Δεν μπορώ να θυμηθώ αυτό που «δεν ξεχνώ»
Πέρασαν δύο χρόνια πια από την ημέρα που ο πρώην πρόεδρος δεκαπενταμελούς και νυν πρωθυπουργός της Ελλάδας κάλεσε τους Έλληνες να αποφασίσουν για το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους.
Την επομένη της αναγγελίας του δημοψηφίσματος ακολούθησαν το κλείσιμο των τραπεζών και τα capital controls, η απίστευτη κινδυνολογία και η στυγνή προπαγάνδα των ΜΜΕ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Το «Όχι» την βδομάδα που προηγήθηκε του δημοψηφίσματος φαινόταν πραγματικά απίθανο να νικήσει.
Εγώ, βέβαια, βρισκόμουν τότε στην Μεγάλη Βρετανία.
Τα χαρμόσυνα μαντάτα τα έμαθα από τον καλύτερο φίλο μου που βρισκόταν στην Αθήνα, μέσω του Skype.
«Ο Τσίπρας ανακοίνωσε δημοψήφισμα για την έγκριση ή όχι του μνημονίου την επόμενη Κυριακή!».
Σχεδόν ούρλιαξα από την χαρά μου.
Ξύπνησα την γυναίκα μου και σχεδόν κλαίγαμε από την συγκίνηση αγκαλιασμένοι.
Κάναμε όνειρα για επιστροφή πίσω στην πατρίδα μας, μετά την επικείμενη ρήξη με τους δανειστές-κατακτητές.
Λέγαμε πως πρέπει να βοηθήσουμε -με όσες γνώσεις και εμπειρίες αποκτήσαμε στο εξωτερικό- την πατρίδα μας να ορθοποδήσει.
Γελοίοι και ονειροπόλοι, όπως πάντα.
Μετά αρχίσαμε να ψάχνουμε για εισιτήρια στο internet.
Έπρεπε να πάμε να ψηφίσουμε.
Τα κόστη όμως απαγορευτικά. 1500 λίρες για εμάς και το παιδί. Απογοήτευση.
Και τελικά, απόφαση να πάω μόνο εγώ.
Παρασκευή βράδυ, μετά το νοσοκομείο, με το τραίνο στο Gatwick. Πτήση για την Αθήνα.
Στο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο κολλητός μου. Είχε έρθει στο αεροδρόμιο κατευθείαν από το Σύνταγμα.
Αγκαλιές και φιλιά.
Ήρθε η ώρα να γυρίσουμε σελίδα. «Θα δούνε τώρα ποιοι είναι οι Έλληνες!». Γελοίοι κι ονειροπόλοι όπως πάντα.
Την επομένη στην πλατεία της Νέας Σμύρνης και το απόγευμα στην Γλυφάδα. Απογοήτευση.
Το «Ναι» έδειχνε πιο βέβαιο από ποτέ.
Την Κυριακή το πρωί, όμως, στις φτωχογειτονιές του Πειραιά αισθάνθηκα πως το «Όχι» θα θριάμβευε το βράδυ της ίδιας ημέρας.
Ο φτωχός κόσμος που δεν είχε να χάσει τίποτε άλλο εκτός από τις μνημονιακές του αλυσίδες δεν φοβήθηκε ούτε από την προπαγάνδα των τηλεοπτικών σταθμών των ολιγαρχών, ούτε από τις ουρές μπροστά στα ΑΤΜ.
Στα μάτια τους έβλεπες την δίψα για αξιοπρέπεια, για ελευθερία και για απονομή της δικαιοσύνης.
Οι άνθρωποι αυτοί θριάμβευσαν το βράδυ της Κυριακής.
Περίμενα την πτήση της επιστροφής, όταν έμαθα για το συγκλονιστικό εκείνο 61,3%.
Είπα τότε στον εαυτό μου πως «νικήσαμε», πως «οι εξελίξεις θα πάρουν την μορφή καταιγίδας», πως «το ποτάμι της απελευθέρωσης της χώρας μας δεν μπορεί πια κανείς να το γυρίσει πίσω».
