυτός είναι σίγουρος πως μπορεί, γνωρίζοντας μια κοπέλα, να μεταλλαχθεί ο ίδιος σε κάτι που αυτή να επιθυμεί.

Ή πως αν αυτή πάρει ένα σήμα από τον ίδιο, διαβάζοντας τι γράφει στο φατσοβιβλίο πχ, να βρει ένα σημείο τομής το οποίο να εξελιχθεί σε κάποιου είδους κοινή διαδρομή για τους δύο αυτούς ανθρώπους.

Η σταθερή άρνηση της απόρριψης φυσικά ουρλιάζει για το ότι ο άνθρωπος δεν έχει υπομονή ή επιμονή αλλά εμμονή.

Εκτός από ενοχλητική, μπορεί μια τέτοια συμπεριφορά να εξελιχθεί σε επικίνδυνη δυστυχώς.

Πολλές φορές η ευγενική και πολιτισμένη στάση που προσπαθεί να υιοθετήσει ο αποδέκτης της συμπεριφοράς καταλήγει να ενισχύει την πραγματικότητα ενός τέτοιου ανθρώπου.

Οι εμμονικοί και οι παρανοϊκοί δεν έχουν ποτέ ΤΗΝ απάντηση, έχουν όμως πάντα μια καλή απάντηση για οτιδήποτε αντικρούει την πραγματικότητά τους.

Παράδειγμα:

– Ρε φίλε δεν θέλει παρτίδες μαζί σου.
– Ναι αλλά συνεχίζει να μου μιλάει.
– Επειδή είναι ευγενική και πολιτισμένη.
– Απλά το παίζει δύσκολη, και εμένα μου αρέσουν οι δύσκολες. Είμαι επίμονος και υπομονετικός. Είναι ένα μυστήριο και θέλει να την ανακαλύψω.
– Ναι, αλλά δεν σου έχει δώσει κανένα σημείο επαφής.
– Δεν έχει αλλάξει όμως και την ώρα που έρχεται στο γυμναστήριο, δεν μου έχει πει ποτέ πως ο φίλος της/άντρας της/πατέρας της/αδερφός της θα μου σπάσει τα πόδια. Δεν μου έχει πει πως της αρέσουν οι γυναίκες. Έρχεται τα πρωινά όπως και εγώ, κατά βάθος θέλει να γνωριστούμε απλά ντρέπεται. Ίσως περιμένει τη σωστή στιγμή.

Εδώ ο μέσος άνθρωπος αρχίζει και ωρύεται “τι λες ρε μαλ@κα”, ο ψυχίατρος αρχίζει να φαρμακώνει…

Τι έχεις αλήθεια να απαντήσεις σε αυτό το κουβάρι εξηγήσεων και δικαιολογιών που καταλαμβάνουν τις σκέψεις ενός τέτοιου ανθρώπου;

Εγώ; Τίποτα, δεν ζήτησε τη βοήθεια μου.

Ούτε η αναγνώστρια του μπλογκ ζήτησε τη βοήθειά μου, βέβαια, αλλά παίρνω το θάρρος να πω μια κουβέντα επειδή έχουμε έναν πολύ καλό κοινό φίλο, εσένα.

Διευκρινίζω όπως πάντα πως είναι απλά μια άποψη και τελικά έχει το ίδιο βάρος με την άποψη οποιουδήποτε άλλου.

Οι καιροί είναι πονηροί και επικίνδυνοι Κατερίνα, το φαινόμενο stalker δεν αφορά μόνο τους διάσημους.

Συμπεριφορές σαν αυτή που περιγράφεις δεν είναι διόλου απίθανο να ενισχυθούν και κάποια στιγμή να κοιτάξεις πάνω από την πλάτη σου και να δεις τη φάτσα του τύπου.

Εδώ μπαίνουμε στο “τι κάνω τώρα” και είναι τεράστιος ο κίνδυνος να πέσουμε σε αντιπαράθεση του τύπου “δεν θα αλλάξω εγώ γυμναστήριο επειδή είναι ο άλλος βαρεμένος, δεν φοβάμαι, δεν έχω ανάγκη να με προστατεύσει κανένας, οι άνδρες να μάθουν να φέρονται και να αλλάξουν”.

Αυτό γιατί μπλέκουμε το πώς θα έπρεπε να είναι τα πράγματα με το πώς είναι.

Ναι, ούτε νάρκες θα έπρεπε να υπάρχουν, αλλά, αν μου πουν πως στον δρόμο μου έχει ένα ναρκοπέδιο θα το περάσω γιατί δεν θα έπρεπε να υπάρχουν νάρκες;

Μάλλον θα προτιμήσω να μείνουν τα πόδια μου ενωμένα με το υπόλοιπο σώμα μου και θα το παρακάμψω.

Πολλές φορές στη ζωή είναι θέμα αρχής, τις περισσότερες όμως είναι θέμα επιβίωσης.

Κανένας δεν έχει να αποδείξει κάτι σε κάποιον άλλο, και κυρίως όχι όταν τίθεται σε κίνδυνο η υγεία, η σωματική και ψυχική ακεραιότητα.

