Θέατρο του παραλόγου, και εμείς ούτε κομπάρσοι

Δεν τελειώνει το θέατρο του παραλόγου στο δύσμοιρο το Ελλαδιστάν, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο. Χωρίς φυσικά να αποτελεί παρηγοριά, λίγο ως πολύ, τα ίδια συμβαίνουν παντού.

Κάθε φορά που σκέφτομαι την επιστροφή μου στην Ελλάδα μετά από τις σπουδές στην Ιταλία, θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια την φρίκη που είχα φάει.

Η «χώρα μου», για την οποία τόσο καμάρωνα στους Ιταλούς φίλους, ήταν ένα μπoυρδέλο και μισό.

Η απέχθεια όσο πήγαινε και μεγάλωνε, γιατί, κάθε μέρα που περνούσε, μου αποκάλυπτε ακόμα μια πτυχή της εθνικής κατάντιας.

Αισθανόμουν σαν τον ξένο που μετανάστευσε σε μια χώρα με πολύ μεγάλες προσδοκίες, μόνο και μόνο για ανακαλύψει πως 90% της ιδέας που είχε για τη χώρα ήταν προϊόν παραπληροφόρησης.

Δεν συζητάω για τον ρατσισμό, που μπορεί να μην είχε να κάνει με το χρώμα ή τη γλώσσα στην περίπτωσή μου, αλλά φυσικά όλοι έχουν ακούσει τις ιστορίες των αγορασμένων πτυχίων από τα κακομαθημένα πλουσιόπαιδα που δεν πάτησαν στη σχολή και γλένταγαν την ντόλτσε βίτα με τις Φεράρι και τα φωτομοντέλα…

Το έβλεπε κανείς στο πρόσωπό μου, χορτασμένος από π**τσα, μπάλα και καράτε είχα γυρίσει.

Αυτό που δεν μπορούσε ο κόσμος να καταλάβει, είναι πως είχα γυρίσει με ένα ζευγάρι καινούργια μάτια και μια βαλίτσα παλιές ιδέες και ελπίδες, και τα καινούργια μου μάτια πονούσαν από αυτά που έβλεπαν.

Όσο για τις ιδέες και τις ελπίδες, ήταν ήδη στο μεγάλο ταξίδι της αποχέτευσης και το μυαλό μου δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με την ιδέα πως θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου ανάμεσα σε αυτόν τον κόσμο.

Μην παρεξηγηθώ, δεν θεωρώ πως είμαι καλύτερος από τους άλλους.

Απλά, η νοοτροπία συγκρουόταν με βασικές μου τις αρχές, που έλεγε και ο Νιόνιος όταν έγραφε μουσικάρες.

Δεν έχω τίποτα ενάντια στο να ζει ο κόσμος με τον τρόπο που θέλει.

Πόσους γαμημέvους συμβιβασμούς να κάνω όμως κάθε μέρα, πόσες φορές να κρατάω το στόμα μου κλειστό και να σκύβω το κεφάλι ενώ μέσα μου θα ήθελα να βγάλω το λευκό το ράσο, να πετάξω το στηθοσκόπιο και να αρχίσω να κοπανάω όποιον βρω μπροστά μου;

Με πόσους να πλακωθείς, πόσους να δείρεις και πόσοι να σε δείρουν;

Ή μήπως θα βάλεις μυαλό σε κανέναν με τα λόγια ή το ξύλο;

Ακόμα και να μπορούσες σε κάποιους, η αριθμητική υπεροχή τους θα σε συντρίψει.

Άσε, που ούτε για ξύλο δεν ήταν ικανοί· έτρεχαν στον πλησιέστερο τοπικό άρχοντα -του οποίου τον κώλo είχαν κάνει μάρμαρο από το γλείψιμο- και αυτός έπαιρνε τον διευθυντή της κλινικής να του παραπονεθεί.

Η ταπείνωση ήταν καθημερινό φαινόμενο, και η πίκρα μεγάλωνε σε κάθε προσπάθεια εκλογίκευσης του φαινομένου.

Πόσες φορές να καθήσεις στο τραπέζι και να μην έχεις τίποτα να πεις με τους συναδέλφους πέρα από την κωλοδουλειά;

Πόσο να αντέχεις να βλέπεις τα κατακάθια της κοινωνίας να είναι πλέον πρότυπο και αντικείμενο θαυμασμού;

Παπαδολατρεία, στρατολατρεία, κομματολατρεία, χρηματολατρεία…

Σαράντα καρδιναλίων ύφος όλοι οι τίποτες· όταν έλεγες κάτι διαφορετικό, σε κοιτούσαν σαν να μίλαγες αραβικά.

