Μίκη αλλάζεις την Ιστορία

Είναι εξαιρετικά δύσκολο για αυτούς να ξεφύγουν από τις αναμνήσεις ενός παρελθόντος που δεν το έχουν ζήσει αλλά το έχουν γνωρίσει μονάχα μέσα από τα σχολικά τους βιβλία και τους υπόλοιπους μηχανισμούς της επίσημης κρατικής προπαγάνδας που είναι αλλιώς γνωστή με το όνομα εκπαιδευτικό σύστημα.

Στο μυαλό τους και στην ψυχή τους υπάρχει η ψευδαίσθηση μιας θαυμαστής και λαμπρής αυτοκρατορίας που διοικούσε το μεγαλύτερο κομμάτι του τότε γνωστού κόσμου και όριζε τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Έφεραν την γλώσσα και τον πολιτισμό τους σε λαούς μακρινούς κι αναμφίβολα απολίτιστους.

Ανέπτυξαν το εμπόριο και επιβλήθηκαν στρατιωτικά παντού.

Ακόμα και την εποχή που είχε αρχίσει η αναπόφευκτη παρακμή της δύναμης τους κράτησαν την γη τους απάτητη και ελεύθερη, ακόμα κι όταν χρειάστηκε να πολεμήσουν μονάχοι ή σχεδόν μονάχοι.

Είναι αυτή η ιδιαίτερη ταυτότητα του λαού τους που τον κάνει μοναδικό και σίγουρα καλύτερα προικισμένο για την επιτυχία συγκριτικά με τους υπόλοιπους λαούς του πλανήτη.

Έτσι έλεγαν.

Κι αν πάει κάτι στραβά σήμερα, αυτό οφείλεται στην πίεση που τους ασκούν οι άλλοι, εκείνοι που δεν τους αφήνουν ελεύθερους να μεγαλουργήσουν.

Μα όσο ενδιαφέρουσα και σπουδαία να είναι η ιστορία των προγόνων σου, πολύ λίγο σε βοηθά στην αντιμετώπιση των προβλημάτων του σήμερα.

Μοιάζει η χώρα με την σπουδαία ομάδα του παρελθόντος με τα δεκάδες κύπελλα στην αίθουσα τροπαίων του συλλόγου, που έχει όμως βρεθεί εδώ και πολλά χρόνια σε μια μικρότερη κατηγορία και εξακολουθεί να ονειρεύεται πώς θα κατακτήσει ξανά τα πρωτεία, έχοντας όμως άδεια τα ταμεία της και πολύ μέτριο το ρόστερ της.

Και μπορεί να μην κοστίζουν τίποτα οι φρούδες ελπίδες, όταν όμως χρόνο με τον χρόνο επαναλαμβάνονται και διαψεύδονται χωρίς τίποτα να αλλάζει και να βελτιώνεται σε ό,τι αφορά την οργάνωση και τις δυνατότητές σου, μετατρέπεσαι τελικά κι εσύ σε μια φιγούρα γραφική κι ασήμαντη.

Μια οντότητα που ζει βυθισμένη στο δοξασμένο παρελθόν, αδυνατώντας να αντιληφθεί το προβληματικό παρόν και φυσικά να το αλλάξει.

Κι αν οι κάθε λογής «μπατριώτες» αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στις παραπάνω γραμμές, κάνουν μεγάλος λάθος.

Αναφερόμουν στους Βρετανούς και την παραμύθα που τους πουλάνε ακόμα –κι εκείνοι καταναλώνουν με συνέπεια– σχετικά με την αθάνατη και υπέρλαμπρη αυτοκρατορία που όμως έχει εδώ και 50-60 χρόνια τινάξει κανονικά τα πέταλα.

Η ιστορία, εκτός από την κολοκύθα του εθνικισμού, έχει ακόμα παλάτια, λευκά άλογα, βασιλιάδες και βασίλισσες, πριγκιπικούς γάμους, και χώρες-μέλη της Κοινοπολιτείας που αναγνωρίζουν ακόμα τον μονάρχη της Αγγλίας ως επικεφαλής του κράτους τους.

Και σήμερα, αυτό που τα προηγούμενα χρόνια αποτελούσε φολκλόρ, απειλεί να τους τινάξει στον αέρα και να ρίξει την ομάδα μια κατηγορία πιο κάτω. Από μεσαία σε μικρή Ευρωπαϊκή δύναμη.

Σε όλη την διάρκεια της ανθρώπινης Ιστορίας, η αναντιστοιχία μεταξύ της πραγματικότητας και της αντίληψης σχετικά με αυτήν που έχουν κάποιοι λαοί τους οδηγούσε σχεδόν μοιραία στην καταστροφή τους.

