Η ελληνική κότα με τα χρυσά αυγά (ένα παραμύθι των αδερφών Γκριμ)

Το 70% των Ελλήνων –σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα της κοινής γνώμης– αντιτίθεται στο να υπάρχει ο όρος «Μακεδονία» στο όνομα της ΠΓΔΜ, στο προσωρινό (από το 1992) όνομα της οποίας περιλαμβάνεται το «Μακεδονία».

Αυτό όμως δεν μετράει.

Ούτε μετράει ότι υπήρχε ο όρος “Μακεδονία’ στο όνομα της ομόσπονδης δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας από το 1945 μέχρι το 1991.

Επιπλέον, οι Έλληνες φοβούνται τις επεκτατικές ορέξεις των βορείων γειτόνων που θέλουν να καταλάβουν την κατοικούμενη -σε ποσοστό 95%- από Έλληνες Μακεδονία.

Θέλουν την ερωτική Θεσσαλονίκη, την νύφη του Θερμαϊκού, και οι συμπατριώτες μας φοβούνται ότι οι Σκοπιανοί στο τέλος θα μας την πάρουν.

Τι κι αν οι Σκοπιανοί δεν τολμούν να αρθρώσουν λέξη για τις παραπάνω διεκδικήσεις.

Οι «δικοί» μας βρήκαν την συγκαλυμμένη απειλή στο …αλυτρωτικό τους Σύνταγμα.

Τα πήραν λοιπόν στο κρανίο και βγήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν.

Ακόμα κι αν διαφωνώ μαζί τους δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω ότι οι απόψεις τους πλειοψηφούν συντριπτικά μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Αυτό, όμως, δεν μου απαγορεύει το να θέσω ορισμένα –φαινομενικά άσχετα με το θέμα– ερωτήματα και στην συνέχεια να προσπαθήσω να τα απαντήσω.

Το Σύνταγμα της γειτονικής Τουρκίας –από όσο ξέρω– δεν περιέχει τα όσα «αλυτρωτικά» υπάρχουν στο Σύνταγμα της ΠΓΔΜ.

Να υποθέσω ότι για αυτόν τον λόγο οι νεοελληναράδες υπερπατριώτες δεν ενοχλούνται από την αναθεωρητική των συνθηκών πολιτική της Τουρκίας, τις άμεσες παρεμβάσεις Τούρκων αξιωματούχων στην μειονότητα της Θράκης -που σύμφωνα με την Ελλάδα δεν είναι Τουρκική αλλά… μουσουλμανική-, την ευθεία διεκδίκηση 18 ελληνικών νησιών στο Αιγαίο από τους γείτονες, την απαγόρευση με την απειλή του πολέμου της άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας όσο αφορά την ΑΟΖ, την γκριζοποίηση των Ιμίων και ποιος ξέρει πόσων ακόμα βραχονησίδων στο Αιγαίο, τις διαρκείς παραβιάσεις του εθνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου, την κατοχή του 40% της Κύπρου από το 1974;

Όχι, η Τουρκία δεν προκαλεί τον θυμό και την πατριωτική οργή των νεοελλήνων.

Όλοι θυμόμαστε άλλωστε το πόσο αποφασισμένοι ήταν οι Έλληνες το 1996 με την κρίση στα Ίμια στο να φτάσουν τα πράγματα στα άκρα με τους γείτονες προκειμένου να προασπίσουν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα.

Φύσηξε, όμως, ο αναθεματισμένος πουνέντες και σήκωσε ψηλά την γαλανόλευκη και την πέταξε στην θάλασσα.

Φούσκωσε και το κύμα –είχε παλιόκαιρο την μέρα που μας την έπεσαν– κι έβγαλε πάνω στην ελληνική βραχονησίδα καμιά 30αριά Τούρκους κομάντος.

