Η μεγάλη απάτη ήρθε. Ο μεγάλος θυμός πότε;

Φίλε πιτσιρίκο
Χτες ήταν η επέτειος ενός μεγάλου και ιστορικού γεγονότος,του περίφημου και υπεραναλυμένου δημοψηφίσματος. Έχουν γραφτεί και αναφερθεί πάρα πολλά από σχετικούς και άσχετους, από οπαδούς του όχι και του ναι, μάλιστα οι τελευταίοι εμφανίζονται ως απολύτως δικαιωμένοι.

Και πώς να μην εμφανίζονται και να μην αισθάνονται έτσι, αφού μετά την κωλοτούμπα Τσίπρα αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ· φυσικά και των ψηφοφόρων, να μην ξεχνάμε ότι το Σεπτέμβριο του 2015 το 50% ναι μεν απείχε από τις εκλογές αλλά το υπόλοιπο 50% που συμμετείχε ψήφισε κατά 90% μνημονιακά.

Βέβαια, όπως έχεις πει πολλές φορές, πολύς κόσμος κουράστηκε, απογοητεύτηκε, άλλοι πολλοί έφυγαν στο εξωτερικό κλπ.

Μπορεί.

Και φυσικά, όταν μία τέτοια γιορτή της δημοκρατίας και ιστορική απόφαση του ελληνικού λαού τσαλαπατιέται τόσο ξεδιάντροπα και τόσο βάναυσα, μιλάμε για ξεκάθαρη πολιτική και δημοκρατική εκτροπή.

Έλεγαν λοιπόν οι τότε νενέκοι -όπως τους αποκαλούσαν οι τότε επαναστάτες, οι οποίοι όμως μεταλλάχθηκαν και αυτοί σε νενέκους- ότι, αν επικρατήσει το ΟΧΙ, θα καταστραφεί η χώρα, θα έρθει εξαθλίωση και μεγάλη πείνα.

Τα ίδια, βέβαια λένε οι τωρινοί κυβερνητικοί και μάλιστα έχουν τη γνωστή κασέτα όλοι τους:

“Δηλαδή, τι θέλατε να γίνει, να βγούμε από το ευρώ και την ΕΕ με συνέπεια να διαλυθεί η χώρα;”.

Αυτό με τις γνωστές λοιπές παραλλαγές είναι το βασικό επιχείρημα τους.

Μέγα επιχείρημα.

Με το νου τους.

Βέβαια, υπόσχονταν δικαιοσύνη.

Βέβαια, υπόσχονταν κάθαρση.

Βέβαια, υπόσχονταν καλύτερες μέρες.

Και τι δεν υπόσχονταν.

Τα πάντα όλα.

Θα μου πει κανείς και άλλοι στο παρελθόν υποσχέθηκαν και δεν τήρησαν τίποτα.

Θα μου πει κανείς και άλλοι στο παρελθόν κορόιδεψαν.

Ναι, αλλά η διαφορά είναι το δημοψήφισμα.

Η προκήρυξή του, από μόνη της, έδωσε φτερά και ελπίδες.

Εσύ, ο Ηλίας και πολλοί άλλοι στο μπλογκ και σε άπειρα μέσα, έγραψαν υπέροχα κείμενα.

Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους.

Ο κόσμος γέμισε ελπίδα.

Ο κόσμος στήριξε.

Ο κόσμος ψήφισε.

Έφερε το 62%.

Και μετά ήρθε η μεγάλη απάτη.

Και η μεγάλη διάψευση.

Και η μεγάλη απογοήτευση.

Δε λέω η μεγάλη ήττα, γιατί όσο ζω ελπίζω να νικήσουμε στο τέλος.

Δε λέω ο μεγάλος θυμός, γιατί ακόμα δεν τον είδα.

Πιτσιρίκο, μπορεί να κάνω λάθος αλλά ακόμη ελπίζω κάτι να γίνει, γι αυτό και πρόσφατα σου είχα γράψει “Άντε ρε παικταράδες το έχουμε”.

Δεν μπορεί.

Ακόμη και να μη μπορούν ή να μη θέλουν οι Έλληνες να κάνουν επανάσταση, κάποια στιγμή, όπως λες, θα μιλήσει η ανάγκη.

Και ακόμη δε μίλησε.

Ακόμη οι περισσότεροι τη βολεύουν.

Ακόμη λεφτά στα σεντούκια και αλλού υπάρχουν.

Ακόμη καταθέσεις υπάρχουν.

Ακόμη συντάξεις υπάρχουν.

Όμως όλα αυτά κάποια στιγμή θα τελειώσουν.

Αργά ή γρήγορα.

Εκεί σε θέλω κάβουρα.

Εκεί μας θέλω μάγκες.

Θα φαγωθούμε μεταξύ μας, ως συνήθως, ή θα πάρουμε τη χώρα στα χέρια μας;

Θα φανεί.

Και σύντομα.

Σύντομα θα μιλήσει η ανάγκη που ακόμη είναι σιωπηλή.

Και θα δούμε τότε πολλά σκηνικά, να είσαι σίγουρος.

Αυτά τα λίγα

Μ.
Παόκι

(Αγαπητό Παόκι, μάλλον δεν υπάρχει το κατάλληλο ανθρώπινο υλικό. Οι Έλληνες δεν αγαπούν τη χώρα τους. Μάλλον δεν αγαπούν τίποτα. “Θυμός” στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ψυχή. Ψάχνουμε την ψυχή. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.