Γράμμα από τον τόπο μου

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο,
Εδώ και ένα εικοσαήμερο περίπου κάνω τις διακοπές μου στην πανέμορφη χώρα τους. Γιατί χώρα τους και όχι χώρα μας θα μου πεις εσύ; Μάλλον δεν θα μου το πεις εσύ, και ίσως ούτε και ένα μεγάλο μέρος αυτών που διαβάζουν το μπλογκ. Θέλω να πιστεύω πως κατιτίς παραπάνω το έχουμε πάρει χαμπάρι.

Η χώρα ανήκει σε αυτούς που κλέβουν συστηματικά και απροκάλυπτα σε όλα τα επίπεδα, γνωρίζοντας πως το σύστημα ποινικοποιεί ιδέες και συναναστροφές.

Ανήκει σε αυτούς που μιλάνε για αξιοκρατία και παίρνουν σύνταξη κάποιων χιλιάδων, έχοντας απολυτήριο δημοτικού.

Επίσης, ανήκει σε αυτούς που συμπεριφέρονται σαν κάφροι σε κάθε τους επαφή με κόσμο που τους έχει ανάγκη ή που δεν έχει την πολυτέλεια να υποκύψει στην παρόρμηση να τους πιάσει και να τους στρίψει τον λαιμό, για τον άλφα ή τον βήτα λόγο.

Η χώρα ανήκει σε αυτούς που μιλάνε πολύ και δυνατά χωρίς να έχουν απολύτως τίποτα να πουν, και που με την ίδια ευκολία που λένε το άσπρο σήμερα αλλάζουν σε μαύρο την επόμενη και συμπεριφέρονται σαν να μην θυμάται κανείς τίποτα.

Το ωραίο είναι, βέβαια, πως και οι υπόλοιποι, αν τους συμφέρει, προσποιούνται πως δεν θυμούνται.

Χτεσινοί π**στηδες, σημερινοί κ*λομπαράδες, έλεγε ο πατέρας μου.

Η χώρα ανήκει σε αυτούς που, όποτε ακούν πως ζούσα για πολλά χρόνια στην Σικελία, με κοιτάνε πονηρά και μου λένε με το χαμόγελο αυτού που το κατέχει “Μαφία, ε; “.

Λες και στην Ελλάδα η προστασία, η τοκογλυφία, οι εκβιασμοί, το λαθρεμπόριο, το ξέπλυμα μαύρου χρήματος και η διαπλοκή του υποκόσμου με την πολιτική και το βαθύ κράτος είναι κάτι που δεν υπάρχει.

Βέβαια, στο δικό τους μυαλό, Μαφία είναι το χειροφίλημα στον Νονό και το κομμένο κεφάλι αλόγου στο κρεβάτι του εχθρού.

Η χώρα ανήκει σε αυτούς που στεφανώνουν με δάφνες ακαδημαϊκές τους εκπροσώπους των κατακτητών και στους καλλιτέχνες που η μόνη τέχνη που έχουν τελειοποιήσει είναι να μας λένε πως φτάνει πια με τη μιζέρια μας, πρέπει να τραγουδάμε και να χορεύουμε όσο μας πηδάνε, μην και τους επηρεάσει η μαγκουφιά μας και δεν τους σηκώνεται.

Η χώρα ανήκει σε αυτούς που πιστεύουν πως φταίνε οι ξένοι, οι εβραίοι, οι μασόνοι, οι εξωγήινοι και λοιπές μυστηριώδεις οντότητες και σκοτεινές δυνάμεις.

Η χώρα ανήκει σε σόγια, παπαδαριό, κλίκες, δανειστές, μαφιόζους, συνδικαλιστές, εφοπλιστές, λαμόγια, στον κάφρο της γειτονιάς σου και στους νοικοκυραίους.

Στους γιατρούς που παίρνουν φακελάκι και στους ασθενείς που δίνουν για να χειρουργηθούν πιο γρήγορα από τους πιο φτωχούς συνασθενείς τους.

Στους μαγαζάτορες που δεν κόβουν αποδείξεις και απορούν πού είναι το κράτος.

Σε εμένα, πάντως, δεν ανήκει.

Σταμάτησε εδώ και καιρό να με απασχολεί η Ελλάδα σαν χώρα και σαν πατρίδα.

Μου αρέσει σαν τόπος, είναι ο τόπος μου, αλλά το μυαλό μου έχει αποβάλει κάθε βαθύτερη και βαρύτερη έννοια που είχε εμφυτεύσει η σχολική προπαγάνδα.

Όταν πήγαινα στο δημοτικό σχολείο, οι οπλαρχηγοί της επανάστασης χαρακτηρίζονταν σαν “πολεμοχαρείς” στο βιβλίο της ιστορίας, και αυτό ήταν κάτι θετικό, κάτι που ο εντεκάχρονος μαθητής έπρεπε να θεωρεί σαν χάρισμα σε έναν άνθρωπο.

Σε ένα φανταστικό βιβλίο (Ursula le Guin, Left hand of darkness), διάβασα πρόσφατα πως δεν γίνεται να έχεις ταυτόχρονα πολιτισμό και πόλεμο, πρέπει να διαλέξεις.

“Αν ο πολιτισμός έχει ένα αντίθετο, αυτό είναι ο πόλεμος”, γράφει η συγγραφέας.