Γελοίοι και ονειροπόλοι, όπως πάντα.
Μέσα στην επόμενη βδομάδα είχαν τελειώσει όλα χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.
Τα υπόλοιπα –όπως και τα προηγούμενα άλλωστε– γνωστά.
Πινελιές στον καμβά μιας ήττας χωρίς μάχη, μιας συνθηκολόγησης χωρίς καν την κήρυξη ενός πολέμου.
Σήμερα, βέβαια, ζω σε μια άλλη χώρα. Θεωρητικά, καλύτερη από την προηγούμενη. Χωρίς αυταπάτες πια.
Πουθενά δεν είναι πια … υπέροχα.
Η πιο όμορφη χώρα δεν υπάρχει πια.
Είναι η χώρα του Πίτερ Παν, η χώρα του «ποτέ-ποτέ».
Είναι ο τόπος που αγάπησα και που έπαψε ξαφνικά να υπάρχει.
Είναι ο φοβερός πόνος που αισθάνονται εκείνοι που έχασαν το πόδι τους σε μια άτυχη μάχη, ο πόνος από το «μέλος-φάντασμα», ο πόνος από εκείνο το κομμάτι του εαυτού σου που πια δεν υπάρχει και με τον τρόπο του σε εκδικείται.
Κι εγώ –όπως και πολλοί άλλοι άλλωστε– ζω κάπου, πασχίζοντας να θυμηθώ τι είναι αυτό που δεν μου επιτρέπει η ψυχή να ξεχάσω.
Φιλιά από την συννεφιασμένη και λιγάκι βροχερή Εσπερία
Ηλίας.
Υ.Γ. Τις ημέρες που προηγήθηκαν του δημοψηφίσματος σου είχα στείλει κι εγώ πολλά κείμενα. «Να μην προδώσεις» έγραφα και μετά φώναζα στον κάθε πατριώτη «Μπουμπούνισε το!» γιατί είναι «η πoυτάνα η ζωή» που δεν ξεχνά ούτε συγχωράει πράξεις και παραλείψεις. Έπειτα έγραψα το «3 ημέρες μετά, επιστολή προς Συριζαίους». Και ένα χρόνο αργότερα το «This is a Coup» για να μαθαίνουν και οι «Μωρές παρθένες». Είναι πολύ αστείο αλλά μέσα σε δύο χρόνο έχουν πολλαπλασιαστεί επικίνδυνα οι γκρίζες τρίχες στο κεφάλι μου. Αν χάσω και καμιά δεκαπενταριά κιλά κι αρχίσω ξανά γυμναστική, θα μοιάσω με τον Τζωρτζ Κλούνεϊ Κλουνογιωργάκη τον έλεγε η φίλη μου η Κατερίνα και γέλαγα). Μια νέα καριέρα ανοίγεται μπροστά μου! Μετά το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ελβετία, το Χόλιγουντ!
(Αγαπητέ Ηλία, ο Τσίπρας υπέγραψε, όχι εμείς. Εμείς πήγαμε στις κάλπες και ψηφίσαμε ΟΧΙ. Βέβαια, μετά δεν αντιδράσαμε στην ανατροπή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος -τρεις κι ο κούκος ήμασταν στο Σύνταγμα- αλλά ψηφίσαμε ΟΧΙ. Το καλό είναι πως, μετά την ανατροπή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, εμένα μου τελείωσαν οι ψευδαισθήσεις για δημοκρατία στην Ελλάδα. Ο τρόπος που αποδέχτηκαν την ανατροπή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος και αυτοί που ψήφισαν ΟΧΙ και αυτοί που ψήφισαν ΝΑΙ, δείχνει πως η Ελλάδα είναι πεθαμένη. Ηλία, οι Έλληνες άνθισαν όταν ήταν παντού και όχι κλεισμένοι στα σύνορα της Ελλάδας. Αυτό θα κάνουμε και τώρα. Την αγάπη μου. Φιλιά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.