Πειραματικά μοντέλα

Αυτές οι χώρες έχουν, φίλε μου Πιτσιρίκο, κάτι το αλλόκοτο. Χρειάζεται κανείς έναν οδηγό, έναν μπούσουλα, για να μπορέσει να την βγάλει καθαρή.

Η ζωή είναι ιδιαίτερα μονότονη και στην πραγματικότητα οι ντόπιοι πληθυσμοί αιώνες τώρα διδάσκονται από παιδιά το πώς να επιβιώνουν και να λειτουργούν –σχεδόν με τρόπο τελετουργικό– μέσα σε αυτή την επαναλαμβανόμενη μονοτονία.

Θα μου πεις, βέβαια, ότι παντού στον κόσμο η ζωή μπορεί να είναι ή να γίνεται θλιβερά μονότονη και προβλέψιμη.

Όμως, εδώ είναι ο ίδιος ο τρόπος ζωής.

Πέντε βδομάδες διακοπές κι αν είναι κι αυτές στα all inclusive –που πολύ συχνά είναι–, δεν μπορούν πια ούτε ένα ζωηρό τόνο διαφορετικότητας να προσθέσουν στην εξοντωτική καθημερινότητα της «μέρας της Μαρμότας» που έρχεται και ξαναέρχεται για χρόνια.

Δεν υπάρχει νομίζω καλύτερο παράδειγμα για αυτό από τις ημέρες των Χριστουγέννων στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης.

Τα στολισμένα μαγαζιά, οι υπαίθριες αγορές με τα γλυκά, το ζεστό κρασί και τα πολύχρωμα παιχνίδια.

Για κάποιον νότιο που σπάνια βλέπει χιόνι τον Δεκέμβρη στην χώρα από την οποία προέρχεται, μοιάζει με εικόνα παραμυθιού από την Ντίσνεϊλαντ, μια εικόνα που τον συναρπάζει πραγματικά την πρώτη φορά που την αντικρίζει.

Όταν όμως ζεις εκεί, διαπιστώνεις ότι το σκηνικό στήνεται και ξεστήνεται κάθε χρόνο, ακριβώς το ίδιο και με τον ίδιο απαράλλαχτο τρόπο. Και είναι παντού το ίδιο. Στην πόλη που μένεις και στις γειτονικές.

Δεν πιστεύω ότι είναι ούτε σωστό ούτε δίκαιο να κατηγορήσεις τους ανθρώπους για τον τρόπο που έχουν επιλέξει να ζουν και δεν το κάνω.

Άλλωστε, η φύση και το ιστορικό background των λαών αυτών έδωσαν στην πειθαρχία έναν πολύ σπουδαίο ρόλο στον αγώνα για την επιβίωση.

Δεν θα μπορούσες ποτέ να ζήσεις άλλωστε σαν τζίτζικας στην Γερμανία, τον χειμώνα θα πέθαινες από το κρύο.

Θα μου πεις, βέβαια, ότι κι αλλού έτσι είναι, αλλά όχι ακριβώς έτσι.

Αυτό που θέλω να πω πως όλοι εμείς οι ξένοι που ήρθαμε εδώ από τις χώρες της Μεσογείου αισθανόμαστε κάπως περίεργα και πολλοί από εμάς αντιμετωπίζουμε μεγαλύτερες δυσκολίες προσαρμογής από ό,τι οι Εγγλέζοι και οι Γερμανοί που κατοικούν επίσης εδώ.

Το βλέπεις στα μάτια των Ισπανών, των Ιταλών, και των Πορτογάλων που δεν είναι και λίγοι σε αυτά τα μέρη.

Κι αν για εμάς τους «Ευρωπαίους» είναι δύσκολη η προσαρμογή, φαντάζομαι πόσο τρομακτικά τραυματική θα είναι η εμπειρία για κάποιον μουσουλμάνο που φτάνει εδώ. Πόσο μεγάλος θα είναι πόνος του ξεριζωμού. Πόσο μεγάλη θα είναι η αίσθηση της απόρριψης.

Σήμερα στην Ελβετία των 7,5 εκατομμυρίων κατοίκων, το ένα τρίτο του πληθυσμού προέρχεται από άλλες χώρες και δεν έχει πολιτικά δικαιώματα με την έννοια ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν την ελβετική υπηκοότητα αν και πολλοί από αυτούς μένουν στην χώρα για πάρα πολλά χρόνια.

Από τους ξένους, ένα μεγάλο ποσοστό είναι Γερμανοί δηλαδή άνθρωποι με την ίδια κουλτούρα.

Μικρότερο ποσοστό είναι οι Γάλλοι και οι Ιταλοί. Ακολουθούν οι Βαλκάνιοι.

Οι μουσουλμάνοι είναι λίγοι και συγκεντρωμένοι σε ορισμένες περιοχές.

Στην Σουηδία, αντίθετα, όπου μένει ο Βασίλης και ιδιαίτερα στο νότιο τμήμα της, ο αριθμός των μεταναστών από μουσουλμανικές χώρες είναι ιδιαίτερα μεγάλος (12-15% του πληθυσμού της Σουηδίας) το ίδιο και τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας της αδυναμίας προσαρμογής –πράγμα απολύτως φυσιολογικό– των ανθρώπων αυτών στις ιδιαιτερότητες, φυσικές και κοινωνικές, της Σκανδιναβικής αυτής χώρας.