Όταν τόλμησα να το πω, αντιμετώπισα το μένος της παρέας μου, έσκισαν τα ρούχα τους γιατί η αρχαία Αθήνα είχε ταυτόχρονα πολιτισμό και πόλεμο. Αν θέλουμε να πιστέψουμε την ιστορία.

Αν θέλουμε να πιστέψουμε αυτούς που είχε υπόδουλους η Αθήνα φυσικά, στα παπάρια τους η φιλοσοφία και ο Παρθενώνας και ο αθηναϊκός πολιτισμός.

Μάλλον θα προτιμούσαν να έχουν την ησυχία τους και ας μην είχε γεννηθεί ο δυτικός πολιτισμός.

Η διπλή σκέψη, όπως έλεγε ο Όργουελ, η δυαδικότητα στον ορισμό “καλό/κακό”, ο τρόπος με τον οποίο ορίζουμε το πρόσημο μιας ενέργειας, μιας ιδεολογίας ή μιας κατάστασης ανάλογα με τον τρόπο που μας επηρεάζει δεν θα σταματήσει ποτέ να με εκπλήσσει.

Αν έχω να κερδίσω είναι καλό, αν χάνω είναι κακό.

Δεν υπάρχει απόλυτη και σταθερή αξία, τα πάντα καθορίζονται με την χασούρα και το κέρδος.

Βαριά δεσμά και δεν σπάνε με τίποτα, Πιτσιρίκο μου. Δεν εννοώ καν να σπάσουμε των άλλων, ή έστω να τους βοηθήσουμε να τα σπάσουν, αλλά ακόμα και να βγούμε οι ίδιοι από την παγίδα.

Αλλά πρέπει να δούμε τα πράγματα διαφορετικά πριν καταφέρουμε έστω να ξεκινήσουμε μια τέτοια διαδρομή.

Κυρίως να δούμε τους ίδιους μας τους εαυτούς διαφορετικά.

Η συνήθεια του να ετεροπροσδιοριζόμαστε έχει γιγαντωθεί, με αποτέλεσμα να ξεχνάμε ποιοι είμαστε και ποιοι θα θέλαμε να είμαστε.

Εστιάζουμε μόνο σε αυτό που φαίνεται και σε αυτό που θα ήθελαν οι άλλοι να είμαστε. Βλέπε κοινωνικά δίκτυα, δεν χρειάζεται περισσότερη ανάλυση.

Αν σταματήσουμε να σκεφτόμαστε το ένδοξο παρελθόν και το λαμπρό μέλλον και αναλογιστούμε λίγο αυτό που συμβαίνει σήμερα, μπορεί και να κάνουμε μια καλή αρχή.

Βοηθά το να κοιταχτεί κανείς στον καθρέφτη, να ξεχάσει για μια στιγμή την ύπαρξη των άλλων και να αναρωτηθεί ποιος είναι εκείνη τη στιγμή και ποιος θέλει τελικά να είναι για την υπόλοιπη ζωή του.

Την αγάπη μου από την χώρα τους (αλλά τον τόπο μας)

Βασίλης

Υ.Γ. Αλλη μια όμορφη φράση: “I don’t mean love, when I say patriotism. I mean fear. The fear of the other. And its expressions are political, not poetical: hate, rivalry, aggression.”
Ursula K. Le Guin, The Left Hand of Darkness
Υ.Γ.2 Την επόμενη εβδομάδα θα έχει podcast. A, έγραψες την προηγούμενη φορά για κάποια πιθανά κοινά podcast στο μέλλον. Με μεγάλη μου ευχαρίστηση, φυσικά!

(Αγαπητέ Βασίλη, οι Τρύπες τραγούδησαν “πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα και με μισήσαν περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού”. Εγώ επειδή δεν μίσησα αλλά αηδίασα πολύ, θα έλεγα πως “πατρίδα μου είναι εκεί που αηδίασα”. Τώρα που έγραψα αυτό, θα ήθελα Βασίλη μια φορά, τον επόμενο χειμώνα ίσως, να γράψεις πως και γιατί τα μεγάλα λόγια αγάπης ανάμεσα σε δυο ανθρώπους καταλήγουν κάποιες φορές σε τεράστιο μίσος. Βασίλη, η Ελλάδα είναι ο τόπος μας αλλά, όπως λες, δεν είναι η χώρα μας. Δεν πειράζει. Είμαστε Έλληνες, αγαπάμε τον τόπο μας, δεν χρειάζεται να έχουμε και χώρα. Ας την έχουν οι άλλοι. Άλλωστε, εγώ με την ιδιοκτησία δεν τα πάω και πολύ καλά. Βασίλη, θα ήθελα πολύ να έρθω στη Σουηδία να σε δω, να πάω στην Ελβετία να δω τον Ηλία, να πάω στην Ολλανδία να δω τον Jo Di, αλλά δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω και δεν θέλω πια να κάνω σχέδια, γιατί κάτι σχέδια που έκανα πήγαν όλα στον διάολο. Αλλά, αν τα καταφέρω, θα κάνουμε και εκπομπές μαζί. Πατρίδα μας είναι οι άνθρωποι. Όχι οι μεταλλαγμένοι, οι άλλοι. Σου στέλνω μια φωτογραφία μου από τον τόπο μου. Είναι ο τόπος που γεννήθηκα. Είναι και ο τόπος της Ουράς, που ξαπλώνει κάτω από τον Παρθενώνα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.