Ούτε, με τον ίδιο τρόπο, πολιτισμικά άξεστοι, σεξιστές ή πραγματικά εμμονικοί άνθρωποι θα έπρεπε να υπάρχουν, αλλά, αν τους βρεις μπροστά σου, καλό είναι να κάνεις μια παράκαμψη γιατί το πρόβλημά τους δεν λύνεται – όχι από εσένα τουλάχιστον.

Άσε να πέσουν σε κάποιον/α χειρότερο από αυτούς, που θα πάει να το πει σε καμπόσους γνωστούς του και θα μαζευτούν εκεί να πλακωθούν μεταξύ τους και να γουστάρουν.

Καλά, η αστυνομία δεν ασχολείται με τέτοιες καταγγελίες σχεδόν πουθενά.

Αλλά και έναν φίλο αστυνομικό να είχες και να πήγαινε να τον πιάσει, τι θα έκανες;

Θα συνέχιζες μετά να πας στο γυμναστήριο και να βλέπεις τη φάτσα του, και να προσποιείσαι πως δεν τρέχει τίποτα;

Μπορείς από την άλλη να απευθυνθείς στη διεύθυνση του γυμναστηρίου και να εκφράσεις τα παράπονά σου.

Στην καλύτερη θα τον καλέσουν να του κάνουν μια προειδοποιητική επίπληξη που σε φέρνει στην ίδια κατάσταση με την αστυνομική παρέμβαση.

Μπορεί να τον πετάξουν έξω, αλλά θα αισθάνεσαι σίγουρη; Αυτός θα ξέρει ποιές ώρες πας, εσύ θα ξέρεις τι θα βρεις πηγαίνοντας;

Επαναλαμβάνω, δεν έχω καμία διάθεση να τα ρίξω στο θύμα. Απλά, θεωρώ πως η καλύτερη λύση σε τέτοιου είδους καταστάσεις είναι η έξοδος από την πίσω πόρτα.

Κάποιοι από εμάς βρίσκονται σε δύσκολη θέση με αυτά που ακούν από αυτόν που έχουν απέναντί τους λόγω δουλειάς. Το ξέρουμε κάθε μέρα που χτυπάμε κάρτα.

Θεωρώ όμως πως το να γίνεται κανείς αποδέκτης τέτοιου είδους συμπεριφοράς είναι απίστευτα δυσάρεστο, πόσο μάλλον την ώρα που πληρώνει και δεν πληρώνεται για να βρίσκεται κάπου, με σκοπό να αισθανθεί καλύτερα, να κάνει τη γυμναστική του και να γουστάρει.

Προσωπικά, αν με ακολουθούσε μια τύπισσα εκεί που βγαίνω για τρέξιμο και μου έλεγε αυτά που ακούς εσύ, θα άλλαζα διαδρομή μετά την δεύτερη-τρίτη φορά που θα την πετύχαινα.

Ή θα προπονούμουν στο σπριντ αντί για μεγάλες αποστάσεις, να μην με προλαβαίνει καν. Θα πέρναγα σαν το Μπιπ Μπιπ μπροστά από το Κογιότ στα κινούμενα σχέδια.

– Σε παρακαλ….
– ΜΠΙΠ ΜΠΙΠ (χάνομαι σε ένα κάνυον στον ορίζοντα, σε ένα σύννεφο σκόνης)

Δεν μπορώ να πω πως είμαι κανένας πραγματικά θηριώδης άνθρωπος, με παρουσιαστικό που αποτρέπει από μόνο του τις φασαρίες.

Από την άλλη δεν με βλέπεις και σκέφτεσαι “ακίνδυνος, της σφαλιάρας”, και σίγουρα δεν θα φοβόμουν μην μου επιτεθεί μια γυναίκα. Αλλά θα άλλαζα διαδρομή ή γυμναστήριο ή ώρα.

Δεν θα ντρεπόμουν για αυτό και ούτε θα πίστευα πως ηττήθηκα ή υποχώρησα σε κάτι που πιστεύω, γιατί πάνω από όλα πιστεύω πως η καλύτερη ζωή είναι η ήσυχη ζωή. Τα ντράβαλα είναι για άλλους.

Κατερίνα, αν σκέφτεσαι “ποιός σε ρώτησε ρε μαλ@κα και ανακατεύεσαι”, μην ανησυχείς. Το σκέφτεται το 95% των ανθρώπων που μιλάνε μαζί μου, εντός και εκτός δουλειάς.

Ελπίζω παρ’ όλα αυτά να βοήθησα κάπως, ή με κάποιον άλλο τρόπο να βρεις μια λύση στο πρόβλημά σου αυτό.

Την αγάπη μου από την Σκανδιναβία

Βασίλης

Υ.Γ. Δεν ήθελα να το γρουσουζέψω και για αυτό η στάση αναμονής στις βρετανικές εκλογές, αλλά για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πόση μεγάλη φόλα είναι οι δημοσκοπήσεις. Έχει γίνει μια τεράστια απάτη η όλη φάση…

(Αγαπητέ Βασίλη, είσαι ο αυτοεξόριστος εθνικός μας ψυχίατρος. Βασίλη, νομίζω πως ο τύπος στο γυμναστήριο κινδυνεύει από την Κατερίνα. Δεν μασάει η Κατερίνα. Είναι και γυμνασμένη. Βλέπω τον τύπο να αλλάζει όχι μόνο γυμναστήριο αλλά και πόλη. Να είσαι καλά, Βασίλη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.