Είχα διαβάσει κάπου ότι, αν θεωρήσει κάποιος την Ελλάδα ως ένα παγκόσμιο ή πανευρωπαϊκό πείραμα στο επίπεδο της οικονομίας, η Σουηδία θα μπορούσε να είναι το πειραματόζωο του Δυτικού κόσμου στο επίπεδο της υποτιθέμενα θαυματουργής «καπιταλιστικής πολυπολιτισμικότητας».

Το άρθρο κατέληγε στο συμπέρασμα ότι, αν και τα δύο προαναφερόμενα πειραματικά μοντέλα έχουν αποτύχει οικτρά, οι ελίτ ετοιμάζονται να τα εφαρμοστούν και σε άλλες χώρες.

Οι ευρωπαϊκές ελίτ ψάχνουν να βρουν την λύση στο πρόβλημα της δημογραφικής γήρανσης των χωρών τους και της μείωσης του μεριδίου που κατέχουν στην πίτα του παγκόσμιου ΑΕΠ με την προσέλκυση και εκμετάλλευση εκατοντάδων χιλιάδων νεομεταναστών, την ταυτόχρονη αποπροσανατολιστική όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και την ένταση της καταστολής στο εσωτερικό των χωρών τους.

Η Ελβετία είναι μια χώρα που κατοικείται από τρεις διαφορετικές εθνότητες –Γερμανοί, Γάλλοι και Ιταλοί– και είναι οργανωμένη σε 26 καντόνια τα οποία απολαμβάνουν μεγάλης αυτονομίας από την κεντρική εξουσία.

Επίσης, το 25-30% του πληθυσμού είναι όπως προανέφερα μη Ελβετοί πολίτες, ξένοι.

Παρ’ όλα αυτά, η προσωπική μου αίσθηση είναι ότι δεν πρόκειται για μια πολυπολιτισμική κοινωνία.

Τέτοια θα μπορούσα να χαρακτηρίσω ίσως την βρετανική ή την ολλανδική.

Στην Ελβετία δεν θα δεις εύκολα κάποιες εθνικές ομάδες να ζουν με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο. Αυτό δεν γίνεται ανεκτό.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι ήταν η πρώτη –ίσως και μοναδική– Ευρωπαϊκή χώρα που απαγόρευσε την κατασκευή μιναρέδων στους λατρευτικούς χώρους των μουσουλμάνων.

Η Ελβετία είναι σίγουρα, πάντως, η χώρα των συμβιβασμών και της αποφυγής των συγκρούσεων.

Σε αυτό συνετέλεσε, βέβαια, η ουδετερότητά της από την λήξη των Ναπολεόντειων πολέμων και μετά, ο ρόλος που επιφυλάχθηκε για το τραπεζικό της σύστημα μέχρι τα τώρα και φυσικά η οικονομική της ευμάρεια.

Περιμένω με ανυπομονησία ένα κείμενο από τον Βασίλη για την χώρα όπου τώρα ζει, την Σουηδία.

Φιλιά πολλά (ξανά), από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, δεν είναι καθόλου τυχαία η λατρεία εκατομμυρίων βορειοευρωπαίων για την Ελλάδα.
Εδώ το φως, εδώ ο γιαλός, χρυσές γαλάζιες γλώσσες, στα βράχια ελάφια πελεκάν’, τα σίδερα μασάνε. Πολύ θα ήθελα να ήξερα πόσοι είναι οι Ευρωπαίοι που έχουν σπίτι στην Ελλάδα και περνούν εδώ μεγάλο μέρος του χρόνου ή μένουν μόνιμα. Πάντως, εγώ έχω συναντήσει εκατοντάδες τέτοιους. Και είναι πολύ ωραίοι. Ηλία, θεωρώ τις θρησκείες υπεύθυνες για τον άγριο θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων. Από την άλλη, δεν μπορώ να πω για τους μουσουλμάνους, γενικά, αλλά το μεγάλο λάθος της Ευρώπης ήταν που άφησε τους Άραβες απέξω, ξεχνώντας πως συνέβαλαν και αυτοί -όπως όλοι οι λαοί της Μεσογείου- στην δημιουργία του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ηλία, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που υπάρχει με πολλούς μουσουλμάνους που έρχονται στην Ευρώπη είναι ο τρόπος που βλέπουν τις γυναίκες. Υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στις δικές τους κοινωνίες και στις ευρωπαϊκές κοινωνίες στο θέμα αυτό. Και βέβαια, δεν θα αλλάξει η θέση της γυναίκας στην Ευρώπη, επειδή έρχονται πολλοί μουσουλμάνοι. Αυτοί θα αλλάξουν άποψη για τις γυναίκες. Δεν ξέρω τι θα γράψει ο Βασίλης για τη Σουηδία αλλά οι Σουηδοί με τους οποίους μίλησα, είναι πολύ σκεπτικοί για την κοινωνία τους. Να είσαι καλά΄, Ηλία. Φιλιά!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.