Έχουν περάσει 75 χρόνια από την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και αυτό που Γάλλοι και Γερμανοί αντιλήφθηκαν την πρώτη κιόλας δεκαετία –πως δηλαδή δεν πρόκειται ποτέ ξανά στην ιστορία να αναδειχθεί μια ευρωπαϊκή χώρα σε παγκόσμια υπερδύναμη– οι Άγγλοι πασχίζουν να το αποδεχτούν και δεν το καταφέρνουν ακόμα.

Η υποταγή στην εθνική μυθολογία και η αδιαφορία για την πραγματική ισορροπία δυνάμεων στον πραγματικό κόσμο -και όχι στο φαντασιακό σύμπαν του τυφλού εθνικιστή- είναι ο συντομότερος και ο ασφαλέστερος δρόμος για μια μεγάλη εθνική καταστροφή.

Το απαιτούμενο μείγμα για την άνθιση του εθνικισμού υπάρχει σε πολλές περιοχές του πλανήτη.

Όχι μόνο στο τελειωμένο Βασίλειο, αλλά και στην τελειωμένη πατρίδα μας, την Ελλάδα.

Οικονομική ανέχεια, αποσάθρωση των υπαρχουσών κοινωνικών δομών, μακροχρόνια έκθεση του πληθυσμού στην κιτς νεοφιλελεύθερη υποκουλτούρα, βαθιά αμόρφωτος και ανιστόρητος λαός, αδύναμη πολιτική ηγεσία, πλήρη συμφιλίωση όλων με τον παραλογισμό και τον σκοταδισμό.

Σήμερα στην Αθήνα δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες διαδηλώνουν σχετικά με την ονομασία των Σκοπίων.

Τι ζητάνε;

Ζητάνε να μην περιλαμβάνεται ο όρος «Μακεδονία» στο όνομα του κράτους των Σκοπίων.

Την στιγμή μάλιστα που έχει ήδη αναγνωριστεί από την Ελλάδα –εδώ και 25 χρόνια– ως “Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας»!

Και ακόμα παλαιότερα, ως συστατικό στοιχείο της ενιαίας αλλά ομοσπονδιακής δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.

Δηλαδή, με τον όρο «Μακεδονία» ως συστατικό της ονομασίας του.

Φοράνε στολές «Μακεδονομάχων» χωρίς να έχουν καν υπόψη τους την ιστορία αυτών των στρατιωτικών σωμάτων, χωρίς καν να έχουν διαβάσει τα όσα ο κατά συνθήκη αρχηγός τους, ο Παύλος Μελάς έχει γράψει σχετικά με την δράση τους.

Με το ένα χέρι κρατούν εικόνες του Μεγάλου Αλεξάνδρου και με το άλλο δικέφαλους αετούς, παναγίτσες και λάβαρα της μονής …Εσφιγμένου.

Ο Μεγαλέξανδρος είναι δικός μας φωνάζουνε. Δίπλα στους Χρυσαυγίτες και περιφρουρούμενοι από διάφορες ακροδεξιές οργανώσεις αποστράτων.

Στο σημερινό συλλαλητήριο της Αθήνας επαναλαμβάνεται ξανά η λιτανεία των παλαιοημερολογιτών με τον καθισμένο στον θρόνο και στολισμένο με τα χρυσοποίκιλτα άμφια του αποθανόντα Μητροπολίτη.

Έφεραν τον 93χρονο Μίκη Θεοδωράκη, για να μιλήσει για το μέλλον αυτού του τόπου, να φωτίσει το πολιτικό γίγνεσθαι, να εμπνεύσει και να καθοδηγήσει.

Δεν υπάρχει ίσως μεγαλύτερη απόδειξη από την σημερινή εθνικιστικού περιεχομένου ομιλία του υπέργηρου «αριστερού» πως στην χώρα αυτή δεν υπάρχουν –κι ούτε ποτέ υπήρχαν– σαφή όρια μεταξύ προοδευτικών και συντηρητικών πολιτών.

Στην ουσία τους, όλοι ίδιοι ήταν και η μοναδική τους διαφορά είχε να κάνει με την πρόσβαση στην εξουσία και στην μάσα.

Κανένας σε αυτόν τον τόπο δεν επιθυμεί την πρόοδο και την εξέλιξη, κανένας δεν επιθυμεί την γνώση και την κατανόηση του παρελθόντος, κανένας δεν επιθυμεί τον ρεαλιστικό σχεδιασμό του μέλλοντος.