Εμφανίστηκε ευτυχώς όμως τότε ο από μηχανής Μπάρμπα Σαμ, και μετά ο εκσυγχρονιστής πρωθυπουργός της χώρας τον ευχαρίστησε δημόσια από το βήμα της Βουλής για το καλό που μας έκανε.

Θυμάμαι εκείνες τις ημέρες σαν να είναι τώρα.

Είχε πλημμυρίσει το Σύνταγμα από τα οργισμένα πλήθη που φώναζαν πως το «Αιγαίο είναι Ελληνικό».

Τι όχι; Θυμάμαι λάθος; Μάλλον εεε;

Οι περισσότεροι αισθάνθηκαν δικαιολογημένα ανακούφιση που αποφεύχθηκε η πολεμική σύγκρουση έστω και την τελευταία στιγμή.

Και ο Σημίτης εκλέχτηκε πρωθυπουργός, λίγους μήνες μετά το επεισόδιο των Ιμίων. Και δεν τον έσπρωξε ο Σόρος για να εκλεγεί, ο ελληνικός λαός τον ψήφισε.

Μεγάλη η διαφορά -δεν βρίσκετε;-μεταξύ των πατριωτικών συναισθημάτων των Ελλήνων όταν απειλούνται από τους Μακεδόνες των Σκοπίων και όταν απειλούνται από τους Τούρκους.

Μαγκιά με τους αδύναμους, κλανιά και κώλo φινιστρίνι με τους ισχυρούς.

Για την Τουρκία δεν θέλουν να ξέρουν οι νεοελληναράδες, γιατί δεν τους παίρνει να ξέρουν.

Και το παπαδαριό στέλνει ευχές για την επιτυχία της εισβολής στην Συρία στον Ερντογάν, όταν κατοικεί στην Τουρκία, είτε κάνει την φραγκόκοτα για τα καμώματα του Πατριάρχη, όταν ζει και βιοπορίζεται στην Ελλάδα.

Και προκαλεί πικρόχολα σχόλια η αντίθεση μεταξύ των δηλώσεων του ακροδεξιού κυβερνητικού Καμένου για την Μακεδονία και το όνομα από την μια, και της αδυναμίας του ίδιου να προσεγγίσει τα Ίμια για να καταθέσει στεφάνι στην μνήμη των αξιωματικών/υπαξιωματικών του Π,Β που έχασαν εκεί την ζωή τους επειδή παρενοχλείται από Τουρκικά πολεμικά πλοία.

Οι Έλληνες δεν τολμούν να ανακηρύξουν την ζώνη Αποκλειστικής Οικονομικής Εκμετάλλευσης (ΑΟΖ) στα 200 μίλια, όπως προβλέπεται από την διεθνή συνθήκη για το δίκαιο της θάλασσας -το οποίο μονάχα η Τουρκία και η Βενεζουέλα δεν έχουν υπογράψει-επειδή φοβούνται τις αντιδράσεις της Άγκυρας, αλλά ντύνονται μασκαράδες πάνω σε άλογα και γεμίζουν τις πλατείες για το όνομα των Σκοπίων.

Η Μακεδονία είναι Ελληνική φωνάζουν.

Και η ΑΟΖ ελληνική είναι -και μπορεί να έχει και πετρέλαιο λένε κάποιοι άλλοι-, αλλά οι Έλληνες κάνουν πως δεν ακούν.

Κι ο λόγος είναι απλός:

Στην πραγματικότητα, δεν φοβούνται τους Σκοπιανούς, τρέμουν όμως τους Τούρκους.

Και συνεχίζουν να παραμυθιάζουν τον εαυτό τους για το πόσο πατριώτες είναι.

Πατριώτες με τους Μακεδόνες των Σκοπίων. Ραγιάδες με τους Τούρκους και τους Ευρωπαίους δανειστές.

Πατριώτες στα εύκολα δηλαδή.