Μαντρωμένα μυαλά, το πρωί δούλοι και το βράδυ αφεντικά.

Η βρώμα των σκουπιδιών είχε γίνει πανάκριβο άρωμα στις μύτες των πολλών.

Έναν άρρωστο παλμό είχε η Ελλάδα, και είχα κρατηθεί τόσα χρόνια μακρυά της που δεν τον θυμόμουν.

Μπήκα, όμως, σαν από το ψυγείο στον καύσωνα και δεν ήταν κάτι που μπορούσα να αντέξω.

Το χειρότερο, βέβαια, ήταν πως, αντί να συνηθίζω την καινούργια θερμοκρασία, με έκαιγε ακόμα περισσότερο κάθε ημέρα που περνούσε.

Αφού άντεξα λοιπόν λιγότερο από δεκαετία, πήρα τα μάτια μου, τη γυναίκα μου και τις κιθάρες μου και έβαλα πλώρη για τον πολιτισμένο βορρά.

Εδώ η αλλαγή ήταν πιο σταδιακή, γιατί, όσο και να διαβάσεις για μια χώρα, αν δεν την ζήσεις, δεν καταλαβαίνεις τίποτα.

Μαθαίνοντας λοιπόν σιγά σιγά τη γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου, άρχισε και εδώ να ξεδιπλώνεται μια εικόνα που απείχε σημαντικά από την σοσιαλιστική ουτοπία του Πάλμε για την οποία τόσα άκουγα πιτσιρικάς.

Κρατική προπαγάνδα σε βαθμό και ένταση που να ορίζει την καθημερινή ζωή του κόσμου και να τον κάνει χειρότερα και από ρομπότ.

Πολιτικώς ορθός φασισμός που μόνο οι Καλιφορνέζοι ξεπερνάνε, αν στέκουν αυτά που διαβάζω κατά καιρούς στις αμερικανικές εφημερίδες.

Η αποκωδικοποίηση της νέας αυτής πραγματικότητας αποτέλεσε μια συνταρακτική αποκάλυψη για εμένα.

Πρώτα και κύρια, επειδή έφερε τη συνειδητοποίηση πως δεν χωράω πουθενά.

Μεγάλο πράγμα η αποδοχή, Πιτσιρίκο μου.

Το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί στη ζωή σου είναι να αποδεχτείς το ποιος είσαι εσύ και ποιοι είναι οι άλλοι, αντί να αφήνεις το μυαλό σου να πλανεύεται από τους ορισμούς που σου δίνουν έτοιμους και μασημένους.

Δεν φταίνε οι άλλοι που δεν μου ταιριάζουν, ούτε και εγώ που δεν τους ταιριάζω, ούτε η πουτάvα η τύχη που δεν μας έκανε ταιριαχτούς.

Έτσι είναι τα πράγματα, και κόφ’ τον σβέρκο σου να δεις με ποιόν τρόπο θα την βγάλεις καθαρή.

Είμαστε όλοι, πρόσωπα και πράγματα, το αποτέλεσμα δυναμικής αλληλεπίδρασης αμέτρητων παραγόντων. Από τους παράγοντες αυτούς μπορούμε σε κάθε στιγμή να επηρεάσουμε έναν πολύ μικρό αριθμό, και είναι αυτή η δυνατότητα η οποία δίνει την ψευδαίσθηση της ελευθερίας επιλογής.

Αν όμως δεν βγούμε από το τριπάκι του πως ο κόσμος θα αλλάξει με κάποιον τρόπο ώστε εμείς να την περνάμε καλύτερα, ο δρόμος για την κατάθλιψη είναι δεδομένος.

Γιατί ωραία τα γράφω, αλλά, αντί να ρίξω μπερσερκ και να τους πιω το αίμα ή να πεθάνω προσπαθώντας, εσκυβα το κεφάλι και ευχομουν να ξημερώσει καλύτερη ημέρα η αυριανή.

Αυτά τα σκεφτόμουν, εκτός των άλλων. και με αφορμή το γράμμα μιας αναγνώστριας που μιλούσε για τοξικό εργασιακό περιβάλλον, και πόσο αυτό σε συνδυασμό με άλλες συγκυρίες την εμποδίζουν να αισθανθεί ικανοποίηση για τα θετικά που συμβαίνουν στη ζωή της.

Αν περιμένουμε πότε όλα τα αστέρια θα ευθυγραμμιστούν για να χαρούμε, γ@μησέ τα (όπως λέμε και στην ψυχιατρική).