Κι όπως τον άκουγα να μιλάει καθισμένος στην αναπηρική του καρέκλα, εξακοντίζοντας απειλές και φοβέρες προς τους Σκοπιανούς, και σε κάθε παύση του ακουγόταν οι κόρνες και τα συνθήματα «Μίκη αλλάζεις την ιστορία», δεν υπήρχε μεγαλύτερη θλίψη για την αδυναμία και το αδιέξοδο μιας χώρας που οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη κατάρρευση.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει κινδύνους και προβλήματα είπε σήμερα ο Μίκης Θεοδωράκης.

«Έθνος ανάδελφόν» είχε πει μερικά χρόνια νωρίτερα ο ήρωας της ταινίας «Ζ» ο πρώην πρόεδρος Σαρτζετάκης.

«Η χειρότερη μορφή φασισμού» είπε βουρκωμένος ο Μίκης ο αριστερός «είναι η αριστερόστροφη».

Σίγουρα τα χαμόγελα των χρυσαυγιτών κάτω από την εξέδρα.

Ο χειρότερος φασισμός είναι ο αριστερός φασισμός, το είπε κι ο Μίκης ο αριστερός.

Εννοώντας φυσικά την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Κλείνοντας την ομιλία του, τόνισε πως πρέπει να είναι ενωμένος ο λαός για να νικήσει τους Σκοπιανούς και τους εχθρούς του έθνους.

Μετά το τέλος της ομιλίας του Μίκη, τον λόγο πήρε ο Μητροπολίτης Χίου και το Σύνταγμα σείστηκε από το σύνθημα «Όταν το ράσο γίνεται σημαία, τότε η νίκη είναι βεβαία».

Ακολούθησε ο συνταγματολόγος κ. Κασιμάτης. Δεν άντεξα να ακούσω και αυτόν.

Ελπίζω μόνο να μην επανέλαβε την μπούρδα πως η Μεγάλη Βρετανία αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομα της σε Ηνωμένο Βασίλειο προκειμένου να γίνει μέλος της ΕΕ.

Ακολούθησε ο γνωστός ευπατρίδης –χρυσός– ιατρός κ. Πατούλης. Όσοι ηγούνται, χαρακτηρίζουν κι όλους όσους τους ακολουθούν.

Δεν έχω περάσει και λίγα, ούτε αισθάνομαι ότι έχω «τακτοποιηθεί» στα ξένα αυτά μέρη, όμως η απόφαση να φύγω από το προτεκτοράτο το 2013 ήταν η καλύτερη που θα μπορούσα να πάρω για εμένα και για την οικογένειά μου.

Η Ελλάδα προετοιμάζεται για το σφαγείο και οι Έλληνες δεν πρόκειται να αποφύγουν το τίμημα.

Θα πληρώσουν πολύ ακριβά και με το αίμα τους, την ηλιθιότητα που τους δέρνει και την εμμονή τους να καταπίνουν διαρκώς την κάμηλο και να διυλίζουν τον κώνωπα.

Είναι τρομακτικό, πάντως, το πόσο εύκολα οι υπέργηροι –όλοι και όχι μονάχα ο Μίκης– βάζουν μπροστά το «μια ακόμη μέρα για μένα» από το «μέλλον των νέων και όσων δεν έχουν γεννηθεί ακόμα».

Το πιο τραγικό πάντως είναι ότι τους αποθεώνουν και οι νέοι που βαδίζουν μέσα στην άγνοια τον δρόμο της καταστροφής.

Φιλιά πολλά από την – περίεργο που κατοικείται από ανθρώπους – Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, βλέποντας σήμερα στους δρόμους της Αθήνας όλους αυτούς τους ταπεινωμένους ανθρώπους που ψάχνουν να πιαστούν από κάπου, αισθάνθηκα θλίψη. Όταν τους ξέσκιζαν τις ζωές και χανόταν η χώρα για πάντα, κοιμόντουσαν όρθιοι. Και τώρα βγήκαν με τις σημαίες. Άργησαν. Οι Ισλανδοί κατέβηκαν αμέσως -χωρίς σημαίες, γιατί δεν αμφιβάλλουν πως είναι Ισλανδοί, ούτε το θεωρούν κάποιο φοβερό προτέρημα- και έσωσαν τη χώρα τους και την αξιοπρέπειά τους. Επίσης, όποτε βλέπεις πολλές ελληνικές σημαίες, κάτι πολύ κακό θα ακολουθήσει. Εξωτερική πολιτική από το πεζοδρόμιο δεν γίνεται. Αλλά όλη η πολιτική στο Μακεδονικό -επί δεκαετίες- γίνεται από το πεζοδρόμιο. Και τα αποτελέσματα είναι ανάλογα. Ηλία, ας αφήσουμε τα πολλά λόγια γιατί δεν έχουν νόημα. Κοίτα να δουλέψεις σκληρά να φτιάξεις αυτό το σπίτι που θα έχει κι ένα δωμάτιο για μένα. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.