Και στο υποθετικό –και μάλλον απίθανο– σενάριο που το ΝΑΤΟ ή η ΕΕ αποφάσιζε την είσοδο των Σκοπίων σε κάποιον από αυτούς τους διεθνείς οργανισμούς με το προσωρινό τους όνομα – δηλαδή ΠΓΔΜ– θα το καταπίνανε έστω και δύσκολα, λέγοντας τα παραδοσιακά σχετικά με την μαύρη μοίρα της Ελλάδας που όλοι την εποφθαλμιούν και την μισούν βαθιά, επειδή είναι μια χώρα με ένδοξη αρχαία ιστορία και βαθιά ριζωμένη ορθόδοξη χριστιανική πίστη.

Την αδυναμία όμως και την ανυπαρξία τους δεν πρόκειται να την παραδεχτούν ποτέ, τουλάχιστον στα φανερά.

Με αυτά και με τα άλλα, η Ελλάδα βαδίζει αργά και σταθερά στον ηρωικό πλην όμως απογοητευτικό δρόμο της Σερβίας, η οποία τουλάχιστον πολέμησε πριν συντριβεί και συνθηκολογήσει άνευ όρων.

Ίσως και να είχε ήδη γίνει σαν την Σερβία αν δεν ήταν μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, με τέτοια ξεπουλημένη πολιτική ηγεσία που διαθέτει και τέτοιον εθελόδουλο λαό που την κατοικεί.

Σε ένα κόσμο, όμως, που αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα ,δεν αρκεί η συμμετοχή σου σε κάποιους ισχυρούς συνασπισμούς προκειμένου να διαφυλάξεις την ακεραιότητα της χώρας σου.

Χρειάζεται ένα minimum επίπεδο κατανόησης της πραγματικότητας.

Δεν γίνεται να την σκαπουλάρεις διαρκώς, συνεχίζοντας να διυλίζεις τον κώνωπα και να καταπίνεις την κάμηλο.

Επίσης την αποφασιστικότητά σου να υπερασπιστείς τα δικαιώματά σου και τον πατριωτισμό σου την επιδεικνύεις πάντα απέναντι στον ισχυρό που την επιβουλεύεται και όχι απέναντι σε αυτόν που δεν έχει την παραμικρή δυνατότητα να την αμφισβητήσει εμπράκτως.

Φαντάσου έναν μαγκάκο που λέει συνεχώς ότι θα σαπίσει στο ξύλο τον πιτσιρικά -στην περίπτωση που του επιτεθεί- και την ίδια στιγμή να τον καρπαζώνει ο ψηλέας που στέκεται από πίσω του και να προσποιείται ότι δεν συμβαίνει τίποτα.

Πόσο γελοίος, θεέ μου, σκέφτεσαι.

Γελοίος ως ψευδοπατριώτης νεοέλληνας.

Φιλιά από την –περίεργο που κατοικείται από ανθρώπους– Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, γελάω τώρα με τον εαυτό μου που πίστεψα στις αρχές της χρεοκοπίας πως οι Έλληνες θα αντιδράσουν και πως η Ελλάδα έχει ελπίδα. Βλέποντας τη “μαγκιά” των συμπατριωτών μας απέναντι στους Σκοπιανούς -εκεί τους βγήκε όλη η μαγκιά-, καταλαβαίνω πως αυτή η χώρα είναι τελειωμένη. Ηλία, το κακό με τους περισσότερους Έλληνες είναι πως δεν έχουν αίσθηση του πόσο γελοίοι είναι. Ούτε καταλαβαίνουν από λογική και λογικά επιχειρήματα. Βασικά, δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Αλλά τα ξέρουν όλα. Για ετοίμαζε σιγά σιγά, σε παρακαλώ, εκείνο το σπίτι με το δωμάτιο που θα μείνω κι εγώ. Ηλία, όλα αυτά θα έχουν μια πολύ άσχημη κατάληξη. Σαν να την βλέπω μπροστά μου. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.