Οι Σουηδοί έχουν πειστεί πλήρως πως, αν τα πράγματα πάνε στραβά, φταίει η ψυχιατρική που δεν τους βοηθά να γίνουν υγιείς και να έχουν μια «φυσιολογική ζωή».

Ανοίγεις τα ΜΜΕ τους και δεν περνάνε τρεις ημέρες εκ των οποίων τις δυο να μην έχουν πρωτοσέλιδο για την ψυχική υγεία.

Ένας λαός που έχει πιστέψει εξ ολοκλήρου πως η αποτυχία και η στεναχώρια δεν έχουν θέση στην πραγματικότητα.

Φυσικά, είναι καταδικασμένοι να στεναχωριονται και να αποτυγχάνουν, και να παίρνουν άχρηστα φάρμακα για μεγάλο μέρος της ζωής τους.

Το φοβερό είναι όταν ακούς και σου λένε «έχω δοκιμάσει 10 αντικαταθλιπτικά και δεν δουλεύει κανένα».

Τι να δουλέψει ρε διάολε;

Αφού δεν έχεις κατάθλιψη, απλά δεν μπορείς να αποδεχτείς πως η ζωή είναι δύσκολη.

Κράτα τις παρενέργειες σου τώρα, και πού ‘σαι; Κάνε φεύγοντας και παράπονα στον προϊστάμενο πως ο Έλληνας γιατρός σε προσέβαλε γιατί σου είπε πως μάλλον έχεις λάθος διάγνωση.

Αααααχ, θυμίζει πατρίδα μερικές φορές…

Στην άλλη πλευρά της Ευρώπης, μάταια περιμένουμε να ενωθούν οι Έλληνες, να βάλουν μυαλό και γνώση, να ξεμαφιοζέψει η πολιτική ζωή και να αποσυνδεθεί από θρησκευτικές πεποιθήσεις.

Να σταματήσει η φοροδιαφυγή, να επικρατήσει η αλληλεγγύη του ατομικισμού και οι Τούρκοι, Σλάβοι, Αλβανοί, μασόνοι και Εβραίοι να σταματήσουν να κοιτάνε το χωραφακι σαν φιλέτο και να τους τρέχουν τα σάλια.

Θα βόλευε επίσης οι γυναίκες να γίνονταν 1,80 με αναλογίες 90-60-90 και οι άντρες φέτες με 30 πόντους ματζαφλαρι.

Μη γελάς Πιτσιρίκο μου, πιο ρεαλιστικό είναι το σούπερ ματζαφλάρι, παρά να φύγει η ορθοδοξία από την Ελλάδα.

Κάθε μέρος έχει και τα δικά του, κάθε εποχή τα δικά της, και εμείς έχουμε μία και μόνο ζωή να ζήσουμε μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου.

Οπότε, ντου στη ζωή.

Μεγάλες γουλιές τη χαρά μας και ας είναι λιγοστή, και γαργαρα την πίκρα μας και ας κολυμπάμε μέσα μέχρι τον λαιμό και ας μας πνίγει.

Είμαστε πρωταγωνιστές μονάχα του δικού μας έργου, και όχι πάντα.

Στο μεγάλο έργο δεν είμαστε ούτε κομπάρσοι, κουρτίνες στο ντεκόρ είμαστε.

Ας μην φορτώνουμε τα μυαλά μας με ευθύνες σκηνοθέτη.

Την αγάπη μου από την λίγο φωτεινότερη Σκανδιναβία

Βασίλης

Υ.Γ.1 Μια μέρα νωρίτερα να έπαιζε ο Ζαραλίκος στη Στοκχόλμη, παίζει και να τον πετύχαινα γιατί είμαι περαστικός από την περιοχή, και θα έκανα ευχαρίστως στάση για πάρτη του, γιατί γ@μάει. Άλλη φορά, Αθήνα.

Υ.Γ.2 Διάβασα το «θείο τραγί» του Σκαρίμπα, το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους δεν το έχουν ήδη διαβάσει.

(Φίλε Βασίλη, με γειώνεις υπέροχα. Και με βοηθάς να καταλαβαίνω πως δεν είμαστε μόνοι σε κάποιες σκέψεις που κάνουμε. Είμαστε πολλοί αλλά είμαστε σκόρπιοι. Αποδοχή, Βασίλη. Εγώ το κράτησα αυτό. Να είσαι καλά, Βασίλη. Δεν ξέρω για τους άλλους αλλά για εμένα είσαι ο προσωπικός μου ψυχίατρος. Με λέξεις για φάρμακο, όχι χάπια.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.